အေျပာင္းအေ႐ႊ႕

ငယ္ငယ္ ကတည္းက အေျပာင္း အေ႐ႊ႕ဆုိ သိပ္ ဘ၀င္ မက် ခ်င္ပါဘူး။ ေနရာ အသစ္ကုိ ေျပာင္းရမွာ အရမ္း ေၾကာက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကြဲသြားမွာကုိ စုိးရိမ္တာက ထိပ္ဆုံးကေပါ့။ ေနရာသစ္မွာ ဘာေတြ ရင္ဆုိင္ ရမလဲကုိ ေတြးၿပီး ေၾကာက္တာလည္း ပါတယ္။ ေၾကာက္ေၾကာက္ နဲ႔ပဲ စြန္႔စားၿပီး ႏုိင္ငံ ရပ္ျခား အထိ ထြက္လာခဲ့တယ္။ မ်က္ကန္း တေစၧ မေၾကာက္ ဆုိတဲ့ အတုိင္းပါပဲ။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အသီးသီး တုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္း ႐ွာဖုိ႔ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ထြက္သြားၾကတာ အေၾကာက္ႀကီးတဲ့ ကုိယ္တုိ႔ ကေတာ့ ေက်ာင္းတက္တဲ့ ဒီၿမိဳ႕မွာပဲ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ေရာက္ကတည္းက ေနတဲ့ အိမ္မွာပဲ ဆက္ေနခဲ့တယ္။

ဒီအိမ္မွာ ေနရတာ လုံၿခံဳပါတယ္။ အိမ္႐ွင္နဲ႔ ေနရတာ ဆုိေပမယ့္ လူႀကီးေတြခ်ည္းပဲမုိ႔ တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ လည္း ႐ွိပါတယ္။ တနလၤာကေန ေသာၾကာအထိ ေန႔ဆုိ အျပင္ထြက္ၿပီး ညေနမွ ျပန္လာတာမုိ႔ အိမ္႐ွင္ေတြနဲ႔ သိပ္ လည္း စကား မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ အိမ္လခ ေပးတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္ပဲ ေထြရာေလးပါး ေျပာျဖစ္တယ္။ ကုိယ့္ မီးဖုိခန္းနဲ႔ ကုိယ္မုိ႔ စားခ်င္တာလည္း ခ်က္စားလုိ႔ ရတယ္။ တခါတေလ သူတုိ႔ ခရီးသြားရင္ တအိမ္လုံးမွာ ကုိယ္တုိ႔ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ထဲ။ အဲ့ဒီလုိ အခ်ိန္မ်ိဳးဆုိ ကုိယ္ကေတာ့ countryside မွာ cottage ေလးငွားေနတာလုိ႔ ႀကံဖန္ၿပီး စိတ္ကူးယဉ္ပါတယ္။ အိမ္႐ွင္က သူတုိ႔ ဧည့္ခန္းမွာ အခ်ိန္မေ႐ြး လာထုိင္ ႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ ေျပာထားေပမယ့္ တခါမွ စိတ္လုိ လက္ရ သြားမထုိင္ ျဖစ္ပါဘူး။ အျပင္က ျပန္လာတာနဲ႔ မီးဖုိခန္းထဲမွာ ေရ သြားေသာက္တယ္၊ ၿပီးတာနဲ႔ အိပ္ခန္းထဲ တန္း၀င္တာပဲ။ စာဖတ္ခ်င္ရင္ ပုိေႏြးတဲ့ မီးဖုိခန္းထဲ သြားထုိင္ ေနလုိက္တယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ေနလာတာ ၈ႏွစ္ ေက်ာ္သြားၿပီ။ ကိုယ္တုိ႔ ပုိင္ဆုိင္တဲ့ အခန္းေလး ထဲမွာ ၈ႏွစ္ၾကာ စုေဆာင္းထားတဲ့ ပစၥည္း ေတြလည္း အေတာ္ေလး မ်ားေနၿပီ။ အိမ္ ကလည္း အရင္လုိ သိပ္ မတိတ္ဆိတ္ ေတာ့ပါဘူး။ စီးပြားေရး အေျခအေန အရ အိမ္႐ွင္ ကလည္း ရရင္ ရသလုိ ဧည့္သည္ေတြ လက္ခံ လာပါတယ္။ ဧည့္သည္ေတြနဲ႔ မေတြ႔တာ မ်ားေပမယ့္ တခါတေလ မွာေတာ့ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ ကုိယ္တုိ႔ အခန္းတံခါး လာဖြင့္တတ္တဲ့ ဧည့္သည္ ေတြနဲ႔လည္း တုိးတတ္ ပါတယ္။ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ရတာ မႀကိဳက္ေပမယ့္ ကုိယ့္ဖာသာ ေနဖုိ႔ အေၾကာင္းဖန္ လာတယ္ လုိ႔ပဲ ေတြးမိပါတယ္။ စက္တင္ဘာဆုိ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အိမ္ေတြက ျပည့္ေလ့ ႐ွိပါတယ္။ မ၀ံ့မရဲနဲ႔ပဲ တရက္မွာ အိမ္ငွား အ႐ွာ ထြက္လုိက္တာ မသိေသးတာ ေတြလည္း အမ်ားႀကီး သိလာရတယ္။ no children no pet မုိ႔ အိမ္႐ွင္ေတြက သေဘာက် မွာပါတဲ့။ တအိမ္ထဲမွာပဲ ၈ႏွစ္ေက်ာ္ ေနခဲ့တဲ့ အတြက္လည္း အိမ္႐ွင္ေတြက ႏွစ္သက္ မွာပါတဲ့။

ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနဖ႔ုိအတြက္ ေပးဆပ္ ရမွာ ေတြကေတာ့ မနည္း ပါဘူး။ အိမ္လခ၊ ေရဖုိး၊ မီးဖုိး၊ တီဗီလုိင္စင္ အင္တာနက္၊ ဖုန္းဖုိး၊ ျမဴနီစပယ္ အခြန္ စတဲ့ ေျမာက္ျမား လွစြာေသာ အပုိ စရိတ္ေတြ ကုန္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာင္းမယ့္ ေနရာက ေ၀းရင္ ခရီး စရိတ္က ေထာင္းဦးမွာပါ။ လူမ်ိဳးျခားေတြ သိပ္မ႐ွိတဲ့ ရပ္ကြက္မ်ိဳး ဆုိရင္လည္း သတိထား ေနရဦးမယ္။ ညဘက္ တေယာက္တည္း အိမ္ျပန္လာရင္ လူတေကာင္ ေၾကာင္တၿမီးမွ မေတြ႔ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳး ဆုိလည္း ကုိယ့္စိတ္က လုံၿခံဳမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေတြ ေတြးၿပီး လက္႐ွိေနရာမွာပဲ မ်က္စိ စုံမွိတ္ၿပီး ဆက္ေနရ မလား လုိ႔လည္း ေတြးမိပါတယ္။ လက္ထပ္ၿပီး ၃လ အၾကာမွာ အခုေနတဲ့ အိမ္ကုိ ေရာက္တာဆုိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တည္း အတူ ေနခဲ့ဖူးတာ ၃လပဲ ႐ွိတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ ရပါတယ္။ လက္ထပ္ ၿပီးၿပီးခ်င္း ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနရတဲ့ ၃လမွာ စိတ္ ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ ေနရတာ ျပန္ သတိရ ေနတယ္။ (မခ်မ္းသာ တာေတြလည္း ႐ွိပါတယ္ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ အတြက္ ေနာက္မွ ေရးထားဦးမယ္။) အခုတခါ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနရ ျပန္ဦးေတာ့မယ္။ ဘ၀ခရီးလမ္းက အေျပာင္း အေ႐ႊ႕အေကြ႔ တေကြ႔ေပါ့။

