စိတ္

ကုိယ့္စိတ္အေၾကာင္းပဲ ကုိယ္ေရးခ်င္တာပါ။ တခါတေလ ေပ်ာ္လုိက္ တခါတေလ ဝမ္းနည္းလုိက္နဲ႔ ထိန္းရလည္း ခက္သလုိလုိ။ ႀကိဳးစားျပီး တရားမွတ္ ဘုရားရွိခုိး ပုတီးစိတ္ တာေတြ လုပ္ေပမယ့္ စိ္တ္က ဟုိေရာက္ ဒီေရာက္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္က ဒါမ်ိဳး ျဖစ္ဖူးတယ္၊ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ေက်ာင္းေတြပိတ္လုိ႔ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔။ စိတ္ထဲမွာ အလုိမက် ျဖစ္ၿပီး စိတ္ဓါတ္ က်တာ။ ဘဝမွာ လုိခ်င္တာေတြ ကလည္း တခုၿပီး တခု မၿပီးႏုိင္ သလုိပဲ။ အလုိခ်င္ဆုံး ဆုိၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ ထားတဲ့ အရာတစ္ခုကုိ ရၿပီး ရပ္သြား မလား မထင္နဲ႔ ေနာက္ တစ္ခုထပ္လုိခ်င္ျပန္ေရာ။ ေက်ာင္းသား ဘဝတုန္းက အလုပ္သြားတဲ့လူေတြ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ ငါလည္း အလုပ္လုပ္ခ်င္လုိက္တာ လုိ႔ တမ္းတမိတယ္။ စာက်က္ရတာ ပင္ပန္းတယ္လုိ႔ ထင္တာ။ အလုပ္ ရွိရင္ ကုိယ့္ဝင္ေငြနဲ႔ လုိခ်င္တာ ဝယ္ရရင္ ျပည့္စုံၿပီ ထင္တာေလ။ အလုပ္လည္း ဝင္ေရာ ေက်ာင္းသားေတြ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ အပူ အပင္ နည္းလုိက္ၾကတာလုိ႔ အားက်မိျပန္ေရာ။ သားသားနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေနတာနဲ႔ တခါတေလ ကုိယ္ဘာလုပ္ခ်င္စိတ္ ရွိလဲ ဆုိတာေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အကူအညီ လာေတာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကုိလည္း အရင္လုိ စိတ္ပါ ကုိယ္ေရာက္ မလုပ္ေပးႏုိင္ဘူး။ multi-tasking skills ေတြလည္း ဘယ္ျပတင္းေပါက္က ထြက္သြားလည္း မသိေတာ့ဘူး။ တစ္ခုဆုိ တစ္ခုပဲ စဥ္းစားႏုိင္ လုပ္ႏုိင္ေတာ့တယ္။ အနာဂတ္ ဆုိတာကုိ မေတြးရဲ သလုိပဲ။ ဒါနဲ႔ တေန႔တာ အတြက္ ေရတုိစီမံကိန္းပဲ လုပ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။

Greetings

သာယာ ခ်မ္းေျမ႕တဲ့ ခရစ္စမတ္ အခါသယမွာ မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံး ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကပါေစ
ေကာင္းႀကီး မဂၤလာ အျဖာျဖာနဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ ႏွစ္သစ္ကုိလည္း ဆုံေတြ႔ ရပါေစ...
ခ်စ္တဲ့

မီယာ

သားသားနဲ႔ သူ႔စာအုပ္ေတြ

သားေလး ေမြးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ လက္ေဆာင္ေပးၾကတဲ့ အထဲမွာ စာအုပ္ေတြလည္းပါတယ္။ ကေလး ဘယ္ အ႐ြယ္က စၿပီး စာေတြ ဖတ္ျပရတာလဲ လုိ႔ေမးေတာ့ တေယာက္က နင့္ကေလးကုိ ေျပာခ်င္တာ အကုန္ေျပာ... စီးပြားေရး လူမွဳေရး ႏုိင္ငံေရး ႀကိဳက္တာသာ ေျပာဆုိလုိ႔ ရီရတယ္။ 

ဒါနဲ႔ သားသား ၁လသား အ႐ြယ္မွာ စၿပီး စာအုပ္ေလးေတြ ဖြင့္ျပျဖစ္တယ္။ ေမွာက္တတ္တဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ေလးေတြ သူ႔ အေ႐ွ႕ခ်ထားေပးၿပီး ဖတ္ျပတယ္။ ထုိင္တတ္တဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ အေမ့ေပါင္ေပၚ ထုိင္ၿပီး နားေထာင္ တတ္ေနၿပီ။ စာအုပ္ေတြလည္း အေတာ္ မွတ္မိေနၿပီ။ ကားဘီးႀကီးလုိ႔ အေမကေျပာတာနဲ႔ စာအုပ္ထဲက ကားဘီးေတြကုိ ထုိးျပတယ္။ ငွက္ေပ်ာသီး ဆုိလည္း သိတယ္။ တခါတေလမ်ား စကားေျပာရင္း ထရပ္ကား ေတြ အေၾကာင္း ပါသြားရင္ သူကစားတဲ့ ထရပ္ကား ကုိဆြဲလာလုိ႔ ရီရတယ္။ ၈လ ေလာက္မွာေတာ့ စာအုပ္ေတြကုိ နံမည္နဲ႔ တဲြသိေနၿပီ။ ရီစရာ ပါရင္ သူက အဲ့ဒီ စာမ်က္ႏွာ ေရာက္တာနဲ႔ ႀကိဳရီထားတယ္။ သူမႀကိဳက္တဲ့ စာအုပ္ေတာ့ မ႐ွိေသးဘူး။ ဖတ္ျပတာ အကုန္ နားေထာင္တယ္။ မႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္ေတြ လာရင္ ေတာ့ ေအာ္ဟစ္ ေနေတာ့တာပဲ။ 

အိပ္ရာႏုိးလာရင္ ကစားစရာေတြ အပုံနားသြားၿပီး စာအုပ္ တအုပ္ၿပီး တအုပ္ ဆြဲလာတယ္။ ေမ်ာက္ကေလး အေၾကာင္းဆုိ ေမ်ာက္ကေလးက အစသန္တယ္ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ငွက္ေပ်ာသီးေတြ ႏွဳိက္ထားတတ္တယ္ ဆုိတာနဲ႔ စထားေတာ့ သားသားက ငွက္ေပ်ာသီးေတြကုိ လက္ထုိး ျပတယ္။ ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့ ေမ်ာက္ေလး သူ႔ဗုိက္သူ ႐ုိက္ၿပီး ရီတယ္ ဆုိေတာ့ ပုံထဲက အတုိင္း သူလည္း လုိက္လုပ္တယ္။ 

ဒါ ကြ်န္ေတာ့္ ကား မဟုတ္ဘူး ဆုိတဲ့ စာအုပ္က လက္နဲ႔ စမ္းၿပီး ၾကမ္းတာ တုိ႔ ေခ်ာတာတုိ႔ ေတာက္ပတာတုိ႔ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ အိအိ ျဖစ္ေနတာတုိ႔ ခံစားလုိ႔ ရေအာင္ လုပ္ထားေပးေတာ့ သားသားက စာတစ္မ်က္ႏွာ ေရာက္တုိင္း အဲ့ဒါေလးေတြကုိ သူ႔ဘာသာ သြားကုိင္ၾကည့္တယ္။ တိရစၧာန္ေတြ ပုံျပထား တဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ သူႀကိဳက္တာက ဘဲ ၀က္ သုိး (old McDonald သီခ်င္း ထဲက သူျမင္ဖူးတဲ့ အေကာင္ေတြ) ဆုိ သေဘာက် ၿပီး ရီတယ္။ ပုိးေကာင္ေလးေတြ အေၾကာင္း ေျပာတဲ့ စာအုပ္ ဖတ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ၁ေကာင္ထဲ က်န္တဲ့ ပုိးေကာင္ေလး ပ်ံသြားတယ္ ဆုိတဲ့ စာမ်က္ႏွာကုိ ေရာက္ရင္ ေဟာ္ လုိ႔ ေျပာၿပီး ေနာက္ဆုံး စာမ်က္ႏွာ ကုိလွန္လုိက္တယ္။ ပုိးေကာင္ေလး ၁၀ေကာင္လုံး ျပန္ေပါင္းမိသြားတာ ကုိသူက သေဘာက်တာ။ 

ၿပိဳင္ကားေလး အေၾကာင္း ဖတ္ၾကရင္ ၀ူး၀ူးနဲ႔ ကားေမာင္း တဲ့ အသံေတြ လုပ္ေသးတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ ၿပိဳင္ကားေလး ေတြ႕တဲ့ အရာေတြ အေၾကာင္း ဖတ္ရင္လည္း သူသိတဲ့ ယုန္ေလးေတြ ကုလားအုပ္ႀကီးေတြ ျမင္ရင္ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ေတာင္တန္းေတြ သဲကႏၲာရႀကီး လုိ႔ ျမင္တာနဲ႔ စာ႐ြက္ကုိ လွန္ပစ္တယ္။ ပန္း၀င္သြားတဲ့ ေနာက္ဆုံး စာမ်က္ႏွာ ေရာက္ရင္ေတာ့ ေဟးလုိ႔ လက္ႏွစ္ဖက္ ေႁမႇာက္ၿပီး ေအာ္တတ္တယ္။ ကေလး ပီပီ ၀မ္းသာ စရာေတြ နဲ႔ပဲ ပုံျပင္ကုိ အဆုံးသတ္ခ်င္တာကုိး။

သားသား

အလ်င္လုိ ကြန္ျပဳတာ ေ႐ွ႕မွာ စိတ္႐ွိတုိင္း ထုိင္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ ၿပိဳင္ဖက္ တစ္ေယာက္ ႐ွိလာၿပီ။ သူနဲ႔ လုၿပီး စက္သုံးရတာ။ အခုေတာင္ သူ အိပ္ေနတုန္း လုၿပီး ၀င္ေရးတာ။ ေယာက်ာ္းေလး ပီပီ ခလုတ္ေတြ ေတြ႔ရင္ ဖြင့္လုိက္ ပိတ္လုိက္ လုပ္ရတာ အေမာ။ လူႀကီးေတြ လုပ္တာ ၾကည့္ထားၿပီး ကြန္ျပဴတာ ခလုတ္နဲ႔ စပီကာ ခလုတ္ေတြကုိ ဖြင့္ပိတ္ တတ္တယ္။ ေမာ္နီတာေတာ့ စားပြဲေပၚ တင္ထားလုိ႔။ အေမ့ေပါင္ေပၚ တင္ထားၿပီး စက္ေ႐ွ႕ ထုိင္ရလုိ႔ကေတာ့ သူ႔လက္က ေမာ္နီတာ ခလုတ္ ကုိေရာက္ေနၿပီ။ 

စာမေရးတာၾကာလုိ႔ အေပါက္အလမ္း သိပ္မတည့္ခ်င္ဘူး။ ျပန္ေလ့လာရဦးမယ္။ အလ်င္ကေတာ့ ကုိဇနိ နဲ႔ မြန္နဲ႔ ကုိ အပူကပ္ေနက်။ စိတ္ကူးေပါက္ၿပီး ၀င္ၾကည့္လုိက္တာ ၀င္လုိ႔ ရသြားတာနဲ႔ ေရးျဖစ္တာ။ 

ကေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္လည္း ေျဗာင္းဆန္ ခတ္ေနေရာပဲ။ သူေမြးကာစက မလွဳပ္မရွားေလးမုိ႔ ျမန္ျမန္ သြားတတ္ လာတတ္တဲ့ အ႐ြယ္ ေရာက္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းတာ အခုေတာ့ ဗိုက္ထဲ ျပန္ထည့္ ထားခ်င္တယ္။ ေယာက်ာ္းေလး ေမြးလည္း ပူရ မိန္းကေလး ေမြးလည္း ပူရတဲ့ မိဘတုိ႔ ဘ၀ မလြယ္ပါလားလုိ႔ ကုိယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ သူေမြးတုန္းက အေၾကာင္းေတြေတာ့ ျပန္ေရးရင္ အသစ္ ျဖစ္မွာလည္း စုိးတယ္။ မွတ္တမ္း သေဘာမ်ိဳးလည္း ေရးထားခ်င္တယ္။ ကေလး တစ္ေယာက္ ေမြးဖုိ႔ လုံး၀ မလြယ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ကုိယ္ေတြ႔ပဲ။

သတိရလုိ႔...

အခ်ိန္ေတြ အားလုံးေပ်ာက္မွန္းမသိ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေရးဖုိ႔ အသာထား ဖတ္ေတာင္ မဖတ္ျဖစ္တာမုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ေတာင္ အေတာ္ စိတ္ပ်က္မိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံးကုိ အၿမဲ သတိရတယ္။ စိတ္ထဲကပဲ မွန္းၿပီး ႏွဳတ္ဆက္ ေနတာ ခဏ ခဏေပါ့။ အားလုံး ကုိယ္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကမယ္ လုိ႔ ဆုေတာင္း ပါတယ္။ ေရးခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္၀င္ျဖစ္မယ္ မသိပါဘူး။

စိတ္ပူၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ သတင္းေကာင္း တစ္ခုကေတာ့ သားေလး တစ္ေယာက္ ရလုိက္တယ္။ သူနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေနလုိ႔။

ေႏြဦး

ရာသီဥတုက သိသိ သာသာ ေကာင္းလာၿပီ။ ဘတ္စ္ကားေပၚ ထုိင္လုိက္လာရင္း မ်က္ႏွာေပၚ ေနေရာင္ က်တာကုိ အရသာခံၿပီး စိတ္ကူးယဉ္ ေနမိတယ္။ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ရတဲ့ အလင္းရယ္ ပူေႏြးတဲ့ ေနပူ႐ွိန္ရယ္က တကယ္ပဲ စိတ္ကုိ လန္းဆန္း ေစတယ္။ မ်က္စိစူးတဲ့ ၾကားထဲက စိတ္ကူးထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေနေရာင္ထဲမွာ မုန္႔ေတြစားလုိက္ ေစ်း ေလွ်ာက္၀ယ္လုိက္ စကား ထုိင္မ်ားလုိက္နဲ႔ (အေနာ္ရထာလမ္းမႀကီးရယ္ Orchard Road ရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ႐ွိတဲ့ ေနရာေတြ) ကုိပါ ျမင္ေယာင္ လုိက္တယ္။ ဒီလုိ ရာသီဆုိ ပန္းေတြကလည္း အေရာင္ စုံၿပီး လွမွလွ။ ေငးစရာ ဖိနပ္ လွလွေလးေတြလည္း ပုံစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႔ရတတ္တယ္။ အက်ႌ အ၀တ္အစားေတြဆုိလည္း ဒီဇုိင္းေတြက ေတာက္ေတာက္ ပပနဲ႔ အားလုံး လုိခ်င္စရာ ေတြခ်ည္းပဲ။ အေပ်ာ္ေတြက အျပင္မွာ တကယ္ပဲ ျဖစ္လာ သလုိလုိ...

