သတိရလုိ႔...

အခ်ိန္ေတြ အားလုံးေပ်ာက္မွန္းမသိ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေရးဖုိ႔ အသာထား ဖတ္ေတာင္ မဖတ္ျဖစ္တာမုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ေတာင္ အေတာ္ စိတ္ပ်က္မိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံးကုိ အၿမဲ သတိရတယ္။ စိတ္ထဲကပဲ မွန္းၿပီး ႏွဳတ္ဆက္ ေနတာ ခဏ ခဏေပါ့။ အားလုံး ကုိယ္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကမယ္ လုိ႔ ဆုေတာင္း ပါတယ္။ ေရးခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္၀င္ျဖစ္မယ္ မသိပါဘူး။

စိတ္ပူၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ သတင္းေကာင္း တစ္ခုကေတာ့ သားေလး တစ္ေယာက္ ရလုိက္တယ္။ သူနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေနလုိ႔။

ေႏြဦး

ရာသီဥတုက သိသိ သာသာ ေကာင္းလာၿပီ။ ဘတ္စ္ကားေပၚ ထုိင္လုိက္လာရင္း မ်က္ႏွာေပၚ ေနေရာင္ က်တာကုိ အရသာခံၿပီး စိတ္ကူးယဉ္ ေနမိတယ္။ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ရတဲ့ အလင္းရယ္ ပူေႏြးတဲ့ ေနပူ႐ွိန္ရယ္က တကယ္ပဲ စိတ္ကုိ လန္းဆန္း ေစတယ္။ မ်က္စိစူးတဲ့ ၾကားထဲက စိတ္ကူးထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေနေရာင္ထဲမွာ မုန္႔ေတြစားလုိက္ ေစ်း ေလွ်ာက္၀ယ္လုိက္ စကား ထုိင္မ်ားလုိက္နဲ႔ (အေနာ္ရထာလမ္းမႀကီးရယ္ Orchard Road ရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ႐ွိတဲ့ ေနရာေတြ) ကုိပါ ျမင္ေယာင္ လုိက္တယ္။ ဒီလုိ ရာသီဆုိ ပန္းေတြကလည္း အေရာင္ စုံၿပီး လွမွလွ။ ေငးစရာ ဖိနပ္ လွလွေလးေတြလည္း ပုံစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႔ရတတ္တယ္။ အက်ႌ အ၀တ္အစားေတြဆုိလည္း ဒီဇုိင္းေတြက ေတာက္ေတာက္ ပပနဲ႔ အားလုံး လုိခ်င္စရာ ေတြခ်ည္းပဲ။ အေပ်ာ္ေတြက အျပင္မွာ တကယ္ပဲ ျဖစ္လာ သလုိလုိ...

လက္ေတြ႔ မွာေတာ့ မနက္ ၆နာရီခြဲထဲက ထၿပီး အိပ္ခ်င္ မူးတူးနဲ႔ ထြက္လာတာ။ ထြက္ထြက္ခ်င္း  ဘတ္စ္ကား ႏွစ္စီး တုိက္လုိ႔ ဆုိၿပီး လမ္းပိတ္တာနဲ႔ ႀကဳံတယ္။ ကုိယ္စီးလာတဲ့ ဘတ္စ္ကား ကလည္း ႁပြတ္သိပ္ေနတဲ့ ကားေတြ ၾကားမွာ အိပဲ့အိပဲ့ ေမာင္းေနရတယ္။ အစည္းအေ၀းက ၁၀နာရီ ဆုိေတာ့ ခရီးသြားခ်ိန္ ၃နာရီ ထည့္တြက္ထားတာ။ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕သြားေနတဲ့ ကားတန္းႀကီးကုိ ၾကည့္ၿပီး အန္ခ်င္လာတယ္။ ခ်က္ခ်င္း အန္လုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ ေသးပါဘူး။ မနက္စာေတာင္ ဘာမွ မစားခဲ့ဘူး။ အဲ့သလုိ ျဖစ္မွာ ေၾကာက္လုိ႔။ သၾကားခဲ ၂ခဲ ၃ခဲ တခါထဲ ၀ါးစား ပစ္လုိက္တယ္။ သူမ်ားေတြ ေျပာတဲ့ မအန္တဲ့ နည္းမ်ိဳးစုံ ေဆးမ်ိဳးစုံလည္း ကုိယ့္အတြက္ မတုိးဘူး။ ဒီ သၾကားခဲကေတာ့ သိပ္ မဆုိး သလုိပဲ။ အေကြ႔ အေကာက္ေတြ မ်ားတဲ့ နံမယ္ႀကီး ေခ်ာင္းသာ သြားတုန္းက အဲ့ဒီ သၾကားခဲကုိ အမိအရ ယူသြားတာ မအန္ မျပဳဘဲ တန္းတန္း မတ္မတ္ ေရာက္သြားလုိ႔ အရမ္းကုိ အားကုိး မိသြားတာ။ သၾကားခဲ ၀ါးၿပီး မၾကာဘူး ေခါင္းထဲ ေခၽြးေတြ ထြက္လာၿပီး မူးလုိက္တာ။ ေျခေတြ လက္ေတြပါ ေအးလာၿပီး လူက ပုံမွန္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