အင္တာနက္ မရွိတဲ့ ၃ပတ္

မွတ္မွတ္ရရ အင္တာနက္ မရွိတာ ၃ပတ္ နီးပါး ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာေတြ ျဖစ္သလဲဆုိေတာ့ ဘေလာ့ မလည္ရ ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဂူဂယ္မွာ ဘာဘာ ညာညာ ရွာမရဘူးေပါ့။ အြန္လုိင္း တက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႔လည္း မေတြ႔ရဘူးေပါ့။ အိမ္က မိသားစုေတြ နဲ႔လည္း စကား မေျပာ ျဖစ္ဘူး။ အိမ္ကေနလည္း အလုပ္ မလုပ္ ျဖစ္ဘူး။ လယ္ထဲက အပင္ေတြလည္း ပ်က္စီးကုန္မွာ ေသခ်ာတယ္။ စိတ္ မထိန္းႏုိင္မွာစုိးလုိ႔ သြားေတာင္ ျပန္မၾကည့္ဘူး။ ျပတ္လက္စနဲ႔ပဲ ျပတ္ပါေစေလ။ အေၾကာင္းရင္းမွန္ကုိ မသိရွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က ေလျပင္းေတြ တုိက္လုိ႔လားတဲ့။

အလုပ္ထဲမွာေတာ့ အီးေမးပဲ ပုံမွန္ စစ္ျဖစ္တယ္။ အိမ္ေရာက္မွ စိတ္ရွိတုိင္း အင္တာနက္ကုိ သုံးရတာ ခုမွ တန္ဖုိး သိေတာ့တယ္။ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ သူမ်ားေတြ အင္တာနက္ သုံးေနတာ ေတြ႔လုိ႔ လြယ္မယ္ ထင္တာ မလြယ္ပါဘူး။ ကဒ္ကေလး ၀ယ္ၿပီး ခုထိေတာင္ စာရင္း မသြင္း ရေသးလုိ႔ မသုံး ျဖစ္ဘူး။ အဲ့ဒီ ပုိက္ဆံ ထည့္ထားတဲ့ ကဒ္ေတြကလည္း ပုိက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္ရင္ ပါသြားေတာ့ ၀ယ္ရတာ ခပ္လန္႔လန္႔။ ခုတေလာ ေပ်ာက္တာေရာ ေမ့တာေရာ အေတာ္မ်ားတယ္။ ဇရာက အရိပ္ျပေနတယ္ ထင္ပါ့။

ဘေလာ့ရြာက သူငယ္ခ်င္း ေတြကုိေတာ့ ေန႔တုိင္း လြမ္းတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘာအသစ္ေတြ ေရးထား ၿပီလဲ လုိ႔ေပါ့။ အတုိးခ်ၿပီး အခုမွ တ၀ ဖတ္ရမယ္။ အင္တာနက္ မရွိေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ပုိသလား မေမးပါနဲ႔။ တီဗီ စီးရီး တခု ႏွစ္ခု ေလာက္ေတာင္ ပုံမွန္ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ စာအုပ္လည္း ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အိမ္က တေယာက္နဲ႔လည္း ပုိ စကားမ်ားျဖစ္တယ္။ အင္တာနက္ ရွိရင္ ကုိယ့္အာရုံနဲ႔ ကုိယ္ ၿငိမ္ေနၾကတာေလ။ အိမ္မွာ အလုပ္ေတြ ယူမလုပ္ ျဖစ္ေတာ့ ေခါင္းကုိက္ သက္သာ သြားသလုိပဲ။

အမွတ္တရေပါ့...

ရမ္းပဲ လူပုေလး (၃)