လက္ေတြ႔ မွာေတာ့ မနက္ ၆နာရီခြဲထဲက ထၿပီး အိပ္ခ်င္ မူးတူးနဲ႔ ထြက္လာတာ။ ထြက္ထြက္ခ်င္း  ဘတ္စ္ကား ႏွစ္စီး တုိက္လုိ႔ ဆုိၿပီး လမ္းပိတ္တာနဲ႔ ႀကဳံတယ္။ ကုိယ္စီးလာတဲ့ ဘတ္စ္ကား ကလည္း ႁပြတ္သိပ္ေနတဲ့ ကားေတြ ၾကားမွာ အိပဲ့အိပဲ့ ေမာင္းေနရတယ္။ အစည္းအေ၀းက ၁၀နာရီ ဆုိေတာ့ ခရီးသြားခ်ိန္ ၃နာရီ ထည့္တြက္ထားတာ။ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕သြားေနတဲ့ ကားတန္းႀကီးကုိ ၾကည့္ၿပီး အန္ခ်င္လာတယ္။ ခ်က္ခ်င္း အန္လုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ ေသးပါဘူး။ မနက္စာေတာင္ ဘာမွ မစားခဲ့ဘူး။ အဲ့သလုိ ျဖစ္မွာ ေၾကာက္လုိ႔။ သၾကားခဲ ၂ခဲ ၃ခဲ တခါထဲ ၀ါးစား ပစ္လုိက္တယ္။ သူမ်ားေတြ ေျပာတဲ့ မအန္တဲ့ နည္းမ်ိဳးစုံ ေဆးမ်ိဳးစုံလည္း ကုိယ့္အတြက္ မတုိးဘူး။ ဒီ သၾကားခဲကေတာ့ သိပ္ မဆုိး သလုိပဲ။ အေကြ႔ အေကာက္ေတြ မ်ားတဲ့ နံမယ္ႀကီး ေခ်ာင္းသာ သြားတုန္းက အဲ့ဒီ သၾကားခဲကုိ အမိအရ ယူသြားတာ မအန္ မျပဳဘဲ တန္းတန္း မတ္မတ္ ေရာက္သြားလုိ႔ အရမ္းကုိ အားကုိး မိသြားတာ။ သၾကားခဲ ၀ါးၿပီး မၾကာဘူး ေခါင္းထဲ ေခၽြးေတြ ထြက္လာၿပီး မူးလုိက္တာ။ ေျခေတြ လက္ေတြပါ ေအးလာၿပီး လူက ပုံမွန္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

စည္းေ၀းခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ စိတ္ မသက္သာစရာ အေၾကာင္းေတြနဲ႔ စတယ္။ ပေရာဂ်က္ ဘတ္ဂ်က္ ၅၀% ေလွ်ာ့မည္ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကေတာ့ မေလ်ာ့ပါတဲ့။ ဘယ္လုိ လူေတြ ဘယ္လုိ အႀကံေတြနဲ႔ ဘယ္လုိ စီမံကိန္းေတြ ဆြဲေန ၾကသလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေအာက္ဆုံးက ဖားေတြကေတာ့ တကယ့္ကုိ ျပားၿပီးရင္း ျပားပဲ။ တေန႔က ၾကားလုိက္ရတဲ့ အသုံး အႏွဳန္း တခုကုိ အေတာ္ သေဘာက် မိတယ္။ modern slavery ဆုိတာ။ ကၽြန္ဆုိ မ်က္စိထဲ တန္းျမင္တာက ပညတ္ေတာ္ ဆယ္ပါး ႐ုပ္႐ွင္ထဲက ေနပူထဲမွာ ေျခခ်င္း ခတ္ၿပီး ပိရမစ္ ေဆာက္ဖုိ႔ ေက်ာက္တုံးႀကီးေတြ ေ႐ႊ႕ေနတဲ့သူေတြ။ အပူဒဏ္ေၾကာင့္ ပင္ပန္းလုိ႔ တုံ႔ေႏွးေႏွး ျဖစ္သြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ အလုပ္သမားေခါင္းက ၾကာပြတ္နဲ႔ ႐ုိက္တာ။ ကၽြန္ဆုိေတာ့လည္း လြတ္လပ္မွဳ ဘယ္႐ွိပါ့မလဲ။ ကုိယ္တုိ႔ ဘ၀လည္း မထူးပါဘူးေလ။ အခ်ည္အေႏွာင္ေတြ တာ၀န္ေတြ ၀တၱရားေတြနဲ႔ ဘယ္မွာ လြတ္လပ္လုိ႔လဲ။ အစည္းအေ၀းလည္းၿပီးေရာ ေမးခ်င္တာ ေမးပါတဲ့။ ဘာေမးစရာမွ မ႐ွိပါဘူး။ ၅၀% ဘတ္ဂ်က္သာ ရပါေစဦး။ အျပင္က အပူက ရင္ထဲ တကယ့္ကုိ ကူးစက္လာတာကုိး။

ကုိယ့္အႀကိဳက္

ေပါက္က သတိတရ တက္ဂ္လုိ႔ အမွတ္တရ ေရးပါတယ္။ ခုတေလာ စိတ္႐ွဳပ္ အလုပ္ ႐ွဳပ္လုိ႔ ဘာမွ မေရး ခ်င္ ျဖစ္ေနတာ ေပါက္ေရ။ ျမန္မာလုိ ၀တ္ရတာ ႏွစ္ၿခိဳက္ ေပမယ့္ ေပါက္လုိ ခ်ိတ္ ထမီေတြ အမ်ားႀကီး မ႐ွိဘူး။ ငါးတန္းမွာ တီတီစီကုိ ေျပာင္းေတာ့ လုံခ်ည္ ၀တ္ရတယ္။ အဲ့ဒီမွာ လုံခ်ည္ စ ၀တ္ဖူးတာပဲ။ ကုိယ္တုိင္ေတာ့ စုံေအာင္ မ၀တ္ဖူး ေပမယ့္ မွတ္မိ တာေလးေတြ ခ် ေရးလုိက္ ခ်င္ေသးတယ္။ အျဖဴ အစိမ္း ဆုိေပမယ့္ မိန္းကေလးေတြ ဆရာမေတြက အက်ႌ အျဖဴကုိ ရင္ေစ့ တမ်ိဳး ရင္ပုံး တဖုံ ပုံစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး ခ်ဳပ္၀တ္ ၾကတာကုိး။ ၾကယ္သီး ကုိလည္း ႏွိပ္ေစ့ ထုပ္သီး အလွေလး ေတြနဲ႔ တန္ဆာ ဆင္ေသးတယ္။ တ႐ုပ္ကားေတြ ထဲက အတုိင္း လက္နဲ႔ ပန္းပုံ ေဖာ္ထားတဲ့ ၾကယ္သီး ေတြလည္း ေခတ္စားတာ မွတ္မိတယ္။ ပိတ္စ ကလည္း ႐ုိး႐ုိး တက္ထ႐ြန္ အျဖဴ အျပင္ အရိပ္ပန္း လုိ႔ေခၚတဲ့ ခပ္ပါးပါး  ပိတ္စေပၚမွာ ပန္းဒီဇုိင္း မ်ိဳးစုံ ပါတဲ့ အစ၊ ေ႐ွာေ႐ွာ ေ႐ွာေ႐ွာနဲ႔ ၀တ္ရခက္တဲ့ တြီစနဲ႔ ေရခဲ႐ွန္၊ ႐ွမိြဳင္း၊ ... အစုံပဲ။ လုံခ်ည္ အစိမ္းကလည္း အစိမ္း ေပါင္းစုံ။ တခ်ိဳ႕က ေျပာင္အစိမ္း မ၀တ္ဘဲ ဒီဇုိင္းေလးေတြ မသိမသာပါတဲ့ ထုိင္း ပုိးလုံခ်ည္လုိမ်ိဳး ၀တ္တယ္။ အဖုေလးေတြ ပါတဲ့ ဘီဘဲလ္၊ အသား အိအိေလး  ျဖစ္တဲ့ စိန္မုိက္ကယ္ အစေတြလည္း ၀တ္ၾကတယ္။

ပထမႏွစ္ တကၠသုိလ္ တက္ေတာ့ ေယာလုံခ်ည္ ၀မ္းဆက္ေတြ ေခတ္စားတယ္။ ဆံပင္ ႐ွည္႐ွည္ မိန္းကေလး ေခ်ာေခ်ာ လွလွေလးေတြ ျမန္မာ ဆန္ဆန္ ၀တ္ထားတာေတြ႔ရင္ သေဘာက်လုိ႔ ေငးရတယ္။  အဲ့သလုိ မိန္ကေလးေတြ ေတြ႔ရင္ ယြန္းမွီမွီလုိ႔ ကုိယ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း မ်က္စ ပစ္ၾကတယ္။  စုိးျမတ္သူဇာတုိ႔ လုံခ်ည္တုိတုိ ၀တ္တဲ့ ေခတ္မွာ ကုိယ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္း တအုပ္လည္း ေျခသလုံးေပၚ လုံခ်ည္ကုိ ၀တ္ၾကေတာ့ ေကာက္စုိက္ ထြက္ၾက မလုိ႔လားလုိ႔ ဆရာမေတြက ေငါ့တာ ခံရေသးတယ္။ အဲ့ဒီ ေခတ္က ေယာက်ာ္းေလး ေတြလည္း တုိတုိ ၀တ္ၾကတယ္ ထင္တာပဲ။ ေက်ာ္သူတုိ႔ စုိးသူတုိ႔ ပုဆုိး တုိတုိနဲ႔ လြယ္အိတ္ ႀကိဳးထုံးတဲ့ ေခတ္ေပါ့။ အေမတုိ႔ ေျပာတာကေတာ့ ေက်ာ္ဟိန္းတုန္းက ပုဆုိးကုိ ေျမႀကီး ဒ႐ြတ္ တုိက္ေအာင္ ၀တ္တာတဲ့။ ႐ွည္လုိက္ၾက တုိလုိက္ၾကနဲ႔ ဖက္႐ွင္က တေက်ာ့ ျပန္လည္တာ ဆုိလား။

ေက်ာင္းသူ အ႐ြယ္မွာ အေမ ဆင္တာ ၀တ္ရၿပီး အလုပ္ လည္းရေရာ စိတ္တုိင္းက် ကုိယ့္အႀကိဳက္ အစေလးေတြ ၀ယ္ၿပီး အပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္ အပ္ေတာ့တာပဲ။ ေရခဲ႐ွန္ ပိတ္စ ဒီဇုိင္း ေျပာင္းျပန္ (အက်ႌက အျဖဴေပၚ အနီပြင့္ဆုိ လုံခ်ည္က အနီေပၚ အျဖဴပြင့္) ေလးေတြ ႀကိဳက္လုိ႔ ၀ယ္၀တ္တယ္။ ပံုမွန္ကေတာ့ အပြင့္ ႏုတ္ႏုတ္ေလးေတြဆုိ ၀မ္းဆက္ ၀တ္ျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ အက်ႌ ဒီဇုိင္း လွလွေလးေတြကုိ  အပ္ခ်ဳပ္သည္ အကုိႀကီးကပဲ စဉ္းစားၿပီး ခ်ဳပ္ေပးတာ။ ခ်ည္လုံခ်ည္ ျမန္မာ အဆင္နဲ႔ အင္းေလး လုံခ်ည္ ေတြကုိေတာ့ ေအးလုိ႔ ႀကိဳက္တယ္။ အထက္ဆင္ တပ္ၿပီး ၀တ္လုိ႔လည္း ရတယ္၊ က်စ္က်စ္ လစ္လစ္လည္း ႐ွိလုိ႔ ၀တ္လုိ႔ ေကာင္းတယ္။ ေလွ်ာ္ၿပီးရင္ နဲနဲ က်ဳံ႕သြားတာရယ္ အေရာင္ က်သြားတာ ရယ္ေၾကာင့္ သိပ္မ်ားမ်ားေတာ့ မ၀ယ္ျဖစ္ဘူး။ ႀကိဳးႀကီးခ်ိတ္ ဆုိတာကုိေတာ့ မဂၤလာေဆာင္မယ္ ဆုိေတာ့မွပဲ ၀ယ္ျဖစ္တာပါ။ သတုိ႔သားရဲ႕ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ဆုိလည္း ဟုတ္တယ္ေလ။ ရန္ကုန္ ျပန္တုိင္း ရသေလာက္ အက်ႌ လုံခ်ည္ တစုံ ႏွစ္စုံေလာက္ေတာ့ ခ်ဳပ္ျဖစ္တယ္။ အလုပ္ထဲက ပြဲေတြ ဘာေတြ တက္ရတဲ့ အခါ ျမန္မာလုိ ၀တ္ရတာ ပုိႏွစ္သက္တယ္။ ကုိယ့္အႀကိဳက္ ၀တ္ခ်င္တာ ၀တ္ရေအာင္ ခႏၶာကုိယ္ ပုံ မေျပာင္း သြားဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္း ရတာလည္း မလြယ္ လွပါေၾကာင္း။

Fairtrade

မွတ္တုိင္မွာ ကား ေစာင့္ေနတုန္း ေက်ာင္းသား တေယာက္က ၃ မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ ေပးႏုိင္ မလားလုိ႔ ေမးလာတယ္။ ဘတ္စ္ကား အလာ လမ္းကုိ ေငးရင္း ဘာလုပ္ မလုိ႔လဲလုိ႔ ေမးေတာ့ fairtrade အေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္မ်ား သိလဲလုိ႔ ေမးခ်င္လုိ႔ပါ တဲ့။ စစ္တမ္း ေကာက္ၿပီး စာတမ္း ျပဳစု ေနတာပါလုိ႔ ေျပာလာတယ္။

• fairtrade ကုိ ဘယ္လုိ နားလည္ ပါသလဲ
• အ၀တ္အစား သုိ႔မဟုတ္ စားေသာက္ကုန္ ၀ယ္တဲ့ အခါ    (က) တန္ဖုိး   (ခ) ထုပ္ပုိး ျပင္ဆင္မွဳ    (ဂ) fairtrade ကုန္ပစၥည္း  ဘာကုိ ဦးစားေပး စဉ္းစားသလဲ
• fairtrade ကုန္ပစၥည္းေတြ ထဲက မွတ္မိသေလာက္ ေျပာပါ
• fairtrade ကုန္ပစၥည္း ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ေတြ သိသေလာက္ ေျပာပါ
• Cadbury ေခ်ာကလက္ကုိ fairtrade တံဆိပ္ကပ္ရင္ ၀ယ္စားမွာလား

သူ႔ ေမးခြန္းေတြက ဒါပါပဲ။ ေက်းဇူးတင္ စကားေျပာၿပီး အနားက ေနာက္ တေယာက္ကုိ ထပ္ ေမးေနျပန္ေရာ။

fairtrade တံဆိပ္ကုိ စျမင္ဖူးတာ ကေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းက သတင္းလႊာမွာပါ။ အသင္းသားေတြကုိ ဧည့္ခံတဲ့ ေကာ္ဖီနဲ႔ လက္ဖက္ေျခာက္ေတြက fairtrade ေတြပါလုိ႔ အသိေပး ေၾကာ္ျငာ ထားတယ္။ ေနာက္  စူပါမားကက္ေတြ ေရာက္ေတာ့ သစ္သီး၀လံနဲ႔ ဟင္းသီး ဟင္း႐ြက္ေတြပါ fairtrade တံဆိပ္ ကပ္ထားတာ ထပ္ေတြ႔တယ္။ ေရာက္စကေတာ့ ဘာ တံဆိပ္မွ မၾကည့္ႏုိင္ပါဘူး။ ေစ်း အသက္သာဆုံး ပစၥည္းကုိ ေ႐ြး ၀ယ္လုိက္တာပါပဲ။ ကုိယ္ ၀ယ္လုိက္တဲ့ ပစၥည္း ကုိယ့္လက္ထဲ မေရာက္ခင္ အဆင့္ဆင့္ ဘယ္လုိ  ထုတ္လုပ္ ထားလဲလုိ႔ မေတြးၾကည့္မိဘူး။ ေစ်း၀ယ္ၾကရင္ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ ပစၥည္း ျဖစ္ေနတာရယ္၊ နံမည္ႀကီး လူသိမ်ားတဲ့ တံဆိပ္ ျဖစ္တာရယ္၊ ေစ်းခ်ိဳဖုိ႔ရယ္၊ ထုပ္ပုိး ထားတာေလးက ဆြဲေဆာင္မွဳ ႐ွိေနတာရယ္ စတာေတြက ေခါင္းထဲ အရင္ ေရာက္လာတာပါ။ အလြယ္တကူ ၀ယ္စားျဖစ္တဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးဆုိ ဘယ္က လာတာလဲေတာင္ မၾကည့္ ျဖစ္ပါဘူး။ ၀ယ္ေနက် ေစ်းထက္ နဲနဲ မ်ားေနေတာ့မွပဲ ဟုိ႐ွာ ဒီ႐ွာနဲ႔ ေစ်းႏွဳန္း တံဆိပ္ကုိ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ အသုံး အေဆာင္နဲ႔ အလွျပင္ ပစၥည္းေတြ ၀ယ္လဲ ဒီအတုိင္းပဲ။ ဒီ ပစၥည္း ဘယ္က လာသလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ သက္သာလဲ အရင္ မေတြးဘဲ ေလာဘစိတ္နဲ႔ ၀ယ္ပစ္လုိက္တာ မ်ားတယ္။