စည္းေ၀းခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ စိတ္ မသက္သာစရာ အေၾကာင္းေတြနဲ႔ စတယ္။ ပေရာဂ်က္ ဘတ္ဂ်က္ ၅၀% ေလွ်ာ့မည္ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကေတာ့ မေလ်ာ့ပါတဲ့။ ဘယ္လုိ လူေတြ ဘယ္လုိ အႀကံေတြနဲ႔ ဘယ္လုိ စီမံကိန္းေတြ ဆြဲေန ၾကသလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေအာက္ဆုံးက ဖားေတြကေတာ့ တကယ့္ကုိ ျပားၿပီးရင္း ျပားပဲ။ တေန႔က ၾကားလုိက္ရတဲ့ အသုံး အႏွဳန္း တခုကုိ အေတာ္ သေဘာက် မိတယ္။ modern slavery ဆုိတာ။ ကၽြန္ဆုိ မ်က္စိထဲ တန္းျမင္တာက ပညတ္ေတာ္ ဆယ္ပါး ႐ုပ္႐ွင္ထဲက ေနပူထဲမွာ ေျခခ်င္း ခတ္ၿပီး ပိရမစ္ ေဆာက္ဖုိ႔ ေက်ာက္တုံးႀကီးေတြ ေ႐ႊ႕ေနတဲ့သူေတြ။ အပူဒဏ္ေၾကာင့္ ပင္ပန္းလုိ႔ တုံ႔ေႏွးေႏွး ျဖစ္သြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ အလုပ္သမားေခါင္းက ၾကာပြတ္နဲ႔ ႐ုိက္တာ။ ကၽြန္ဆုိေတာ့လည္း လြတ္လပ္မွဳ ဘယ္႐ွိပါ့မလဲ။ ကုိယ္တုိ႔ ဘ၀လည္း မထူးပါဘူးေလ။ အခ်ည္အေႏွာင္ေတြ တာ၀န္ေတြ ၀တၱရားေတြနဲ႔ ဘယ္မွာ လြတ္လပ္လုိ႔လဲ။ အစည္းအေ၀းလည္းၿပီးေရာ ေမးခ်င္တာ ေမးပါတဲ့။ ဘာေမးစရာမွ မ႐ွိပါဘူး။ ၅၀% ဘတ္ဂ်က္သာ ရပါေစဦး။ အျပင္က အပူက ရင္ထဲ တကယ့္ကုိ ကူးစက္လာတာကုိး။