အခန္းထဲမွာ ဘာေတြ ႐ွိသလဲ ဆုိေတာ့ ေကာက္႐ုိး ခ်ည္းပဲေပါ့။ ေလာဘ ႀကီးတဲ့ ဘုရင္ႀကီးက အခန္း အျပည့္ ေကာက္႐ုိးေတြ ျဖည့္ထား ျပန္တာေပါ့။ မနက္ျဖန္ မနက္ မေရာက္ခင္ တခန္းလုံးကုိ ေ႐ႊ အျပည့္ ျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္ႏုိင္ရင္ မင္းကုိ မိဖုရား တင္ေျမႇာက္မယ္ လုိ႔ ဘုရင္ႀကီးက မိန္႔ေတာ္မူ ၿပီးတာနဲ႔ အခန္း ေသာ့ခတ္ၿပီး ျပန္ႂကြ သြားတယ္။ ဘုရင္ႀကီး တဖက္ လွည့္သြားတာနဲ႔ လူပုေလးလည္း ထပ္ ေရာက္လာ ျပန္တယ္။ ဟာ ေကာက္႐ုိးက မ်ားသထက္ မ်ားလာပါလား။ ကဲ ဒီ ေကာက္႐ုိး ပုံႀကီး ေ႐ႊ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ ငါ့ကုိ ဘာ ေပးမွာလဲ လုိ႔ လူပုေလးက မိန္းကေလးကုိ ေမးသတဲ့။ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလး ကေတာ့ တကယ့္ကုိ ပူပင္ ေသာက ေရာက္ေန ႐ွာတယ္။ က်မမွာ ေပးစရာ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ ပါဘူး႐ွင္ လုိ႔ပဲ ေျပာသတဲ့။ အဲ့ဒီ အခါမွာ လူပုေလးက ေကာင္းၿပီေလ ဒါဆုိ ငါ့ကုိ ကတိ တခု ေပးပါ လုိ႔ ဆုိေတာ့ မိန္းကေလး ကလည္း ေကာင္းပါၿပီ႐ွင္ ဘယ္ ကတိမ်ိဳး မဆုိ ေပးပါ့မယ္ လုိ႔ ကပ်ာကရာ ေျပာ႐ွာတယ္။ လူပုေလးက မိန္းကေလး မ်က္ႏွာကုိ ေစ့ေစ့ ၾကည့္ၿပီး ေျပာလုိက္တာက ဘုရင္ႀကီး ေျမႇာက္စားလုိ႔ မင္း မိဖုရား ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ပထမဆုံး ေမြးတဲ့ ကေလးကုိ ငါ့ကုိ ေပးပါ့မယ္ လုိ႔ ကတိေပးပါ တဲ့။

လြယ္လြယ္ ေလးနဲ႔ ေပးလုိက္လုိ႔ ရတဲ့ ကတိမ်ိဳး မဟုတ္ ေပမယ့္လည္း ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလး ခမ်ာ တျခား အားကုိး စရာလည္း မ႐ွိေတာ့ လူပုေလးကုိ ကတိ ေပးလုိက္တယ္ တဲ့့။ အခု အခ်ိန္ကေန ဆုိရင္လည္း ကေလး ရဖုိ႔ အေ၀းႀကီး လုိေသးတာပဲ လုိ႔ ေတြးၿပီးေတာ့ ေပါ့ေလ။ လူပုေလး ကလည္း အၾကာႀကီးဆုိ ေမ့သြားႏုိင္ေလာက္တယ္ေလ။ မိန္းကေလးရဲ႕ ကတိ ရတာနဲ႔ လူပုေလးလည္း သူ႔ အလုပ္ကုိ စ ပါေလေရာ။

ေနာက္ေန႔ မနက္ မုိးလင္းေတာ့ ေ႐ႊေတြ ျပည့္ေနတဲ့ အခန္းႀကီးကုိ ေတြ႔ရတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အရမ္း အရမ္းကုိ ေပ်ာ္ေနတာ တဲ့။ မိန္းကေလးကုိ ေနာက္ထပ္ ခုိင္းဖုိ႔ မလုိေတာ့ေအာင္ သူ႔မွာ ေ႐ႊေတြ သုံးႏုိင္တာထက္ အမ်ားႀကီး ပုိေအာင္ ႐ွိ ေနၿပီကုိး။ အေပ်ာ္ လြန္ေနတဲ့ ဘုရင္ႀကီးက ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးကုိ လက္ထပ္ခြင့္ ေတာင္းတဲ့ အခါ မိန္းကေလး ကလည္း သေဘာတူ လက္ခံ လုိက္သတဲ့။

ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ မိဖုရား ျဖစ္သြားတဲ့ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးဟာ အခ်ိန္ နဲနဲ ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် ဘုရင္ႀကီးကုိ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ လာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူတုိ႔ လက္ထပ္ၿပီး ၁ႏွစ္ အၾကာမွာ ဘုရင္ႀကီး နဲ႔ မိဖုရားႀကီးမွာ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ကေလးေလး တေယာက္ ရလာတယ္။ အခုဆုိ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးဟာ နန္းေတာ္ထဲမွာ သူခ်စ္တဲ့ ဘုရင္ႀကီးရယ္ ကေလးေလးရယ္နဲ႔ ေပ်ာ္စရာ အရမ္း ေကာင္းေနတာေပါ့။ သူ႔ ဘ၀ အသစ္မွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့ မိဖုရားႀကီးဟာ လူပုေလးကုိ ေပးခဲ့တဲ့ ကတိကုိ လည္း သတိ မရေတာ့ဘူးတဲ့။