သစ္သီး ၀လံ အမ်ိဳးစုံကုိ တႏွစ္လုံးနီးပါး အခ်ိန္မေ႐ြး ၀ယ္လုိ႔ ရေနတဲ့ ေနရာမွာ ရာသီစာရယ္လုိ႔လည္း မက္မက္ ေမာေမာ ၀ယ္မစားျဖစ္ သေလာက္ပဲ။ ငယ္ငယ္ကဆုိ ေဆာင္းရာသီမွာ လိေမၼာ္သီး၊ ေႏြရာသီမွာ ဒူးရင္းသီး၊ သရက္သီး ေမွ်ာ္ၿပီး စားရတာ။ ပူေႏြးတဲ့ ရာသီဥတုမွာ စုိက္ရတဲ့ အသီး အႏွံေတြကုိ ၀ယ္လုိ႔ရတာ တကယ္ေတာ့ ေက်းဇူး တင္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ကမာၻ တဖက္ျခမ္း ကေန မပုပ္မသုိးေအာင္ သယ္ယူ လာရတာလည္း လြယ္ကူမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ ရာသီဥတု ေဖါက္ျပန္တာနဲ႔ သဘာ၀ ေဘးအႏၲရာယ္ေတြ ႀကံဳရတာ ႐ွိေသးဦးမယ္။ စီးပြားေရး အတက္ အက်ေတြ ႐ွိဦးမယ္။ ၿခံပုိင္႐ွင္ေတြ လယ္ပုိင္႐ွင္ေတြနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးတဲ့ လုပ္သားေတြ အေၾကာင္း ႐ွည္႐ွည္ေ၀းေ၀း စဉ္းစားမိတဲ့ အခါ ေပါေပါ လုိက္ခ်င္တဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕ စိတ္ကုိ ဆင္ျခင္မိျပန္တယ္။

အ၀တ္အစားနဲ႔ တျခား ပစၥည္းေတြ ၀ယ္ရင္လည္း ေလာဘစိတ္နဲ႔ ေစ်းႏွဳန္း သက္သာရင္ ၀ယ္လုိက္တာပဲ။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ေဘာ္ၾကယ္ထုိးထားတဲ့ အက်ႌ ဆုိပါစုိ႔။ ေဘာ္ၾကယ္ေတြ ပုတီးေစ့ေတြကုိ စက္နဲ႔ထုိးတာလား လက္နဲ႔လား၊ ဘယ္တုိင္းျပည္မွာ လုပ္တာလဲ၊ အလုပ္သမားေတြ ဘယ္လုိ လုပ္ငန္းခြင္မွာ လုပ္ရတာလဲ ၊ လုပ္အားခ အျပည့္အ၀ ရၿပီး လုပ္တာလား၊ ကေလးေတြကုိ မတရား သျဖင့္ ခုိင္းၿပီး လုပ္ခုိင္းတာလား စသျဖင့္ ေတြးၾကည့္လုိက္ရင္ လက္လက္ေတာက္ေနတဲ့ ေဘာ္ၾကယ္ အက်ႌကုိ ၀တ္ရမွာ နဲနဲ တြန္႔ဆုတ္ သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္တုိ႔ ၀ယ္လုိ႔ သူတုိ႔ ေရာင္းေနရတာ၊ ေရာင္းေနရလုိ႔လည္း ထုတ္ေနရတာ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း လူေတြ အလုပ္႐ွိေနတာ လုိ႔ ေစာဒက တက္ခ်င္ျပန္ေသးတယ္။ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ ၇ႏွစ္ ၈ႏွစ္ ကေလးေတြ မုိးလင္းက မုိးခ်ဳပ္ ေဘာ္ၾကယ္ေတြ ထုိးေနတာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဉ္ တခုမွာ ျမင္လုိက္ရေတာ့မွ ကုိယ့္ပါးစပ္ကုိ အျမန္ေလး ပိတ္ပစ္လုိက္မိေတာ့တယ္။


ကုိယ့္လုပ္အားခကုိ မွ်မွ်တတ လုိခ်င္လားလုိ႔ ေမးရင္ တန္ရာ တန္ေၾကးေတာ့ လုိခ်င္ပါတယ္လုိ႔ ေျဖမွာပဲ။  ငွက္ေပ်ာသီး အေၾကာင္းပဲ ျပန္ စဉ္းစားၾကည့္ရင္ ေရာင္းတဲ့ စူပါမားကက္ကလည္း စီးပြားျဖစ္ အျမတ္ရေအာင္ အရင္းကုိ တတ္ႏိုင္ သေလာက္ နည္းေအာင္ လုပ္ရမွာပဲ။ ၾကား ပြဲစား႐ွိခဲ့ရင္ သူကလည္း သူ႔အတြက္ က်န္ေအာင္ စရိတ္စက မွန္သမွ် နည္းသထက္ နည္းေအာင္ ႀကံရမွာပဲ။ ၿခံပုိင္႐ွင္ေတြကလည္း ၿခံစရိတ္ ကာမိေအာင္ ေလွ်ာ့ႏုိင္သေလာက္ ကုန္က် စရိတ္ေတြကုိ ႀကိဳးစား ေလွ်ာ့မွာပဲ။ အားလုံးရဲ႕ ေအာက္ဆုံးက အလုပ္သမား ေတြက်ေတာ့ ထပ္ဆင့္ ေလွ်ာ့ခုိင္းဖုိ႔ သူတုိ႔ ေအာက္မွာ ဘယ္သူမွ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ စုိက္ထုတ္ထားရတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ကုိယ္ခႏၶာ၊ ေခၽြးနဲ႔ ေသြး ကလြဲလုိ႔ စာရင္း ျပစရာ စရိတ္စက လည္း မ႐ွိေလေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ လုပ္အားခကုိပဲ အေလွ်ာ့ ခံလုိက္ရတယ္။ ကုိယ္တုိ႔ ၀ယ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ  ေစ်း အရမ္း ေပါေနရတဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲက တခု ျဖစ္မွာေပါ့။

ကိုယ္လည္း မွ်တတဲ့ လုပ္အားခ လုိခ်င္တဲ့ အခါက်ေတာ့ သူမ်ားေတြကုိလည္း ကုိယ္ခ်င္းစာႏုိင္ပါတယ္။  လုပ္အားခ မွ်မွ်တတ ရတဲ့ အတြက္ ကုန္ထုတ္ အလုပ္သမားေတြ အတြက္ အက်ိဳးပုိ ႐ွိသလုိ တန္ရာ တန္ေၾကး  ေပး၀ယ္တဲ့ အတြက္ ကုန္ပစၥည္းေတြကုိလည္း အဆင့္မီမီ အႏၲရာယ္ ကင္းကင္း ထုတ္လုပ္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ တိရိစၧာန္ေတြကုိ ထိခိုက္ေစမယ့္ ပုိးသတ္ေဆးေတြ သုံးတာမ်ိဳးေပါ့။ ေန႔တဓူ၀ သြားလာ လွဳပ္႐ွား ေနရင္း တႏုိင္ လုပ္ၾကည့္မယ္လုိ႔ စဉ္းစားမိတယ္။

ခ်စ္တဲ့ အေၾကာင္း

ကုိယ္တုိ႔ အ႐ြယ္က အခ်စ္ အေၾကာင္း သိပ္ မေျပာျဖစ္ ေတာ့ဘူး ထင္တာပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႔ရင္ ကေလးေတြ အေၾကာင္း၊ ေယာက်ာ္း အေၾကာင္း၊ ေယာကၡမေတြ ေယာင္းမေတြ အေၾကာင္း၊ အလုပ္အကုိင္ အေၾကာင္း၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဟင္းခ်က္နည္း အသစ္ စသျဖင့္ (ေယာက်ာ္း စကား ငွားေျပာ ရရင္) လက္ေတြ႔က်တဲ့ အေၾကာင္း အရာေတြပဲ ေျပာျဖစ္ ၾကတာ မ်ားတယ္။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ ေပ်ာ္စရာေတြ သိပ္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ သလုိပဲ။ တခါ တေလမ်ား သူငယ္ခ်င္းေတြ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ စိတ္ညစ္ စရာေတြ ဆက္တုိက္ ႀကံဳၾကလုိ႔ တေယာက္ အပူ တေယာက္ ကူးေတာ့တာ ပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုိေပမယ့္ ေဆြမ်ိဳးေတြ ထက္ေတာင္ ပုိရင္းႏွီး ၾကတာေလ။ တေယာက္က အလုပ္ ႐ွာမရလုိ႔ အေႂကြး မေက်ဘဲ ျပန္ရေတာ့မယ့္ အေၾကာင္း၊ တေယာက္က ကေလး က်န္းမာေရး မေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္း၊ ေနာက္ တေယာက္က ေယာကၡမေတြနဲ႔ အဆင္ မေျပျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ရင္ပူ စရာေတြ ခ်ည္းပဲ။ ေပ်ာ္စရာရယ္လုိ႔ မ႐ွိ သေလာက္ပဲ။ စိတ္ကူးယဉ္ စရာ ျဖစ္ဖုိ႔ ကေတာ့ ေ၀းေရာေပါ့။

ငယ္တုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႔ၾကရင္ ခ်စ္သူ ႐ွိသူေရာ မ႐ွိေသး သူပါ ရင္ခုန္ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ဖလွယ္ၾကတာ တေနကုန္ေတာင္ မၿပီးဘူး။ စကား ေျပာၾကရင္ ဒီအေၾကာင္းက မပါလုိ႔ မၿပီးဘူး။ ခ်စ္သူ မ႐ွိေသးတဲ့ သူေတြကလည္း  ရင္ခုန္ စရာေတြ နားေထာင္ၿပီး စိတ္ကူးယဉ္ ရတာ အေမာ။  ကုိယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံး လုိလုိ က သိပ္ ခ်စ္တတ္ ၾကတယ္။ အခ်စ္ကုိ ဦးစားေပးၾက သူမ်ားထဲမွာ ပါတာ ေပါ့ေလ။ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ဆုိ သူ အေျဖေပးလုိက္တဲ့ ေန႔မွာပဲ သူ႔ ခ်စ္သူက ခရီးေ၀း ထြက္သြားတာမုိ႔ သူ႔ခမ်ာ ငုိလုိက္ရတာ။  ကုိယ္တုိ႔ တအုပ္ လုံးလည္း သူနဲ႔ အတူ ၀မ္းနည္း လုိက္တာ။ ေနာက္ တေယာက္ကေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ အိမ္က သေဘာ မတူလုိ႔ စြန္႔စြန္႔ စားစားနဲ႔ အားလုံးကုိ ပုန္ကန္ၿပီး ခ်စ္သူေနာက္ လုိက္သြားတယ္။ ငယ္ေသးတဲ့ အ႐ြယ္ေတြ ဆုိေတာ့ ပစၥည္း ဥစၥာ မျပည့္မစုံနဲ႔ ဘ၀ကုိ စရတာေပါ့။  အဲ့ဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက ႐ွိသမွ် မုန္႔ဖုိးေတြ နာရီေတြ လက္ေကာက္ေတြ ရက္ရက္ ေရာေရာ ၀ုိင္းေပးၾကတယ္။သူတုိ႔ အေရး ကုိယ့္ အေရးေပါ့ေလ။

ဘယ္ေနရာ ၾကည့္ၾကည့္ ဘယ္သူ႔ ၾကည့္ၾကည့္ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ၀န္းရံ ထားသလုိပဲ။ ခ်စ္လုိ႔ သ၀န္တုိၾကတာ၊ စိတ္ေကာက္ၾကတာ၊ ရန္ပြဲေတြ ျဖစ္ၾကတာ၊ မျပည့္ မစုံ ျဖစ္ရတာ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်စ္ေၾကာင့္လုိ႔ပဲ အေျဖ ထုတ္လုိက္တယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က ဖြင့္တဲ့ သီခ်င္း ၾကားရင္လည္း တုိက္ဆုိင္လုိက္တာ ဆုိၿပီး ကုိယ့္ခ်စ္သူကုိ သတိရတယ္။ ႐ုပ္႐ွင္ ၾကည့္ၾကရင္လည္း ျမန္မာကား၊ အိႏၵိယကား၊ အဂၤလိပ္ကား၊ တ႐ုပ္ကား ( ကုိယ္တုိ႔ ေခတ္က ကုိးရီးယားကား မေပၚေသးဘူး) အခ်စ္ ဇာတ္လမ္း မွန္သမွ် ကုိယ္တုိ႔နဲ႔ တုိက္ဆုိင္ ေနသလုိ ခ်ည္းပဲ။ ငယ္႐ြယ္သူတုိ႔ သဘာ၀ ထိခုိက္ ခံစားလြယ္ၾကတယ္။ ေတာင္းပန္ရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ ျမန္ၾကတယ္။ စိတ္ေကာက္ ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကုိ သူ႔ခ်စ္သူက Bryan Adams ရဲ႕ Please forgive me နဲ႔  Everything I do I do it for you ကုိ အေခြထဲ ထည့္ေပးလာတယ္။ ခ်က္ခ်င္း စိတ္ေကာက္ ေျပသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကုိ ၾကည့္ၿပီး က်န္တဲ့ သူေတြက အားက် မိၾကတယ္။ ခ်စ္တတ္  လုိက္ၾကတာလုိ႔ေလ။