ကုိယ့္အႀကိဳက္

ေပါက္က သတိတရ တက္ဂ္လုိ႔ အမွတ္တရ ေရးပါတယ္။ ခုတေလာ စိတ္႐ွဳပ္ အလုပ္ ႐ွဳပ္လုိ႔ ဘာမွ မေရး ခ်င္ ျဖစ္ေနတာ ေပါက္ေရ။ ျမန္မာလုိ ၀တ္ရတာ ႏွစ္ၿခိဳက္ ေပမယ့္ ေပါက္လုိ ခ်ိတ္ ထမီေတြ အမ်ားႀကီး မ႐ွိဘူး။ ငါးတန္းမွာ တီတီစီကုိ ေျပာင္းေတာ့ လုံခ်ည္ ၀တ္ရတယ္။ အဲ့ဒီမွာ လုံခ်ည္ စ ၀တ္ဖူးတာပဲ။ ကုိယ္တုိင္ေတာ့ စုံေအာင္ မ၀တ္ဖူး ေပမယ့္ မွတ္မိ တာေလးေတြ ခ် ေရးလုိက္ ခ်င္ေသးတယ္။ အျဖဴ အစိမ္း ဆုိေပမယ့္ မိန္းကေလးေတြ ဆရာမေတြက အက်ႌ အျဖဴကုိ ရင္ေစ့ တမ်ိဳး ရင္ပုံး တဖုံ ပုံစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး ခ်ဳပ္၀တ္ ၾကတာကုိး။ ၾကယ္သီး ကုိလည္း ႏွိပ္ေစ့ ထုပ္သီး အလွေလး ေတြနဲ႔ တန္ဆာ ဆင္ေသးတယ္။ တ႐ုပ္ကားေတြ ထဲက အတုိင္း လက္နဲ႔ ပန္းပုံ ေဖာ္ထားတဲ့ ၾကယ္သီး ေတြလည္း ေခတ္စားတာ မွတ္မိတယ္။ ပိတ္စ ကလည္း ႐ုိး႐ုိး တက္ထ႐ြန္ အျဖဴ အျပင္ အရိပ္ပန္း လုိ႔ေခၚတဲ့ ခပ္ပါးပါး  ပိတ္စေပၚမွာ ပန္းဒီဇုိင္း မ်ိဳးစုံ ပါတဲ့ အစ၊ ေ႐ွာေ႐ွာ ေ႐ွာေ႐ွာနဲ႔ ၀တ္ရခက္တဲ့ တြီစနဲ႔ ေရခဲ႐ွန္၊ ႐ွမိြဳင္း၊ ... အစုံပဲ။ လုံခ်ည္ အစိမ္းကလည္း အစိမ္း ေပါင္းစုံ။ တခ်ိဳ႕က ေျပာင္အစိမ္း မ၀တ္ဘဲ ဒီဇုိင္းေလးေတြ မသိမသာပါတဲ့ ထုိင္း ပုိးလုံခ်ည္လုိမ်ိဳး ၀တ္တယ္။ အဖုေလးေတြ ပါတဲ့ ဘီဘဲလ္၊ အသား အိအိေလး  ျဖစ္တဲ့ စိန္မုိက္ကယ္ အစေတြလည္း ၀တ္ၾကတယ္။

ပထမႏွစ္ တကၠသုိလ္ တက္ေတာ့ ေယာလုံခ်ည္ ၀မ္းဆက္ေတြ ေခတ္စားတယ္။ ဆံပင္ ႐ွည္႐ွည္ မိန္းကေလး ေခ်ာေခ်ာ လွလွေလးေတြ ျမန္မာ ဆန္ဆန္ ၀တ္ထားတာေတြ႔ရင္ သေဘာက်လုိ႔ ေငးရတယ္။  အဲ့သလုိ မိန္ကေလးေတြ ေတြ႔ရင္ ယြန္းမွီမွီလုိ႔ ကုိယ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း မ်က္စ ပစ္ၾကတယ္။  စုိးျမတ္သူဇာတုိ႔ လုံခ်ည္တုိတုိ ၀တ္တဲ့ ေခတ္မွာ ကုိယ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္း တအုပ္လည္း ေျခသလုံးေပၚ လုံခ်ည္ကုိ ၀တ္ၾကေတာ့ ေကာက္စုိက္ ထြက္ၾက မလုိ႔လားလုိ႔ ဆရာမေတြက ေငါ့တာ ခံရေသးတယ္။ အဲ့ဒီ ေခတ္က ေယာက်ာ္းေလး ေတြလည္း တုိတုိ ၀တ္ၾကတယ္ ထင္တာပဲ။ ေက်ာ္သူတုိ႔ စုိးသူတုိ႔ ပုဆုိး တုိတုိနဲ႔ လြယ္အိတ္ ႀကိဳးထုံးတဲ့ ေခတ္ေပါ့။ အေမတုိ႔ ေျပာတာကေတာ့ ေက်ာ္ဟိန္းတုန္းက ပုဆုိးကုိ ေျမႀကီး ဒ႐ြတ္ တုိက္ေအာင္ ၀တ္တာတဲ့။ ႐ွည္လုိက္ၾက တုိလုိက္ၾကနဲ႔ ဖက္႐ွင္က တေက်ာ့ ျပန္လည္တာ ဆုိလား။