ဒါေပမယ့္ လူပုေလး ကေတာ့ မေမ့ဘူးတဲ့။ တေန႔ မိဖုရားႀကီးက သူ႔ ကေလးေလးနဲ႔ ေဆာ့ကစားေနတုန္း လူပုေလး ေရာက္လာတယ္။ မင္း ကတိေပးထားတဲ့ အတုိင္း ကေလးကုိ ယူဖုိ႔ ငါလာတာ လုိ႔ မိဖုရားႀကီးကုိ ေျပာသတဲ့။ မိဖုရားႀကီးလည္း သိပ္တုန္လွဳပ္ ေျခာက္ျခား သြားတာေပါ့။ ကေလးေလးကုိ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ တင္းတင္း ၾကပ္ၾကပ္ ဖက္ထားၿပီး လူပုေလးကုိ ရွိခုိး ေတာင္းပန္တယ္။ က်မမွာ ႐ွိသမွ် ပစၥည္း ဥစၥာေတြကုိ ယူပါ႐ွင္ က်မရဲ႕ ကေလးေလး ကုိေတာ့ ခ်မ္းသာေပးပါ လုိ႔ ငုိၿပီး ေျပာသတဲ့။

ငုိယုိ ေတာင္းပန္ ေနတဲ့ မိဖုရားႀကီးကုိ လူပုေလးလည္း သနားသြားၿပီး ဒီတခါေတာ့ အခြင့္ အေရး ေပးလုိက္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ လုိက္တယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ လူပုေလးက မိဖုရားႀကီးကုိ ကဲ ဒါဆုိ ငါေျပာတာ နားေထာင္။ ငါ့မွာ သူမ်ားနဲ႔ မတူ တမူ ထူးျခားၿပီး သမား႐ုိးက် မဟုတ္တဲ့ နံမည္ တခု ႐ွိတယ္။ သူဘာကုိ ေျပာခ်င္မွန္း မသိတဲ့ မိဖုရားႀကီးလည္း ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ငါ့ရဲ႕ နံမည္ကုိ ၃ရက္အတြင္းမွာ ေဖာ္ထုတ္ ႏုိင္ရင္ ကေလးကုိ ငါ မယူဘူး မင္းနဲ႔ပဲ ထားခဲ့မယ္ လုိ႔ ေျပာၿပီး လူပုေလးလည္း ေပ်ာက္သြား ပါေလေရာ။

လူပုေလး ေပ်ာက္သြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ မိဖုရားႀကီးလည္း သူ႔ ရံေ႐ြေတာ္ေတြ အားလုံးကုိ ဆင့္ေခၚၿပီး ႐ွိသမွ် နံမည္ေတြ စဉ္းစား ၾကတာေပါ့။ တညလုံး မအိပ္ၾကဘဲ စဉ္းစား လုိ႔ရတဲ့ နံမည္ မွန္သမွ်ကုိ ခ်ေရးၿပီး စာရင္း လုပ္ထား လုိက္တယ္။ ဒါ့အျပင္ မိဖုရားႀကီးက ရံေ႐ြေတာ္ေတြ သာမက ဆက္သားေတြပါ ထပ္ဆင့္ ေခၚၿပီး လူပုေလးရဲ႕ သူမ်ားနဲ႔ မတူ တမူ ထူးျခားတဲ့ နံမည္ကုိ တတုိင္းျပည္လုံး ေနရာအႏွံ႔ ႐ွာဖုိ႔ ခုိင္းေစ လုိက္တယ္။ ၃ရက္ ျပည့္လုိ႔ လူပုေလး ျပန္ ေရာက္လာတဲ့ အခါ မိဖုရားႀကီးမွာ နံမည္ စာရင္း အ႐ွည္ႀကီး ႐ွိေနၿပီ တဲ့။ မိဖုရားႀကီးက နံမည္ တခု ဖတ္ျပ လုိက္ရင္ လူပုေလးက ေခါင္းခါ လုိက္လုပ္ေတာ့ မိဖုရားႀကီးလည္း သူ႔ ကေလးေလးကုိ ဆုံး႐ွဳံး ရမွာ အရမ္းကုိ စုိးရိမ္လာ သတဲ့။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ဆက္သား တေယာက္က နန္းေတာ္ကုိ ျပန္ ေရာက္လာၿပီး မိဖုရားႀကီးကုိ အေရးတႀကီး ေလွ်ာက္တင္ စရာ ႐ွိပါတယ္ လုိ႔ ဆုိလာတယ္။ မိဖုရားႀကီးလည္း လူပုေလးကုိ ေစာင့္ခုိင္း ထားရတာေပါ့။