ခ်စ္တုိင္းလည္း ေပါင္းခြင့္ ရတာ မဟုတ္ေတာ့ ခ်စ္သူနဲ႔ လက္ထပ္ခြင့္ ရတာ ကုိယ့္ အျမင္မွာေတာ့ ကံ ေကာင္းလြန္း လုိ႔ပါ။ ဒါ့အျပင္ မိဘကပါ ၾကည္ျဖဴၿပီး ပံ့ပုိး ကူညီတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ အတုိင္းထက္ အလြန္ေပါ့။ အတူ ေနရဖုိ႔ ဆုိတာလည္း ႏွစ္ေယာက္လုံးရဲ႕ ႀကိဳးစား အားထုတ္မွဳနဲ႔ အားလုံးကုိ ရင္ဆုိင္ရဲတဲ့ သတၱိနဲ႔ စြမ္းအား ေတြလည္း လုိပါေသးတယ္။ ကိုယ္တုိ႔ လုိခ်င္တာေတြ ကိုယ့္နည္း ကုိယ့္ဟန္နဲ႔ ႀကိဳးစား ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက သူ႔ကုိ မၾကာ ခဏ ေျပာဖူးတာကေတာ့ မ်ဉ္းၿပိဳင္ ႏွစ္ေၾကာင္းဆုံဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး လုိ႔။ တကယ္လည္း နီးစပ္ဖုိ႔ အေရးမွာ ႏွစ္ေယာက္လုံး နည္းနည္းစီ ေလွ်ာ့လုိက္ ရတာပဲ။ စိတ္ကူး ထားတဲ့ စံေတြ plan ေတြလည္း ေလ်ာ့ရဲရဲ ျဖစ္ကုန္တယ္။ အဓိက ရည္႐ြယ္ခ်က္က ႏွစ္ေယာက္ နီးၾကဖုိ႔ ဆုိေတာ့ က်န္တာေတြက သာမည ျဖစ္ကုန္တယ္။ အခ်စ္ တခုတည္း အတြက္လားလုိ႔ ေမးရင္ ဟုတ္တယ္လုိ႔ ေျဖတာပဲ။ အခ်စ္ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ျပႆနာ ေပါင္းစုံလည္း ႀကံဳရတာ ပါပဲ။ တခါတရံမွာ အခ်စ္ အေၾကာင္း ေျပာတာ ရပ္ၿပီး မာန တပုံစီနဲ႔ သူ စြမ္းတာ ကုိယ္ ကၽြမ္းတာေတြလည္း ၿပိဳင္ဆုိင္ ေျပာတတ္ လာတယ္။ ဘ၀ကုိ လက္ေတြ႔ က်က် ရင္ဆုိင္ ရမယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ အရင္လုိ မေႏြးေထြး ႏုိင္ေတာ့ဘူး။  အက္ရာေတြ ထင္တာ မ်ားလာေတာ့ နဂုိ အတုိင္း ေခ်ာေမြ႔ဖုိ႔ သိပ္ မလြယ္ေတာ့ဘူး။  ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဖက္ စိတ္ မေလ်ာ့ဘဲ အားစုိက္ထုတ္ လုိက္ရင္ေတာ့  အရင္လုိ ျပန္ ခ်စ္ႏုိင္ဦးမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ ႏုိင္ပါေသးတယ္။ အတူ ေနႏုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာ လမ္းခြဲဖုိ႔မွ မဟုတ္ပဲေလ။ အက္ရာ ဆက္ရာေတြ သိပ္မမ်ားခင္ ခ်စ္တဲ့ အေၾကာင္း မၾကာခဏ ေျပာႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစား ရေအာင္ေနာ္။
(ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ အမွတ္တရ)

Happy 2010

ဘေလာ့ေတြလည္း မလည္ျဖစ္ ဘာမွလည္း မေရးျဖစ္တာ ၾကာသြားတယ္။ ဘာျဖစ္ ေနတာလည္း ဆုိေတာ့ ကုိယ့္ ဘာသာလည္း မသိဘူး။ winter blue ေခၚမလား home sick ျဖစ္သလား စိတ္က်ေရာဂါ ၀င္ေနသလား ... လားေပါင္းမ်ားစြာ... ေခါင္းထဲ အေျဖ႐ွာလည္း အတိအက်ေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ႏွစ္သစ္ ေရာက္ၿပီဆုိေတာ့ တခုခုေတာ့ ခ် ေရးထားဦးမွပဲေလ လုိ႔လည္း ေတြးမိသား။ Grumpy woman ကုိလည္း ဆက္ေရးခ်င္တယ္။ ဒီေန႔ ေရးဖုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ေသး ပါဘူးေလ။ တႏွစ္လုံး grumpy ျဖစ္ေနရရင္ မေကာင္း ပါဘူး။

ခ်စ္ရ ခင္ရတဲ့ သူေတြ အားလုံး အတြက္နဲ႔ ကုိယ့္ အတြက္ပါ ၂၀၁၀ ကုိေတာ့ တကယ္ပဲ Happy year ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ မႏွစ္က အဆင္ မေျပမွဳမ်ား ႐ွိခဲ့ရင္ ဒီေန႔က စၿပီး ေခ်ာေမြ႔ပါေစ။ ႏွစ္ေဟာင္းမွာ အမုန္းတရားေတြ ပြားမ်ားထားမိရင္ ဒီေန႔က စၿပီး ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာေတြ တုိးပြား ႏုိင္ပါေစ။ ၂၀၀၉ မွာ မေခ်ာင္ မလည္ က်ဥ္းၾကပ္မွဳ ေတြ ႀကံဳခဲ့ ရရင္ ဒီေန႔က စၿပီး ေသာက ကင္းကင္း ေဘးရန္ ႐ွင္း႐ွင္းနဲ႔ ကုိယ္ေရာ စိတ္ပါ က်န္းမာ ခ်မ္းသာ ၾကပါေစ လုိ႔ အားလုံး အတြက္ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္း ေပးပါရေစ။

Grumpy woman

တီဗီက လာတဲ့ Grumpy old women အစီအစဉ္ကုိ သေဘာက် မိတာနဲ႔ ကုိယ့္ဖာသာ grumpy လုပ္ၾကည့္တာ။ old ကုိ မသိမသာေလး ျဖဳတ္ ထားခဲ့တာ သတိ ထားမိလား။ အဲ့ဒီ အစီအစဉ္ မွာ ပါတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြက ၅၀ ေက်ာ္ေတြ မ်ားတယ္၊ တခါ တေလ လည္း ၃၀ ေက်ာ္ေတြ ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း...

credit crunch ေၾကာင့္ လူေတြ က်ပ္တည္း ၾကတယ္ ဆုိတာ လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်း ၀ယ္သူေတြ ဆီက ခုိးတာေတာ့ လုံး၀ သည္းမခံ ႏုိင္ဘူး။ ကုိယ္တုိ႔ ႐ုံးနားမွာ စာေရး ကိရိယာ ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ တဆုိင္ ႐ွိတယ္။ ပစၥည္း ၂မ်ိဳး ၀ယ္တာ (၂+၂.၅၀) ကုိယ့္ဖာသာ ေပါင္းထား ၿပီးသား။ ၁၀ တန္ ေပးလုိက္တာ ၄.၅၀ ျပန္အမ္းတယ္။ လုိေသးတယ္ ဆုိေတာ့ လူကုိ ၾကည္႔ၿပီး က်ပ္ေစ့ တေစ့ ထုတ္ေပးတယ္။ ေျပစာ ေပးဦး ဆုိေတာ့ စက္ကေန ႏွိပ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ စာ႐ြက္မွာ ၃.၅၀ ဖုိးပဲ ႏွိပ္ထားတယ္။ ေစ်း ၀ယ္သူဆီက ၁က်ပ္ ဆုိင္႐ွင္ဆီက ၁က်ပ္ ခုိးတာ။ တခါလည္း မဟုတ္ဘူး။ ပုိက္ဆံ ျပန္အမ္းရင္ မၾကည့္ဘဲ အိတ္ထဲ တန္းထည့္ တတ္သူမ်ား သတိခ်ပ္ပါ။

စူပါ မားကက္မွာ တခ်ိဳ႕ ပစၥည္းေတြ ၁ခုထက္ ပုိ၀ယ္ရင္ သက္သာတယ္ လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ အၿမဲတမ္း မမွန္ဘူး။ ေခါက္ဆြဲ တထုပ္ကုိ ျပား ၈၀၊ ၂ထုတ္ ၀ယ္ရင္ ၁.၇၀ တဲ့။ ဘယ္မွာ ပုိ သက္သာလုိ႔လဲ။ အိမ္သာသုံး စကၠဴ ၉လုံး ပါတဲ့ အထုပ္က ၅.၄၀၊ ၁၂ လုံးပါတဲ့ အထုပ္က ၇.၄၀။ ပုိ၀ယ္လုိ႔ ပုိေစ်း မသက္သာပါ။ သခ်ၤာ မတြက္ တတ္ရင္ေတာ့ သူတုိ႔ ေရးထားတဲ့ အတုိင္း ၀ယ္လုိက္ရင္ ေစ်းႀကီး ေပးဖုိ႔သာ ျပင္ေပေတာ့။

အလုပ္ထဲက ျဖစ္သမွ်ေတြ အိမ္မွာ ျပန္ ရင္ဖြင့္တာ အခုဆုိ သတိထား ေနရတယ္။ ခရစ္စမတ္ ပါတီမွာ ႐ုံးသူ ႐ုံးသားေတြရဲ႕ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳး သမီးေတြပါ ဖိတ္ေတာ့ မသိေသးတဲ့ ကုိယ့္အိမ္သူ အိမ္သားေတြနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ ကုိင္ဖက္ေတြကုိ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ေပးၾကတယ္။ ႐ွန္သီ က သူ႔ အမ်ိဳးသားကုိ မာရီယာနဲ႔ မိတ္ဆက္ ေပးတဲ့ အခါ ႐ွန္သီ့ အမ်ိဳးသားက အားရပါးရ ေျပာလုိက္တာက လူေတြနဲ႔ လုိက္ ရန္ျဖစ္တဲ့ တေယာက္လားတဲ့။ ၾကားတဲ့ လူေတြလည္း ဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ ခက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ထပ္ၿပီး ေျပာလုိက္တာက မင္းပဲ ေျပာတာေလ မာရီယာ ရန္ျဖစ္ၿပီး ခ်လုိက္တဲ့ အေၾကာင္း တဲ့။ အိမ္ကလူေတြ အိမ္႐ွင္မကုိ မ်က္ႏွာရေအာင္ ပံ့ပုိး ေပးပုံမ်ား တေယာက္ တမ်ိဳးစီ မ႐ုိး ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။

အိမ္လိပ္စာ ေျပာင္းလုိ႔ ဘဏ္ကုိ အေၾကာင္းၾကားတာ ၃မိနစ္နဲ႔ ၿပီးမယ္ ထင္လား။ လိပ္စာ အသစ္ကုိ မေျပာင္း ေပးေသးခင္ လိပ္စာ အေဟာင္းကုိ ေျပာရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေန႔ဘက္ နဲ႔ ညဘက္ ဆက္သြယ္ဖုိ႔ ေပးထားတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမးတယ္။ အေမ နံမည္၊ ဘယ္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးတာလဲ၊ ေလာေလာဆယ္ ခရီး သြားဖုိ႔ ႐ွိသလား၊ အေႂကြးကဒ္ ဘယ္ႏွစ္ခု ႐ွိလဲ၊ ဘဏ္ ေျပာင္းဖုိ႔ စိတ္ မ၀င္စားဘူးလား၊ အိမ္ ပုိင္သလား၊ အိမ္ ၀ယ္ဖုိ႔ အစီအစဉ္ ႐ွိလား........ မဆုံးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ လိပ္စာ အသစ္ ေျပာင္းဖုိ႔ ျဖစ္ႏိုင္ ဦးမွာလား လုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့မွ လိပ္စာ အသစ္ကုိ ေျပာပါတဲ့။ သူတုိ႔လည္း အလုပ္႐ွင္ ခုိင္းတာ လုပ္ၾကရတာ နားလည္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဆုိင္တဲ့ ကိစၥေတြလည္း ဆြဲထည့္တာ အစဦး ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတာင္ ေပ်ာက္မလုိ ျဖစ္သြားတယ္။

'customer comes first' 'customer is always important' ေရးထားလုိက္တာ ေနရာ အႏွံ႔။ တေန႔က ျပတုိက္ တခုကုိ ေရာက္သြားတယ္။ အိမ္သာထဲ အ၀င္ အေနာက္ ကေန ဆြဲထားလုိ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သန္႔႐ွင္းေရး သမ တေယာက္။ ငါ အဲ့ဒီ အိမ္သာကုိ ေဆးမလုိ႔တဲ့။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကုိ အေလွ်ာ့ေပးၿပီး ျပန္ လွည့္ထြက္ လာရတယ္။ အျပန္က်ေတာ့ ခရစ္စမတ္ အတြက္ အလွျပင္ ထားတာေတြ ေငးရင္း စတုိးဆုိင္ တခုထဲ ေရာက္သြားတယ္။ အက်ႌ တထည္ မ်က္စိ က်လုိ႔ လွမ္းအယူမွာ ျဖတ္ခနဲ ကုိယ့္ အေ႐ွ႕ကေန ေက်ာ္ၿပီး သူ႔ပစၥည္းေတြ ျပန္စီဖုိ႔ အေရးႀကီးေနတဲ့ ဆုိင္က အေရာင္း စာေရးမ ကုိ အသာေပး လုိက္ရတယ္။ စိတ္တုိတာနဲ႔ အဲ့ဒီဆုိင္က ဘာမွ မ၀ယ္ခဲ့ဘူး။ တကယ္ဆုိ ေစ်း၀ယ္သူက ၾကည့္ေနတာ ယဉ္ေက်းမွဳ ႐ွိရမွာေပါ့။ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ မညီပုံမ်ား။

ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ ပုိက္ဆံ ပုိ႔ၿပီးတုိင္း ေရာက္ေၾကာင္း သတင္း လာေလ့ မ႐ွိဘူး။ ကုိယ္က ဖုန္းဆက္ ေမးရတယ္။ အရင္လနဲ႔ ဒီလ ေစ်းကြာလုိ႔ ေငြ ပမာဏ နည္းေနရင္ေတာ့ အေၾကာင္းၾကားတယ္။ ေစ်းက တလနဲ႔ တလ မတူဘူး လုိ႔ ေျပာျပထားလည္း တခါပဲ။ နင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေပးတာပဲ လုိ႔ ေျပာတာ ႐ွိေသးတယ္။ တကယ္ဆုိ ကုိယ္က ပုိ႔တာ လစဉ္ ဒီ ပမာဏပဲ ဆုိတာ ပုိ႔တုိင္း ေျပာလည္း ပါးစပ္ အျမႇဳပ္ထြက္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ အိမ္တုိင္ ရာေရာက္ ပုိက္ဆံ သြားပုိ႔ေပးတဲ့ သူကုိလည္း တခါတေလ မဆုိင္တာေတြ သြား ေျပာေသးတယ္။ ဟုိလူေတြကျဖင့္ ကုိယ့္ကုိ ျမင္ဖူး တာလည္း မဟုတ္၊ နံမည္ပဲ ၾကားဖူးေနတာ။

ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေသးတယ္။ စီးရီး အလုိက္ သြားရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔။

မန္ေနဂ်ာ ပါ၀ါ

႐ုံးက ကြန္ျပဴတာကုိ သုံးလာတာ အလုပ္ စ၀င္ ကတည္းက ဆုိေတာ့ ၅ႏွစ္ ေက်ာ္ပါၿပီ။ ကုိယ့္ အေ႐ွ႕ကလူ သုံးခဲ့တဲ့ စက္ကုိပဲ ဆက္ သုံးတာပါ။ ဘယ္တုန္း ကမွ ဘာ ဒုကၡမွ မ႐ွိ ခဲ့ဘူး။ ကုိယ္ကလည္း သတိ ႐ွိ႐ွိနဲ႔ စက္ထဲကုိ ေပါက္ကရ မထည့္ဘူး။ မွန္မွန္လည္း backup လုပ္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ယုယု ယယ သုံးလာတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ပတ္ ေလာက္ကေတာ့ outlook သုံးရင္ စက္က ေၾကာင္ၿပီး ဘာမွ မတက္ ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ အုိင္တီ မန္ေနဂ်ာႀကီးကုိ အပ္လုိက္တယ္။ မနက္ကေန ညေနထိ စာမလာ သတင္း မၾကားလုိ႔ လုိက္ေမးၾကည့္ေတာ့ ကုိယ့္ ကြန္ျပဴတာ က သုံး မရ ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ဘာလုိ႔လည္း ဆုိတာလည္း အေျဖ မ႐ွိ ပါတဲ့။ မွတ္ကေရာ။ အဲ့သလုိ ျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ ကုိယ္ အလုပ္ စလုပ္ ကတည္းက ကုိယ့္စက္ကုိ ဘယ္ ဆရာနဲ႔မွ မျပဘူး။ သူ႔ဆီ မအပ္ခင္ ျပႆနာက outlook တခု ထဲရယ္။ IP address ေတြ ဘာေတြ ထည့္ရတာ ဆုိေတာ့ သူ႔ အလုပ္မုိ႔လုိ႔ လႊဲအပ္ လုိက္တာ တကယ့္ကုိ လြဲသြား တာပါပဲလား။