ေက်ာင္းသူ အ႐ြယ္မွာ အေမ ဆင္တာ ၀တ္ရၿပီး အလုပ္ လည္းရေရာ စိတ္တုိင္းက် ကုိယ့္အႀကိဳက္ အစေလးေတြ ၀ယ္ၿပီး အပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္ အပ္ေတာ့တာပဲ။ ေရခဲ႐ွန္ ပိတ္စ ဒီဇုိင္း ေျပာင္းျပန္ (အက်ႌက အျဖဴေပၚ အနီပြင့္ဆုိ လုံခ်ည္က အနီေပၚ အျဖဴပြင့္) ေလးေတြ ႀကိဳက္လုိ႔ ၀ယ္၀တ္တယ္။ ပံုမွန္ကေတာ့ အပြင့္ ႏုတ္ႏုတ္ေလးေတြဆုိ ၀မ္းဆက္ ၀တ္ျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ အက်ႌ ဒီဇုိင္း လွလွေလးေတြကုိ  အပ္ခ်ဳပ္သည္ အကုိႀကီးကပဲ စဉ္းစားၿပီး ခ်ဳပ္ေပးတာ။ ခ်ည္လုံခ်ည္ ျမန္မာ အဆင္နဲ႔ အင္းေလး လုံခ်ည္ ေတြကုိေတာ့ ေအးလုိ႔ ႀကိဳက္တယ္။ အထက္ဆင္ တပ္ၿပီး ၀တ္လုိ႔လည္း ရတယ္၊ က်စ္က်စ္ လစ္လစ္လည္း ႐ွိလုိ႔ ၀တ္လုိ႔ ေကာင္းတယ္။ ေလွ်ာ္ၿပီးရင္ နဲနဲ က်ဳံ႕သြားတာရယ္ အေရာင္ က်သြားတာ ရယ္ေၾကာင့္ သိပ္မ်ားမ်ားေတာ့ မ၀ယ္ျဖစ္ဘူး။ ႀကိဳးႀကီးခ်ိတ္ ဆုိတာကုိေတာ့ မဂၤလာေဆာင္မယ္ ဆုိေတာ့မွပဲ ၀ယ္ျဖစ္တာပါ။ သတုိ႔သားရဲ႕ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ဆုိလည္း ဟုတ္တယ္ေလ။ ရန္ကုန္ ျပန္တုိင္း ရသေလာက္ အက်ႌ လုံခ်ည္ တစုံ ႏွစ္စုံေလာက္ေတာ့ ခ်ဳပ္ျဖစ္တယ္။ အလုပ္ထဲက ပြဲေတြ ဘာေတြ တက္ရတဲ့ အခါ ျမန္မာလုိ ၀တ္ရတာ ပုိႏွစ္သက္တယ္။ ကုိယ့္အႀကိဳက္ ၀တ္ခ်င္တာ ၀တ္ရေအာင္ ခႏၶာကုိယ္ ပုံ မေျပာင္း သြားဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္း ရတာလည္း မလြယ္ လွပါေၾကာင္း။