အဲ့ဒီ ဆက္သား မိဖုရားႀကီးကုိ ေလွ်ာက္တင္ပုံက မိဖုရားႀကီး ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး အျပန္လမ္းမွာ ေတာအုပ္ထဲက ျဖတ္ျပန္လာတာ ေျမ ကြက္လပ္ တခုကုိ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ထူးဆန္းတဲ့ လူပုေလး တေယာက္ မီးပုံေဘးမွာ ကၿပီး သီခ်င္း ဆုိေနတာလည္း ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ သူ ဆုိေနတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့
ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ကခုန္မယ္ သီခ်င္းဆုိမယ္
မနက္ျဖန္ေရာက္မွာ ေတြးေပ်ာ္တယ္
ရမ္းပဲလူဟာ ငါ့နံမည္
သနားစရာ မိဖုရား မသိ႐ွာကြယ္
အဲ့ဒီ သီခ်င္းလည္း ၾကားေရာ မိဖုရားႀကီးလည္း သူပဲ သူပဲ အဲ့ဒါ သူ႔နံမည္ပဲ ဆုိၿပီး အရမ္း ေပ်ာ္သြားတယ္တဲ့။ ကေလးေလးကုိ ေပးလုိက္ ရမယ္ ဆုိတဲ့ ေၾကာက္စိတ္ေတြ စုိးရိမ္စိတ္ေတြ အားလုံးလည္း ေပ်ာက္သြားတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ လူပုေလး ႐ွိရာ ျပန္လာၿပီး ကုေျႏၵနဲ႔ ေမးလုိက္တာက
မိဖုရားႀကီး။ ႐ွင့္နံမည္က ဘာသဇာ မဟုတ္လား
လူပုေလး။ မဟုတ္ပါ
မိဖုရားႀကီး။ အီဇီခဲ
လူပုေလး။ မဟုတ္ေရးခ် မဟုတ္ပါ
မိဖုရားႀကီး။ ဒါဆုိ ႐ွင့္နံမည္က ရမ္းပဲလူ မ်ား ျဖစ္ေနမလား

ရမ္းပဲလူ ဆုိတဲ့ နံမည္လည္း ၾကားေရာ လူပုေလးက တအား စိတ္ဆုိးသြားၿပီး နတ္သမီးေတြ လက္ခ်က္ပဲ ျဖစ္ရမယ္ လုိ႔ ေဒါသတႀကီး ေအာ္ဟစ္ၿပီး နန္းေတာ္ထဲက စိတ္ဆုိး တႀကီးနဲ႔ ထြက္သြား ပါေလေရာ။

မိဖုရားႀကီးလည္း ရမ္းပဲ လူပုေလးကုိ အဲ့ဒီ အခ်ိန္က စၿပီး ေနာက္တခါ ထပ္ မေတြ႔ရ ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘုရင္ႀကီးရယ္ မိဖုရားႀကီးရယ္ သူတုိ႔ရဲ႕ ကေလးေလးရယ္ နန္းေတာ္ႀကီးမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာနဲ႔ အသက္ထက္ဆုံး ေနထုိင္ သြားၾကသတဲ့ ကြယ္။ ပုံျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္။

ကေလး ပုံျပင္စာအုပ္ကုိ ဖတ္ရင္း ျမန္မာလုိ ျပန္ေရးတာမုိ႔ ေဒၚမီထုံကုိ နားလည္ ေပးၾကပါ။ ကေလး အတြက္ ဆုိၿပီး လက္ေဆာ့လုိက္တာ။ ဒီတခါပဲ ေတာ္ပါၿပီ။