မန္ေနဂ်ာႀကီးက ကုိယ့္စက္ကုိ သိမ္းပုိက္ ထားလုိက္ၿပီး အရံ စက္တလုံး လာေပးထားတယ္။ ကုိယ့္ data ေတြေတာ့ မပါဘူးေပါ့။ ကုိယ့္တုိ႔ရဲ႕ ဆရာမႀကီးကေတာ့ အရမ္း စိတ္ပူၿပီး ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ ကြန္ျပဴတာပ်က္သြားတာ ဘယ္လုိ လုပ္ၾကမလဲ တဲ့။ သူ႔ အလွည့္ ေရာက္ၿပီေဟ့ ဆုိတဲ့ ေလသံနဲ႔ အုိင္တီ မန္ေနဂ်ာႀကီး ကလည္း ဒီ ကြန္ျပဴတာဟာ လဲဖုိ႔ သင့္ေနတာ ၾကာၿပီေပါ့ လဲခ်ိန္ တန္ခ်ိန္မွာ မလဲတာေၾကာင့္ အခုလုိ ျဖစ္ရတာ လုိ႔ ထပ္ေဆာင္း ေျပာေပးတယ္ (ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေျပာခ်င္ေနသလဲေတာ့ မသိဘူး)။ ကုိယ့္ data ေတြ မ႐ွိတဲ့ စက္ကုိ သုံးရတာ ကုိယ္လက္ အဂၤါ မစုံ သလုိ ပါပဲ။ မန္ေနဂ်ာႀကီး သိမ္းဆည္း လုိက္တဲ့ အတြက္ သူ႔ဆီမွာေတာ့ ကုိယ့္ data ေတြ ႐ွိေနတယ္၊ လုိခ်င္ရင္ သူ႔ဆီ ေတာင္းရတယ္။ ကိုယ့္ အရံ စက္ထဲကုိ အခု data ေတြ ထည့္လုိက္ရင္ ေနာက္ စက္ အသစ္ ေရာက္လာရင္ ေျပာင္းထည့္ရမွာ ႐ွဴပ္လုိ႔ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ျပခ်က္ နဲ႔ေပါ့။ အခု သုံးေနတဲ့ စက္ကုိပဲ ေပးပါ ဆုိေတာ့လည္း မရဘူးတဲ့။

ကိုယ္က ငုိမဲ့မဲ့ လုပ္ေလ သူက ပုိဆုိးေလပဲ။ စက္က ပုိးထိတာ လုိ႔ လည္း ေျပာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ကုိယ့္စက္မွာ anti-virus အသစ္ မ႐ွိသလဲလုိ႔ ေမးေတာ့ သူ႔ဘက္ လွည့္တယ္ ထင္ၿပီး ခုခံ ေျပာဆုိတာ နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာသြားတယ္။ ေနာက္ တခါ ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိ ကာကြယ္ ရမလဲ လုိ႔ ေမးတဲ့ အခါ က်ေတာ့ အက္ဖ္ဘီအုိင္တုိ႔ စီအိုင္ေအ တုိ႔ေတာင္ ကာကြယ္လုိ႔ မရဘူးဆုိပဲ။ ကုိယ္လည္း စိတ္ ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ႐ွင္ က ကိစၥေသးေသး မွန္သမွ်ကုိ ႀကီးႀကီး မားမား ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့ ေနရာမွ ပါရဂူပဲလုိ႔ ေျပာခ် လုိက္တယ္။ တခါမွ မေျပာဖူး ေပမယ့္ မခံ ႏိုင္လုိ႔ ေျပာလုိက္တာ။ ကုိယ္ အလုပ္ မျဖစ္ေလ သူ ပါ၀ါ တက္ေလ ျဖစ္ေန တာကုိး။ သူ လုပ္ေပးမွ ရမယ့္ သေဘာ။

ကုိယ္တုိ႔ ႐ုံးမွာ လူ အေယာက္ ၂၀ေလာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတလူ ငါတမင္း ပါ၀ါေတြ ျပၾကလြန္းလုိ႔ ဘယ္သူက ဆရာ ဘယ္သူက တပည့္လဲ ဆုိတာ မသိႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ကုိယ့္အလွည့္ ေရာက္တာနဲ႔ ရသေလာက္ တန္ခုိးေတြ ထုတ္ျပ ၾကတာပဲ။ အ႐ြယ္စုံ ဆုိဒ္စုံ ပါ၀ါစုံ အလုပ္ စ၀င္ ကတည္းက လွိမ့္ေနေအာင္ ခံရဖူးတယ္။ လုပ္သက္ ၾကာလာေတာ့ လူေတြရဲ႕ စိတ္ အေရာင္စုံ ေတြကုိလည္း ပုိသိလာတယ္။ တခ်ိဳ႕က ဘယ္သူ႔ကုိ မဆုိ တန္းတူ ဆက္ဆံ တတ္သလုိ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အထက္ဖား ေအာက္ဖိ ဆုိတဲ့ အထဲ ပါပါတယ္။ ၀င္စ ကေတာ့ အရမ္း စိတ္ညစ္တယ္။ ကုိယ့္ ကုိယ္ကုိ မခုခံ တတ္ဘူး။ အိမ္ျပန္လာၿပီး စိတ္ညစ္ရတာ အၿမဲပဲ။ ၾကာလာေတာ့ ဗုိလ္က် တဲ့သူ ဘယ္သူဆုိတာ သိၿပီး ခပ္ ေ႐ွာင္ေ႐ွာင္ပဲ ေနလုိက္တယ္။ အမွန္ကေတာ့ မဟုတ္ မခံ ဗုိလ္က် တဲ့သူကုိ ျပန္ခ်ဲ သင့္တာ။ ျပန္ မေျပာရဲတဲ့ အတြက္ အဲ့ဒါ ကုိယ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္လုိ႔ အလုပ္ထဲမွာ အၿမဲ ေ၀ဖန္ ခံရတယ္။ ျပန္ မေျပာ ရဲတာက အ႐ုိးစြဲေနၿပီး အလြယ္တကူနဲ႔ ေဖ်ာက္ပစ္ဖုိ႔ ခက္သား။ ကုိယ္မွန္ရင္ ျပန္ ေျပာ ရဲဖုိ႔ ေျဖးေျဖးခ်င္းေတာ့ ႀကိဳးစား ေနပါတယ္။

မန္ေနဂ်ာႀကီး ပါ၀ါျပခ်င္ေနတာကုိေတာ့ သိပါတယ္။ ကံေကာင္း တာက (သူ မသိ႐ွာ တာက) ကုိယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက အင္တာနက္ ကတဆင့္ သြားတာ ဆုိေတာ့ အိေႁႏၵ မပ်က္ အလုပ္ လုပ္လုိ႔ ရေနတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္လည္း စက္ႀကီး တခုလုံး ပ်က္သြားလုိ႔ ျပန္ မရေတာ့လည္း ဘာျဖစ္လဲ ဆုိတဲ့ ပုံစံနဲ႔ပဲ ေနလုိက္တယ္။ တကယ္လည္း သံေ၀ဂ ရပါတယ္။ ပစၥည္း သခၤါရ လူ သခၤါရ ပဲေလ။ ဒီေန႔လည္း ကုိယ္ အလုပ္ မသြားဘူး။ သတင္း ၾကားတာကေတာ့ ကြန္ျပဴတာကုိ dell က မွာတာ မရလုိ႔ တျခား ေနရာ က မွာရမယ္တဲ့။ ကြန္ျပဴတာ တလုံး ၀ယ္ဖုိ႔ ဒီေလာက္ ခက္ခဲ ေနတာ အခုမွပဲ ၾကားဖူးတယ္။ ခရစ္စမတ္ ႐ုံးပိတ္ရက္ မတုိင္ခင္ ေရာက္လာ မလားလုိ႔ ေစာင့္ၾကည့္ ရဦးမယ္။

ေနရာ အသစ္

အိမ္ ေျပာင္းတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ၀ုိင္း အႀကံဉာဏ္ ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အားလုံးကုိ ေက်းဇူး တင္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာခ်င္ ပါတယ္။ ကုိယ္တုိ႔ကုိ ေဘးနားမွာ လာ ၀ုိင္းကူ ေျပာေပး ေနသလုိပဲ။ အိမ္က တေယာက္ကုိ ေကာ္မန္႔နဲ႕ စီဗုံးမွာ ဖတ္ရ တာေတြကုိ ေျပာျပ မိတယ္။ ေပ်ာက္ေနတဲ့ ဇနိေမာင္ႏွံ ကေတာင္ အိမ္ ေျပာင္းတာ အဆင္ေျပ ပါေစလုိ႔ အီးေမးထဲ ေျပာလာေတာ့ အားလုံး သတိတရ ႐ွိၾကတာ တကယ္ပဲ ေက်းဇူး တင္တယ္။ မိသားစု ေမာင္ႏွမေတြ လုိပဲ အားေပး ၾကတာ အား႐ွိ စရာပါ။ အိမ္ ေျပာင္းတဲ့ ေန႔မွာ ရာသီဥတုက သိပ္မဆုိးလုိ႔ အားလုံး ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ ၿပီးသြားတယ္။

ႏွစ္ေယာက္သား ပုိင္ဆုိင္တဲ့ စာအုပ္ေတြနဲ႔ အ၀တ္အစားေတြကုိ သိမ္းဆည္းၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သယ္စရာေတြ မ်ားသား။ ပရိေဘာဂ ဘာမွ မပုိင္ဆုိင္ လုိ႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ မီးဖုိေခ်ာင္မွာ ႐ွိတဲ့ အုိးခြက္ ပန္းကန္ေတြလည္း မ႐ွိဘူး ဆုိေပမယ့္ စကၠဴဗုံး တဗုံးေတာ့ ႐ွိတယ္။ ပန္းကန္ ခြက္ေယာက္ကုိ ၂ခုစီပဲ ၀ယ္ေနက်မုိ႔ အစုံလုိက္႐ွိတာပဲ ထည့္သိမ္း ေတာ့တယ္။ ပစၥည္းေတြ ထုပ္သိမ္း ၿပီးတာနဲ႔ သန္႔႐ွင္းေရး အက်အန လုပ္ရတယ္။ ကုိယ္ ေျပာင္းသြားၿပီး သန္႔သန္႔ ႐ွင္း႐ွင္း ခ်န္ထား ခဲ့ခ်င္တာေလ။ ေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာကုိ ေျပာင္လက္ ေနေအာင္ ေယာက်ာ္းက တုိက္ခၽြတ္ ေဆးေၾကာၿပီး မီးဖုိေခ်ာင္ ကုိေတာ့ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ တူတူ သန္႔႐ွင္းေရး လုပ္ၾကတယ္။ ျမန္မာ အစားအစာေတြ ခ်က္ျပဳတ္ ေၾကာ္ေလွာ္ စားတဲ့ အက်ိဳးကေတာ့ ၂နာရီေလာက္ တုိက္ခၽြတ္ လုိက္ရတာေပါ့။

အိမ္႐ွင္ကုိ ႏွဳတ္ဆက္ စကားေျပာေတာ့ အခန္းကုိ သပ္သပ္ ရပ္ရပ္ ထားခဲ့ေပးတဲ့ အတြက္ ကုိယ္တုိ႔ကုိ ခ်ီးမြမ္း စကား ေျပာပါတယ္။ ၿဗိတိသွ် ေတြနဲ႔ မတူဘူးဆုိပဲ။ ၈ႏွစ္ သူတုိ႔ နဲ႔ ေနခဲ့တာ ဆုိေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ အၾကာဆုံးပဲ ထင္ပါတယ္။ အိမ္႐ွင္ အေဟာင္းကုိ လိပ္စာ အသစ္ ေပးၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ေနရာ အသစ္ကုိ ေျပာင္းခဲ့ ၾကတယ္။ အိမ္သစ္ ေရာက္ေတာ့ သန္႔႐ွင္းေရး နဲ႔ စ ရ ျပန္ေရာ။ ကိုယ္တုိ႔ မေျပာင္းခင္မွ အိမ္႐ွင္က ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ မီးဖုိေခ်ာင္ကုိ အသစ္ထည့္ေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရး သမားေတြရဲ႕ လက္ခ်က္နဲ႔ တအိမ္လုံး ဖုန္ထူၿပီး ပစၥည္း ေတြဆုိလည္း မဲသဲ ေနေတာ့တာပဲ။ အိမ္႐ွင္က ကုတင္ မေပးေတာ့ ကုတင္ ၀ယ္ရတယ္။ ကုတင္ အမ်ိဳး ကလည္း စုံသလား မေမးနဲ႔။ တခါမွ မ၀ယ္ဖူးတဲ့ ပစၥည္းမုိ႔ ထုံးစံ အတုိင္း သူမ်ား ေတြကုိ ေမးၿပီး သင့္မယ္ ထင္တာ ၀ယ္လုိက္တာ ဘာမွကုိ ထပ္ မ၀ယ္ႏုိင္ ေတာ့ဘူး။ ပုိင္ဆုိင္မွဳ တစ္ခု တုိး လာတာေပါ့ေလ။

ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြ ေနရာ ခ်လုိက္ေတာ့ အိမ္ ေသးေသး ေလးလည္း တခါတည္း ျပည့္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနတာ ဆုိတဲ့ အသိစိတ္ တခု ထဲနဲ႔ပဲ အေတာ္ေလး စိတ္ လြတ္လပ္ ပါတယ္။ ေျခဆန္႔ လက္ဆန္႔ လုပ္လုိ႔ရတဲ့ ဧည့္ခန္းေလး တခုလည္း ပါေတာ့ အိမ္နဲ႔ ပုိတူ သြားတာေပါ့။ အိမ္နဲ႔ အၿမဲ ေနေနရတဲ့ သူေတြ အဖုိ႔ ဘာမွ မထူးဆန္း ေပမယ့္ ကုိယ္တုိ႔ အတြက္ေတာ့ ကိုယ္ မပုိင္တဲ့ အိမ္ကေလးမွာ သီးသန္႔ ေနရတာ တကယ္ပဲ ကံေကာင္းတယ္ လုိ႔ ယူဆ ပါတယ္။ အိမ္သစ္တက္ပြဲေတာ့ မလုပ္ရေသးဘူး။ စပါယ္႐ွယ္ တခုခု ခ်က္ၿပီး အားလုံးကုိ ထပ္ဖိတ္ပါ့မယ္။

အေျပာင္း အေရႊ႕ အတြက္ ႀကံဳရသမွ်

ခုထိ အိမ္ မေျပာင္း ရေသးပါ။ သတိတရ အႀကံ ေပးၾကတာ အရမ္း ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ ကုိယ့္ဖာသာ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနခ်င္တာနဲ႔ အိမ္ေျပာင္းဖုိ႔ စိတ္ကူးတာ ဘုမသိ ဘမသိ။ မႏုသြဲ႕ ေျပာတာေတြေတာ့ အေသအခ်ာ မေမ့ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ စာရင္း တုိ႔ထားတယ္။ စိတ္က ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ့သလဲဆုိေတာ့ အိမ္သစ္ကုိ ေျပာင္းခ်င္ စိတ္ မရွိသေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ အိမ္ကုိ လွည့္ပတ္ ျပေတာ့ အိမ္ရွင္က မီးဖုိေခ်ာင္ေရာ ေရခ်ိဳးခန္းပါ ဘယ္လုိ ပစၥည္းေတြ ထည့္ထားတဲ့ အေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။ ေက်ာက္ျပား အစစ္ ခင္းထားတာေနာ္ လုိ႔ ေျပာလုိက္ေသးတယ္။ ကုိယ္ကေတာ့ ဒါေတြကုိ လုံး၀ စိတ္ မ၀င္စားပါဘူး။ ေက်ာက္ျပား အစစ္ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ကုိယ့္တာ၀န္က သန္႔သန္႔ ရွင္းရွင္း ေနဖုိ႔လုိ႔ပဲ မွတ္ထားပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းကုိ လွည့္ပတ္ျပေတာ့ အိမ္ရွင္ မိန္းမက ေႂကြခြက္မွာ ပဲ့ရာေလး တခုကုို ကိုယ္တုိ႔ အေရွ႕မွာပဲ ေတြ႔သြားတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ မဟုတ္ရင္ ကုိယ္လုပ္လုိ႔ ျဖစ္တာဆုိၿပီး ေလ်ာ္ရမွာ။ အိမ္ကုိ ျပၿပီးတာနဲ႔ စာခ်ဳပ္ အၾကမ္းကုိ ဖတ္ဖုိ႔ ေပးလုိက္တယ္။ သူတုိ႔ ဘက္က အကာ အကြယ္ ယူထားတာ ေတြေတာ့ တပုံႀကီးပဲ။ သိတဲ့လူေတြ ျပၾကည့္ေတာ့ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ ၂ခ်က္ ေထာက္ျပ ၾကတယ္။ စရံေငြကုိ တရား မ၀င္ ယူလုိ႔ မရတဲ့ အေၾကာင္း နဲ႔ လုိက္ကာေတြ ေကာ္ေဇာေတြကုိ သန္႔ရွင္းေရး ကုမၸဏီေတြ အပ္တာ ေစ်းႀကီးတယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ စာခ်ဳပ္ထဲမွာ ေရးထားတာက သက္တမ္း ျပည့္လုိ႔ ေျပာင္းမယ္ ဆုိရင္ လုိက္ကာေတြ ေကာ္ေဇာေတြကုိ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ခ ေပးရမယ္ လုိ႔ ပါတာကုိး။ ကုိယ္လည္း စိတ္ေပ်ာ့တယ္ ဆုိေပမယ့္ ကုိယ္ တက္မေနခင္မွာ ေက်ာ့ေနေအာင္ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ထားတဲ့ အရိပ္အေရာင္ မေတြ႔ေတာ့ နဲနဲေတာ့ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ အိမ္ငွား ဘ၀ မလြယ္ ပါလား ေပါ့။

အိမ္ရွင္က ကိုယ္တုိ႔ကုိ တႏွစ္ထက္ ပုိေနရင္ လုိက္ကာနဲ႔ ေကာ္ေဇာေတြ အသစ္လဲ ေပးမယ္လုိ႔ ဆုိလာျပန္တယ္။ ၀မ္းသာ အားရနဲ႔ ကုိယ္ကလည္း ေက်းဇူး တင္လုိက္တာ ေပါ့။ တႏွစ္ မက ေနျဖစ္မွာပါ အသစ္ေတြ လဲ ေပးရင္ေတာ့ အတုိင္းထက္ အလြန္ေပါ့ လုိ႔ ေျပာမိတာ အမေလး ရင့္ရင့္သီးသီး ျပန္စာ ပုိ႔လာတယ္။ မင္းတုိ႔ကုိ မီးဖုိ ေရခ်ိဳးခန္း အသစ္ ေပးထားတာ ေတာ္လွၿပီ ဆုိပဲ။ ဒါေတြပဲ ရမယ္တဲ့။ တကယ္ စိတ္ကုန္ သြားၿပီး ဘာ ဆက္လုပ္ ရမယ္ မွန္းေတာင္ မသိဘူး။ စိတ္ေတြေတာ့ ေလးတာ အမွန္ပဲ။ စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ ထုိးတဲ့ ေန႔ေရာက္ေတာ့ အိမ္ရွင္က စၿပီး စရံေငြကုိ သူ မသိမ္းထားဘူး ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာလာတယ္။ deposit protection service မွာ သိမ္းထားဖုိ႔ အဆုိျပဳေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ ဘာမွ ေျပာစရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ လက္မွတ္ မထုိးခင္ ကုိယ္က သန္႔ရွင္းေရး အေၾကာင္း ေမးလုိက္ေတာ့ အိမ္ရွင္က ဘာေျပာရမွန္း မသိ ျဖစ္သြားပုံပဲ။ ဘယ္မွာလည္း ျပပါတဲ့။ ကိုယ္တုိ႔လည္း စာခ်ဳပ္ကုိ ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ ရွာတာ မေတြ႔ဘူး။ အေလ်ာ့ မေပးခ်င္တာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ေစ့ေစ့ စပ္စပ္ ရွာၾကတာ ေနာက္ဆုံး စာမ်က္ႏွာမွာ သြားေတြ႔တယ္။ သူ႔အိမ္ကုိ လွည့္ပတ္ၾကည့္ေတာ့ ဘာ သန္႔ရွင္းေရးမွ မလုပ္ထားပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ သူက professional ဆုိတာ ျဖဳတ္လုိက္ပါ ဆုိၿပီး စာခ်ဳပ္မွာ ဖ်က္ပစ္လုိက္တယ္။

ခုထိေတာ့ ေသာ့ မရေသးပါဘူး။ ရာသီဥတု စစ္ၾကည့္ေတာ့ ေျပာင္းမယ့္ေန႔မွာ မုိးသည္းထန္စြာ ရြာမယ္တဲ့။ ဒီၾကားထဲ အိမ္ေျပာင္းဖုိ႔ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြ အင္တာနက္ထဲ လုိက္ဖတ္ ၾကည့္ေနေသးတယ္။ အယူသည္း လြန္းတာ မဟုတ္ေပမယ့္ အမွား အယြင္း မရွိေအာင္လုိ႔ပါ။ ဖတ္မိတာ တခုက အိမ္ အသစ္ကုိ မ၀င္ခင္ စကားမ်ားျခင္း ရန္ျဖစ္ျခင္း စိတ္ဆုိးျခင္း မလုပ္ရ တဲ့။ ေနာက္ထပ္ သိသင့္တာေတြ ရွိရင္ ေျပာသြားၾကပါဦး။

အေျပာင္းအေ႐ႊ႕

ငယ္ငယ္ ကတည္းက အေျပာင္း အေ႐ႊ႕ဆုိ သိပ္ ဘ၀င္ မက် ခ်င္ပါဘူး။ ေနရာ အသစ္ကုိ ေျပာင္းရမွာ အရမ္း ေၾကာက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကြဲသြားမွာကုိ စုိးရိမ္တာက ထိပ္ဆုံးကေပါ့။ ေနရာသစ္မွာ ဘာေတြ ရင္ဆုိင္ ရမလဲကုိ ေတြးၿပီး ေၾကာက္တာလည္း ပါတယ္။ ေၾကာက္ေၾကာက္ နဲ႔ပဲ စြန္႔စားၿပီး ႏုိင္ငံ ရပ္ျခား အထိ ထြက္လာခဲ့တယ္။ မ်က္ကန္း တေစၧ မေၾကာက္ ဆုိတဲ့ အတုိင္းပါပဲ။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အသီးသီး တုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္း ႐ွာဖုိ႔ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ထြက္သြားၾကတာ အေၾကာက္ႀကီးတဲ့ ကုိယ္တုိ႔ ကေတာ့ ေက်ာင္းတက္တဲ့ ဒီၿမိဳ႕မွာပဲ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ေရာက္ကတည္းက ေနတဲ့ အိမ္မွာပဲ ဆက္ေနခဲ့တယ္။

ဒီအိမ္မွာ ေနရတာ လုံၿခံဳပါတယ္။ အိမ္႐ွင္နဲ႔ ေနရတာ ဆုိေပမယ့္ လူႀကီးေတြခ်ည္းပဲမုိ႔ တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ လည္း ႐ွိပါတယ္။ တနလၤာကေန ေသာၾကာအထိ ေန႔ဆုိ အျပင္ထြက္ၿပီး ညေနမွ ျပန္လာတာမုိ႔ အိမ္႐ွင္ေတြနဲ႔ သိပ္ လည္း စကား မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ အိမ္လခ ေပးတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္ပဲ ေထြရာေလးပါး ေျပာျဖစ္တယ္။ ကုိယ့္ မီးဖုိခန္းနဲ႔ ကုိယ္မုိ႔ စားခ်င္တာလည္း ခ်က္စားလုိ႔ ရတယ္။ တခါတေလ သူတုိ႔ ခရီးသြားရင္ တအိမ္လုံးမွာ ကုိယ္တုိ႔ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ထဲ။ အဲ့ဒီလုိ အခ်ိန္မ်ိဳးဆုိ ကုိယ္ကေတာ့ countryside မွာ cottage ေလးငွားေနတာလုိ႔ ႀကံဖန္ၿပီး စိတ္ကူးယဉ္ပါတယ္။ အိမ္႐ွင္က သူတုိ႔ ဧည့္ခန္းမွာ အခ်ိန္မေ႐ြး လာထုိင္ ႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ ေျပာထားေပမယ့္ တခါမွ စိတ္လုိ လက္ရ သြားမထုိင္ ျဖစ္ပါဘူး။ အျပင္က ျပန္လာတာနဲ႔ မီးဖုိခန္းထဲမွာ ေရ သြားေသာက္တယ္၊ ၿပီးတာနဲ႔ အိပ္ခန္းထဲ တန္း၀င္တာပဲ။ စာဖတ္ခ်င္ရင္ ပုိေႏြးတဲ့ မီးဖုိခန္းထဲ သြားထုိင္ ေနလုိက္တယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ေနလာတာ ၈ႏွစ္ ေက်ာ္သြားၿပီ။ ကိုယ္တုိ႔ ပုိင္ဆုိင္တဲ့ အခန္းေလး ထဲမွာ ၈ႏွစ္ၾကာ စုေဆာင္းထားတဲ့ ပစၥည္း ေတြလည္း အေတာ္ေလး မ်ားေနၿပီ။ အိမ္ ကလည္း အရင္လုိ သိပ္ မတိတ္ဆိတ္ ေတာ့ပါဘူး။ စီးပြားေရး အေျခအေန အရ အိမ္႐ွင္ ကလည္း ရရင္ ရသလုိ ဧည့္သည္ေတြ လက္ခံ လာပါတယ္။ ဧည့္သည္ေတြနဲ႔ မေတြ႔တာ မ်ားေပမယ့္ တခါတေလ မွာေတာ့ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ ကုိယ္တုိ႔ အခန္းတံခါး လာဖြင့္တတ္တဲ့ ဧည့္သည္ ေတြနဲ႔လည္း တုိးတတ္ ပါတယ္။ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ရတာ မႀကိဳက္ေပမယ့္ ကုိယ့္ဖာသာ ေနဖုိ႔ အေၾကာင္းဖန္ လာတယ္ လုိ႔ပဲ ေတြးမိပါတယ္။ စက္တင္ဘာဆုိ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အိမ္ေတြက ျပည့္ေလ့ ႐ွိပါတယ္။ မ၀ံ့မရဲနဲ႔ပဲ တရက္မွာ အိမ္ငွား အ႐ွာ ထြက္လုိက္တာ မသိေသးတာ ေတြလည္း အမ်ားႀကီး သိလာရတယ္။ no children no pet မုိ႔ အိမ္႐ွင္ေတြက သေဘာက် မွာပါတဲ့။ တအိမ္ထဲမွာပဲ ၈ႏွစ္ေက်ာ္ ေနခဲ့တဲ့ အတြက္လည္း အိမ္႐ွင္ေတြက ႏွစ္သက္ မွာပါတဲ့။

ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနဖ႔ုိအတြက္ ေပးဆပ္ ရမွာ ေတြကေတာ့ မနည္း ပါဘူး။ အိမ္လခ၊ ေရဖုိး၊ မီးဖုိး၊ တီဗီလုိင္စင္ အင္တာနက္၊ ဖုန္းဖုိး၊ ျမဴနီစပယ္ အခြန္ စတဲ့ ေျမာက္ျမား လွစြာေသာ အပုိ စရိတ္ေတြ ကုန္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာင္းမယ့္ ေနရာက ေ၀းရင္ ခရီး စရိတ္က ေထာင္းဦးမွာပါ။ လူမ်ိဳးျခားေတြ သိပ္မ႐ွိတဲ့ ရပ္ကြက္မ်ိဳး ဆုိရင္လည္း သတိထား ေနရဦးမယ္။ ညဘက္ တေယာက္တည္း အိမ္ျပန္လာရင္ လူတေကာင္ ေၾကာင္တၿမီးမွ မေတြ႔ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳး ဆုိလည္း ကုိယ့္စိတ္က လုံၿခံဳမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေတြ ေတြးၿပီး လက္႐ွိေနရာမွာပဲ မ်က္စိ စုံမွိတ္ၿပီး ဆက္ေနရ မလား လုိ႔လည္း ေတြးမိပါတယ္။ လက္ထပ္ၿပီး ၃လ အၾကာမွာ အခုေနတဲ့ အိမ္ကုိ ေရာက္တာဆုိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တည္း အတူ ေနခဲ့ဖူးတာ ၃လပဲ ႐ွိတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ ရပါတယ္။ လက္ထပ္ ၿပီးၿပီးခ်င္း ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနရတဲ့ ၃လမွာ စိတ္ ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ ေနရတာ ျပန္ သတိရ ေနတယ္။ (မခ်မ္းသာ တာေတြလည္း ႐ွိပါတယ္ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ အတြက္ ေနာက္မွ ေရးထားဦးမယ္။) အခုတခါ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနရ ျပန္ဦးေတာ့မယ္။ ဘ၀ခရီးလမ္းက အေျပာင္း အေ႐ႊ႕အေကြ႔ တေကြ႔ေပါ့။

အင္တာနက္ မရွိတဲ့ ၃ပတ္

မွတ္မွတ္ရရ အင္တာနက္ မရွိတာ ၃ပတ္ နီးပါး ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာေတြ ျဖစ္သလဲဆုိေတာ့ ဘေလာ့ မလည္ရ ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဂူဂယ္မွာ ဘာဘာ ညာညာ ရွာမရဘူးေပါ့။ အြန္လုိင္း တက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႔လည္း မေတြ႔ရဘူးေပါ့။ အိမ္က မိသားစုေတြ နဲ႔လည္း စကား မေျပာ ျဖစ္ဘူး။ အိမ္ကေနလည္း အလုပ္ မလုပ္ ျဖစ္ဘူး။ လယ္ထဲက အပင္ေတြလည္း ပ်က္စီးကုန္မွာ ေသခ်ာတယ္။ စိတ္ မထိန္းႏုိင္မွာစုိးလုိ႔ သြားေတာင္ ျပန္မၾကည့္ဘူး။ ျပတ္လက္စနဲ႔ပဲ ျပတ္ပါေစေလ။ အေၾကာင္းရင္းမွန္ကုိ မသိရွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က ေလျပင္းေတြ တုိက္လုိ႔လားတဲ့။

အလုပ္ထဲမွာေတာ့ အီးေမးပဲ ပုံမွန္ စစ္ျဖစ္တယ္။ အိမ္ေရာက္မွ စိတ္ရွိတုိင္း အင္တာနက္ကုိ သုံးရတာ ခုမွ တန္ဖုိး သိေတာ့တယ္။ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ သူမ်ားေတြ အင္တာနက္ သုံးေနတာ ေတြ႔လုိ႔ လြယ္မယ္ ထင္တာ မလြယ္ပါဘူး။ ကဒ္ကေလး ၀ယ္ၿပီး ခုထိေတာင္ စာရင္း မသြင္း ရေသးလုိ႔ မသုံး ျဖစ္ဘူး။ အဲ့ဒီ ပုိက္ဆံ ထည့္ထားတဲ့ ကဒ္ေတြကလည္း ပုိက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္ရင္ ပါသြားေတာ့ ၀ယ္ရတာ ခပ္လန္႔လန္႔။ ခုတေလာ ေပ်ာက္တာေရာ ေမ့တာေရာ အေတာ္မ်ားတယ္။ ဇရာက အရိပ္ျပေနတယ္ ထင္ပါ့။

ဘေလာ့ရြာက သူငယ္ခ်င္း ေတြကုိေတာ့ ေန႔တုိင္း လြမ္းတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘာအသစ္ေတြ ေရးထား ၿပီလဲ လုိ႔ေပါ့။ အတုိးခ်ၿပီး အခုမွ တ၀ ဖတ္ရမယ္။ အင္တာနက္ မရွိေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ပုိသလား မေမးပါနဲ႔။ တီဗီ စီးရီး တခု ႏွစ္ခု ေလာက္ေတာင္ ပုံမွန္ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ စာအုပ္လည္း ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အိမ္က တေယာက္နဲ႔လည္း ပုိ စကားမ်ားျဖစ္တယ္။ အင္တာနက္ ရွိရင္ ကုိယ့္အာရုံနဲ႔ ကုိယ္ ၿငိမ္ေနၾကတာေလ။ အိမ္မွာ အလုပ္ေတြ ယူမလုပ္ ျဖစ္ေတာ့ ေခါင္းကုိက္ သက္သာ သြားသလုိပဲ။

အမွတ္တရေပါ့...

ရမ္းပဲ လူပုေလး (၃)

အခန္းထဲမွာ ဘာေတြ ႐ွိသလဲ ဆုိေတာ့ ေကာက္႐ုိး ခ်ည္းပဲေပါ့။ ေလာဘ ႀကီးတဲ့ ဘုရင္ႀကီးက အခန္း အျပည့္ ေကာက္႐ုိးေတြ ျဖည့္ထား ျပန္တာေပါ့။ မနက္ျဖန္ မနက္ မေရာက္ခင္ တခန္းလုံးကုိ ေ႐ႊ အျပည့္ ျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္ႏုိင္ရင္ မင္းကုိ မိဖုရား တင္ေျမႇာက္မယ္ လုိ႔ ဘုရင္ႀကီးက မိန္႔ေတာ္မူ ၿပီးတာနဲ႔ အခန္း ေသာ့ခတ္ၿပီး ျပန္ႂကြ သြားတယ္။ ဘုရင္ႀကီး တဖက္ လွည့္သြားတာနဲ႔ လူပုေလးလည္း ထပ္ ေရာက္လာ ျပန္တယ္။ ဟာ ေကာက္႐ုိးက မ်ားသထက္ မ်ားလာပါလား။ ကဲ ဒီ ေကာက္႐ုိး ပုံႀကီး ေ႐ႊ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ ငါ့ကုိ ဘာ ေပးမွာလဲ လုိ႔ လူပုေလးက မိန္းကေလးကုိ ေမးသတဲ့။ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလး ကေတာ့ တကယ့္ကုိ ပူပင္ ေသာက ေရာက္ေန ႐ွာတယ္။ က်မမွာ ေပးစရာ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ ပါဘူး႐ွင္ လုိ႔ပဲ ေျပာသတဲ့။ အဲ့ဒီ အခါမွာ လူပုေလးက ေကာင္းၿပီေလ ဒါဆုိ ငါ့ကုိ ကတိ တခု ေပးပါ လုိ႔ ဆုိေတာ့ မိန္းကေလး ကလည္း ေကာင္းပါၿပီ႐ွင္ ဘယ္ ကတိမ်ိဳး မဆုိ ေပးပါ့မယ္ လုိ႔ ကပ်ာကရာ ေျပာ႐ွာတယ္။ လူပုေလးက မိန္းကေလး မ်က္ႏွာကုိ ေစ့ေစ့ ၾကည့္ၿပီး ေျပာလုိက္တာက ဘုရင္ႀကီး ေျမႇာက္စားလုိ႔ မင္း မိဖုရား ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ပထမဆုံး ေမြးတဲ့ ကေလးကုိ ငါ့ကုိ ေပးပါ့မယ္ လုိ႔ ကတိေပးပါ တဲ့။

လြယ္လြယ္ ေလးနဲ႔ ေပးလုိက္လုိ႔ ရတဲ့ ကတိမ်ိဳး မဟုတ္ ေပမယ့္လည္း ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလး ခမ်ာ တျခား အားကုိး စရာလည္း မ႐ွိေတာ့ လူပုေလးကုိ ကတိ ေပးလုိက္တယ္ တဲ့့။ အခု အခ်ိန္ကေန ဆုိရင္လည္း ကေလး ရဖုိ႔ အေ၀းႀကီး လုိေသးတာပဲ လုိ႔ ေတြးၿပီးေတာ့ ေပါ့ေလ။ လူပုေလး ကလည္း အၾကာႀကီးဆုိ ေမ့သြားႏုိင္ေလာက္တယ္ေလ။ မိန္းကေလးရဲ႕ ကတိ ရတာနဲ႔ လူပုေလးလည္း သူ႔ အလုပ္ကုိ စ ပါေလေရာ။

ေနာက္ေန႔ မနက္ မုိးလင္းေတာ့ ေ႐ႊေတြ ျပည့္ေနတဲ့ အခန္းႀကီးကုိ ေတြ႔ရတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အရမ္း အရမ္းကုိ ေပ်ာ္ေနတာ တဲ့။ မိန္းကေလးကုိ ေနာက္ထပ္ ခုိင္းဖုိ႔ မလုိေတာ့ေအာင္ သူ႔မွာ ေ႐ႊေတြ သုံးႏုိင္တာထက္ အမ်ားႀကီး ပုိေအာင္ ႐ွိ ေနၿပီကုိး။ အေပ်ာ္ လြန္ေနတဲ့ ဘုရင္ႀကီးက ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးကုိ လက္ထပ္ခြင့္ ေတာင္းတဲ့ အခါ မိန္းကေလး ကလည္း သေဘာတူ လက္ခံ လုိက္သတဲ့။

ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ မိဖုရား ျဖစ္သြားတဲ့ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးဟာ အခ်ိန္ နဲနဲ ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် ဘုရင္ႀကီးကုိ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ လာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူတုိ႔ လက္ထပ္ၿပီး ၁ႏွစ္ အၾကာမွာ ဘုရင္ႀကီး နဲ႔ မိဖုရားႀကီးမွာ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ကေလးေလး တေယာက္ ရလာတယ္။ အခုဆုိ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးဟာ နန္းေတာ္ထဲမွာ သူခ်စ္တဲ့ ဘုရင္ႀကီးရယ္ ကေလးေလးရယ္နဲ႔ ေပ်ာ္စရာ အရမ္း ေကာင္းေနတာေပါ့။ သူ႔ ဘ၀ အသစ္မွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့ မိဖုရားႀကီးဟာ လူပုေလးကုိ ေပးခဲ့တဲ့ ကတိကုိ လည္း သတိ မရေတာ့ဘူးတဲ့။

ဒါေပမယ့္ လူပုေလး ကေတာ့ မေမ့ဘူးတဲ့။ တေန႔ မိဖုရားႀကီးက သူ႔ ကေလးေလးနဲ႔ ေဆာ့ကစားေနတုန္း လူပုေလး ေရာက္လာတယ္။ မင္း ကတိေပးထားတဲ့ အတုိင္း ကေလးကုိ ယူဖုိ႔ ငါလာတာ လုိ႔ မိဖုရားႀကီးကုိ ေျပာသတဲ့။ မိဖုရားႀကီးလည္း သိပ္တုန္လွဳပ္ ေျခာက္ျခား သြားတာေပါ့။ ကေလးေလးကုိ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ တင္းတင္း ၾကပ္ၾကပ္ ဖက္ထားၿပီး လူပုေလးကုိ ရွိခုိး ေတာင္းပန္တယ္။ က်မမွာ ႐ွိသမွ် ပစၥည္း ဥစၥာေတြကုိ ယူပါ႐ွင္ က်မရဲ႕ ကေလးေလး ကုိေတာ့ ခ်မ္းသာေပးပါ လုိ႔ ငုိၿပီး ေျပာသတဲ့။

ငုိယုိ ေတာင္းပန္ ေနတဲ့ မိဖုရားႀကီးကုိ လူပုေလးလည္း သနားသြားၿပီး ဒီတခါေတာ့ အခြင့္ အေရး ေပးလုိက္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ လုိက္တယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ လူပုေလးက မိဖုရားႀကီးကုိ ကဲ ဒါဆုိ ငါေျပာတာ နားေထာင္။ ငါ့မွာ သူမ်ားနဲ႔ မတူ တမူ ထူးျခားၿပီး သမား႐ုိးက် မဟုတ္တဲ့ နံမည္ တခု ႐ွိတယ္။ သူဘာကုိ ေျပာခ်င္မွန္း မသိတဲ့ မိဖုရားႀကီးလည္း ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ငါ့ရဲ႕ နံမည္ကုိ ၃ရက္အတြင္းမွာ ေဖာ္ထုတ္ ႏုိင္ရင္ ကေလးကုိ ငါ မယူဘူး မင္းနဲ႔ပဲ ထားခဲ့မယ္ လုိ႔ ေျပာၿပီး လူပုေလးလည္း ေပ်ာက္သြား ပါေလေရာ။

လူပုေလး ေပ်ာက္သြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ မိဖုရားႀကီးလည္း သူ႔ ရံေ႐ြေတာ္ေတြ အားလုံးကုိ ဆင့္ေခၚၿပီး ႐ွိသမွ် နံမည္ေတြ စဉ္းစား ၾကတာေပါ့။ တညလုံး မအိပ္ၾကဘဲ စဉ္းစား လုိ႔ရတဲ့ နံမည္ မွန္သမွ်ကုိ ခ်ေရးၿပီး စာရင္း လုပ္ထား လုိက္တယ္။ ဒါ့အျပင္ မိဖုရားႀကီးက ရံေ႐ြေတာ္ေတြ သာမက ဆက္သားေတြပါ ထပ္ဆင့္ ေခၚၿပီး လူပုေလးရဲ႕ သူမ်ားနဲ႔ မတူ တမူ ထူးျခားတဲ့ နံမည္ကုိ တတုိင္းျပည္လုံး ေနရာအႏွံ႔ ႐ွာဖုိ႔ ခုိင္းေစ လုိက္တယ္။ ၃ရက္ ျပည့္လုိ႔ လူပုေလး ျပန္ ေရာက္လာတဲ့ အခါ မိဖုရားႀကီးမွာ နံမည္ စာရင္း အ႐ွည္ႀကီး ႐ွိေနၿပီ တဲ့။ မိဖုရားႀကီးက နံမည္ တခု ဖတ္ျပ လုိက္ရင္ လူပုေလးက ေခါင္းခါ လုိက္လုပ္ေတာ့ မိဖုရားႀကီးလည္း သူ႔ ကေလးေလးကုိ ဆုံး႐ွဳံး ရမွာ အရမ္းကုိ စုိးရိမ္လာ သတဲ့။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ဆက္သား တေယာက္က နန္းေတာ္ကုိ ျပန္ ေရာက္လာၿပီး မိဖုရားႀကီးကုိ အေရးတႀကီး ေလွ်ာက္တင္ စရာ ႐ွိပါတယ္ လုိ႔ ဆုိလာတယ္။ မိဖုရားႀကီးလည္း လူပုေလးကုိ ေစာင့္ခုိင္း ထားရတာေပါ့။

အဲ့ဒီ ဆက္သား မိဖုရားႀကီးကုိ ေလွ်ာက္တင္ပုံက မိဖုရားႀကီး ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး အျပန္လမ္းမွာ ေတာအုပ္ထဲက ျဖတ္ျပန္လာတာ ေျမ ကြက္လပ္ တခုကုိ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ထူးဆန္းတဲ့ လူပုေလး တေယာက္ မီးပုံေဘးမွာ ကၿပီး သီခ်င္း ဆုိေနတာလည္း ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ သူ ဆုိေနတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့
ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ကခုန္မယ္ သီခ်င္းဆုိမယ္
မနက္ျဖန္ေရာက္မွာ ေတြးေပ်ာ္တယ္
ရမ္းပဲလူဟာ ငါ့နံမည္
သနားစရာ မိဖုရား မသိ႐ွာကြယ္
အဲ့ဒီ သီခ်င္းလည္း ၾကားေရာ မိဖုရားႀကီးလည္း သူပဲ သူပဲ အဲ့ဒါ သူ႔နံမည္ပဲ ဆုိၿပီး အရမ္း ေပ်ာ္သြားတယ္တဲ့။ ကေလးေလးကုိ ေပးလုိက္ ရမယ္ ဆုိတဲ့ ေၾကာက္စိတ္ေတြ စုိးရိမ္စိတ္ေတြ အားလုံးလည္း ေပ်ာက္သြားတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ လူပုေလး ႐ွိရာ ျပန္လာၿပီး ကုေျႏၵနဲ႔ ေမးလုိက္တာက
မိဖုရားႀကီး။ ႐ွင့္နံမည္က ဘာသဇာ မဟုတ္လား
လူပုေလး။ မဟုတ္ပါ
မိဖုရားႀကီး။ အီဇီခဲ
လူပုေလး။ မဟုတ္ေရးခ် မဟုတ္ပါ
မိဖုရားႀကီး။ ဒါဆုိ ႐ွင့္နံမည္က ရမ္းပဲလူ မ်ား ျဖစ္ေနမလား

ရမ္းပဲလူ ဆုိတဲ့ နံမည္လည္း ၾကားေရာ လူပုေလးက တအား စိတ္ဆုိးသြားၿပီး နတ္သမီးေတြ လက္ခ်က္ပဲ ျဖစ္ရမယ္ လုိ႔ ေဒါသတႀကီး ေအာ္ဟစ္ၿပီး နန္းေတာ္ထဲက စိတ္ဆုိး တႀကီးနဲ႔ ထြက္သြား ပါေလေရာ။

မိဖုရားႀကီးလည္း ရမ္းပဲ လူပုေလးကုိ အဲ့ဒီ အခ်ိန္က စၿပီး ေနာက္တခါ ထပ္ မေတြ႔ရ ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘုရင္ႀကီးရယ္ မိဖုရားႀကီးရယ္ သူတုိ႔ရဲ႕ ကေလးေလးရယ္ နန္းေတာ္ႀကီးမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာနဲ႔ အသက္ထက္ဆုံး ေနထုိင္ သြားၾကသတဲ့ ကြယ္။ ပုံျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္။

ကေလး ပုံျပင္စာအုပ္ကုိ ဖတ္ရင္း ျမန္မာလုိ ျပန္ေရးတာမုိ႔ ေဒၚမီထုံကုိ နားလည္ ေပးၾကပါ။ ကေလး အတြက္ ဆုိၿပီး လက္ေဆာ့လုိက္တာ။ ဒီတခါပဲ ေတာ္ပါၿပီ။

ရမ္းပဲ လူပုေလး (၂)

ပုံျပင္ေတြ ႀကိဳက္တဲ့ တူမေလး မၾကားဖူးေသးတဲ့ ပုံျပင္ေလးမုိ႔ပါ။ ဆက္ၿပီေနာ္...

ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလး ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ ဘီးေပၚမွာ ေ႐ႊ ခ်ည္မွ်င္ေတြ အထပ္လုိက္ ျဖစ္ေနတာကုိ အံ့ၾသ ဖြယ္ရာ ေတြ႔လုိက္ ရတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ လူပုေလးက ခ်ည္ငင္ ေကာင္းေနတုန္း မိန္းကေလးလည္း အိပ္ေမာက် သြားပါ ေလေရာ။ ေနာက္ေန႔ မနက္ မိန္းကေလး အိပ္ရာ ကလည္း ႏုိးေရာ လူပုေလးကုိ မေတြ႔ရ ေတာ့ဘူး။ အခန္း တခန္း လုံးေတာ့ ေ႐ႊ ခ်ည္ေတြ အျပည့္ပဲ တဲ့။ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးလည္း သူ႔ ကံကုိ မယုံ ႏုိင္ဘူးေပါ့။ သူ႔ အသက္ကုိ လူပုေလးက ကယ္ လုိက္ တာေလ။ ဘုရင္ႀကီးလည္း အခန္းထဲ ႂကြလာေရာ ေ႐ႊေတြ ျမင္ၿပီး အရမ္း ၀မ္းသာ သြား သတဲ့။ ဒီ မိန္းကေလး မွာေတာ့ မ်က္လွည့္ အတတ္ ႐ွိရမယ္ ေပါ့။ ေလာဘႀကီးတဲ့ ဘုရင္ႀကီးက ေ႐ႊ အျပည့္ ျဖည့္ထားတဲ့ အခန္း တခန္းေလာက္နဲ႔ မတင္းတိမ္ ႏုိင္ဘူး တဲ့။ ဒီ့ထက္ ပုိ လုိခ်င္ေသး တာတဲ့။

ဒါနဲ႔ပဲ ဘုရင္ႀကီးက မိန္းကေလးေရ မင္း ေတာ္တယ္။ အသက္ ႐ွင္ခြင့္ ရေစ။ မင္းကုိ သြားခြင့္ေတာ့ မေပးႏိုင္ ေသးဘူး၊ မင္းလုပ္စရာေတြ က်န္ေသးတယ္ လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူ ျပန္တယ္။ ဒီတေခါက္ေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက ပုိက်ယ္တဲ့ အခန္း ထဲကုိ ေခၚသြားတယ္။ အခန္း ထဲမွာလည္း ေကာက္႐ုိး အျပည့္ နဲ႔ေပါ့။ မနက္ျဖန္ မနက္မွ ဒီ အခန္းထဲ ႐ွိတဲ့ ေကာက္႐ုိး အားလုံးကုိ ေ႐ႊ ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ေပး ႏုိင္ရင္ မင္းကုိ ေသဒဏ္ ေပးမယ္ လုိ႔ အမိန္႔ ခ်မွတ္၊ အခန္းကုိ ေသာ့ခတ္ၿပီး ထြက္သြား ျပန္ပါေလေရာ။

သနားစရာ မိန္းကေလး ခမ်ာ ေသခ်င္ ေလာက္ေအာင္ စိတ္ညစ္ သြားတာေပါ့။ ဘာလုပ္ ရမွန္းလဲ မသိတာနဲ႔ ေကာက္႐ုိး ပုံႀကီး ေ႐ွ႕မွာ ထုိင္ခ် လုိက္ၿပီး အားရ ပါးရ ငုိခ် လုိက္မိတယ္ တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ခဏေန ၾကာေတာ့ မေန႔ညက သူ႔ကုိ ကူညီခဲ့တဲ့ လူပုေလးက မိန္းကေလးရဲ႕ အေ႐ွ႕ကုိ ႐ုတ္တရက္ ျပန္ ေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူပုေလးက မိန္းကေလးကုိ မင္း ဘာ အကူအညီ လုိေနလဲ ဆုိတာ ငါ သိပါတယ္ လုိ႔ ေျပာၿပီး ဒီ တေခါက္ေရာ ငါ့ကုိ ဘာေပးမွာလဲ လုိ႔ ေမးတာနဲ႔ မိန္းကေလးလည္း မ်က္ရည္ေတြ ကပ်ာ ကရာ သုတ္ၿပီး သူ႔ လက္မွာ ၀တ္ထားတဲ့ ေငြ လက္စြပ္ ေသးေသးေလးကုိ လူပုေလး လက္ထဲ ထည့္ေပး လုိက္တယ္။ ေငြ လက္စြပ္ေလး ရတာနဲ႔ လူပုေလးလည္း ခ်ည္ငင္တဲ့ ဘီးကုိ စလွည့္ ေတာ့တာပဲ။
၀ွီး ၀ွီး၀ွီး

လူပုေလးက ခ်ည္ငင္ ေကာင္း ေနတုန္း ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးလည္း တခါ အိပ္ေပ်ာ္ သြားျပန္ ပါေလေရာ။ မနက္ မုိးလင္းလုိ႔ ဘုရင္ႀကီး ႂကြလာတဲ့ အခါ တခန္းလုံး ေ႐ႊေတြ အျပည့္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာကုိ တအံ့တၾသနဲ႔ ေတြ႔ရ ျပန္ပါ သတဲ့ကြယ္။ ေကာက္႐ုိးကုိ ေ႐ႊ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တဲ့ မိန္းကေလး ကေတာ့ ငါ့အတြက္ မိဖုရားေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္ လုိ႕လည္း ေတြးမိ တယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ပိုက်ယ္တဲ့ ေနာက္ အခန္း တခန္းကုိ မိန္းကေလးကုိ ထပ္ ေခၚသြားျပန္ ပါေလေရာ။ အခန္းထဲမွာ ဘာေတြ ႐ွိမယ္ ထင္သလဲ???

(ပုံကုိ google ကယူပါတယ္)

ရမ္းပဲ လူပုေလး

ခ်စ္ေသာ တူမေလး အတြက္ ပုံျပင္ေလး တပုဒ္ပါ။
ဟုိး ေ႐ွးေ႐ွးတုန္းက ေစ်းၿမိဳ႕ေလး တၿမိဳ႕မွာ ထင္ေပၚ ေက်ာ္ၾကား ခ်င္တဲ့ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီး တေယာက္ ႐ွိတယ္တဲ့။ သူ႔မွာ ေခ်ာေမာ လွပတဲ့ သမီးေလး တေယာက္လည္း ႐ွိတယ္။ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးဟာ သူ႔ကုိ လူတကာ အေရးစုိက္ေအာင္ မၾကာ မၾကာ ေလလုံးထြား ပုံကေတာ့ တတုိင္းျပည္လုံးမွာ က်ဳပ္ ဂ်ဳံစက္က တျခားဂ်ဳံ စက္ေတြထက္ ျမန္ေအာင္ ႀကိတ္ ႏုိင္တယ္ဗ်ိဳ႕။ က်ဳပ္စက္က ထြက္တဲ့ ဂ်ဳံနဲ႔ လုပ္တဲ့ ေပါင္မုန္႔က တျခား ဂ်ဳံနဲ႔ လုပ္တဲ့ ေပါင္မုန္႔ထက္ ၂ဆ ပုိျမင့္တယ္္ လုိ႔ ႂကြားေျပာ တတ္တယ္။ သူ႔ အေၾကာင္း သိတဲ့ လူေတြ ကေတာ့ သိပ္ အေရး မစုိက္ၾကပါဘူး။

တေန႔ေတာ့ ဘုရင္ႀကိီးက သူတုိ႔ၿမိဳ႕ကို ႂကြခ်ီလာတယ္။ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးလည္း ထုံးစံအတုိင္း ေလလုံးထြား ၿပီး ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမွာ ေကာက္႐ုိးကုိ ေ႐ႊျဖစ္ေအာင္ ငင္တတ္တဲ့ သမီး တေယာက္ ႐ွိပါတယ္ လုိ႔ အသံကုန္ ဟစ္ ပါေလေရာ။ ၾကားရတဲ့ လူတုိင္းက ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ မယုံႏုိင္ဖြယ္ ႂကြားလုံးကုိ ၾသခ် ယူရတယ္။ လူႂကြားႀကီး အေၾကာင္း မသိတဲ့ ဘုရင္ႀကီးကေတာ့ သူ အမွန္ေတြ ေျပာေနတယ္ ထင္ၿပီး ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးကုိ နန္းေတာ္သုိ႔ ခုခ်က္ခ်င္း ေခၚေစ လုိ႔ အမိန္႔ထုတ္ လုိက္တယ္တဲ့ကြယ္။ ဘုရင္ႀကီး ကလည္း ေလာဘႀကီးတဲ့ ဘုရင္ႀကီးတဲ့။

ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလး နန္းေတာ္ ကုိလည္း ေရာက္လာေရာ ခ်ည္ငင္စက္ေလး တခုနဲ႔ ေကာက္႐ုိးေတြ ခန္းလုံးျပည့္ ျဖည့္ထားတဲ့ အခန္း တခန္း ထဲကုိ ဘုရင္ႀကီးက ေခၚသြား ပါေလေရာ။ မနက္ျဖန္ မနက္မွ ေကာက္႐ုိး အားလုံးကုိ ေ႐ႊျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ေပး ႏုိင္ရင္ ေသဒဏ္ေပးေစ လုိ႔ အမိန္႔ ခ်မွတ္ၿပီးတာနဲ႔ အခန္းကုိ ေသာ့ခတ္ၿပီး ထြက္သြားတယ္။ သနားစရာ မိန္းကေလး ခမ်ာ ငုိ႐ုံကလြဲၿပီး ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္႐ွာဘူး။ ေကာက္႐ုိး အားလုံးကုိ ေ႐ႊ ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ဘယ္လုိ နည္းနဲ႔မွ သူ မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ ခုေတာ့ သူ႔အေဖ ထင္ေပၚလုိမွဳ၊ အႂကြားလြန္မွဳနဲ႔ သူေသရေတာ့မယ္။

႐ုတ္တရက္ ထူးဆန္းတဲ့ လူပုေလး တေယာက္ သူ႔ေ႐ွ႕ေရာက္လာတယ္။

ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း လူပုေလးက ေမးတယ္။ ဂ်ဳံစက္ ပုိင္႐ွင္ လူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးက ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္ ေျပာျပတယ္။
ငါ ကူညီႏုိင္မယ္ ထင္တယ္ ငါ့ကုိ ဘာဆုခ်မွာလဲ လုိ႔ လူပုေလးက ေမးတယ္။
ဒါကုိယူပါ လုိ႔ မိန္းကေလးက သူ႔ လည္ဆြဲေလးကုိ လူပုေလး လက္ထဲ ထည့္လုိက္တယ္။ လူပုေလးလည္း ေနာက္ထပ္ စကား တလုံးမွ မေျပာေတာ့ဘဲ ခ်ည္ငင္တဲ့ ဘီးကေလးကုိ စလွည့္လုိက္တယ္။
၀ွီး ၀ွီး၀ွီး
(ေနာက္တပတ္မွ ဆက္မယ္ေနာ္) ပုံကုိ listverse.com ကယူပါတယ္။

ကုိယ္နဲ႔အ၀တ္

သတင္းစာ ထဲမွာ ဖတ္လုိက္ရတဲ့ သတင္း တပုဒ္... အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ မသုံးစြဲ ရေသးတဲ့ အ၀တ္ေတြ၊ ပစၥည္းေတြ ပိၿပီး အိမ္ထဲမွာ ေသဆုံး ေနတာကုိ ရဲက ဘူဒုိဇာနဲ႔ အိမ္ကုိ႐ွင္းၿပီး သူ႔အေလာင္းကုိ သယ္ထုတ္ရတယ္ တဲ့။ အဲ့ဒီ သတင္း ဖတ္ၿပီး ကိုယ္နဲ႔ အ၀တ္ အေၾကာင္း ေတြးမိတယ္။

ကုိယ္တုိ႔ ငယ္ငယ္က အ၀တ္အထည္ေတြ အခုေလာက္ ေစ်း မႀကီးေပမယ့္ ေစ်း မေပါပါဘူး။ ေက်ာင္း၀တ္စုံရယ္ ပြဲသြား ပြဲလာ ၀တ္ဖုိ႔ရယ္နဲ႔ အိမ္ေန အ၀တ္ရယ္ လုိ႔ အၾကမ္းဖ်င္း ၃မ်ိဳးေလာက္ ခြဲလုိ႔ရပါတယ္။ ေက်ာင္း၀တ္စုံကေတာ့ ေတာ္ေနသေ႐ြ႕ မတုိတက္ သေ႐ြ႕ ၀တ္ပါေလ့။ ခရစ္စမတ္တုိ႔ ဘုရားေက်ာင္းပြဲေန႔တုိ႔ ဆုိလွ်င္ေတာ့ အက်ႌခ်ဳပ္တတ္တဲ့ အေဒၚက ခါေတာ္မီ အက်ႌ ခ်ဳပ္ေပးေလ့႐ွိတယ္။ ညမအိပ္ခင္အထိ ကုိယ့္အက်ႌ ဘယ္လုိပုံလည္း မသိရေသးဘူး။ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး အိပ္ရာ၀င္သြားတာ မနက္ႏုိးေတာ့ အေဒၚက ဂါ၀န္ေလးကုိ တန္းမွာ ခ်ိတ္ထားေပးတယ္။ ကေလးသဘာ၀ အသစ္ရေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ လူႀကီးေတြ ၀ယ္ေပးတာပဲ ၀တ္ရတဲ့ အ႐ြယ္မွာေတာ့ ဘာရယ္ညာရယ္လုိ႔ ပူဆာမိတာ မ႐ွိပါဘူး။ ၀ယ္ေပးတာ ဆင္တာ ၀တ္လုိက္တာပါပဲ။ ေလာဘ မ႐ွိေသးတဲ့ အ႐ြယ္ေပါ့။

ဆယ္ေက်ာ္သက္ အ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့ ရတဲ့ မုန္႔ဖုိးကုိ စုၿပီး အက်ႌ၀ယ္ ၀တ္တယ္။ ျပည္တြင္းျဖစ္ ရယ္ဒီမိတ္ေတြက ေစ်းမႀကီးပါဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆင္တူ ပိတ္ေဖါက္ဇာ အက်ိႌေလးေတြ ၁၁၀ က်ပ္ ေပးၿပီး ၀ယ္၀တ္ၾကတယ္။ ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့ ပိတ္စ၀ယ္ၿပီး ႐ုပ္႐ွင္ မင္းသမီး အဆုိေတာ္ ေတြရဲ႕ အက်ႌပုံစံေတြ အတုိင္း ရေအာင္ အပ္ခ်ဳပ္သည္ဆီ အပ္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသူဆုိေတာ့ ကုိယ့္အထြာနဲ႔ ကုိယ္ အ၀တ္အစားကုိ ရတဲ့ မုန္႔ဖုိးနဲ႔ ၀ယ္၀တ္တယ္။ ၀တ္ခ်င္ေပမယ့္ မတတ္ႏုိင္လုိ႔ မ၀ယ္ႏုိင္တဲ့ အ႐ြယ္ေပါ့။

အလုပ္ရေတာ့ စေန တနဂၤေႏြဆုိ ပိတ္စေတြ ၀ယ္ၿပီး အပ္ခ်ဳပ္သည္ဆီ ေျပးတယ္။ အပ္ခ်ဳပ္သည္ကုိ ျမန္ျမန္ ရေအာင္ အပူတပ္ လုိက္ေသးတယ္။ တနၤလာကေန ေသာၾကာကုိ ပုိက္ဆံ ႐ွာၿပီး စေန တနဂၤေႏြမွာ ႐ွာသမွ် သုံးသလုိ ျဖစ္ေနတယ္။

အ၀တ္၀ယ္တဲ့ ကုိယ့္အက်င့္ကုိ သုံးသပ္ၾကည့္ေတာ့ ကြက္လပ္ တခုကုိ ျဖည့္သလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ အ၀တ္ေတြ ၀ယ္လုိက္ရလွ်င္ စိတ္ထဲ အားရ ေက်နပ္တာမ်ိဳး ခံစားရတယ္။ ၀တ္ဖုိ႔မ႐ွိလုိ႔ ၀ယ္တာလား ဆုိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေအးတဲ့ အခ်ိန္၊ သိပ္ မေအးတေအး အခ်ိန္၊ ပူတဲ့ အခ်ိန္၊ မပူ႔တပူ အခ်ိန္ ၀တ္ဖုိ႔ရယ္ ဆုိၿပီး ရမယ္႐ွာၿပီး အမ်ိဳးေပါင္း စုံေအာင္ ၀ယ္တတ္တယ္။ ေတာင္းမွာ အကြပ္ လူမွာ အ၀တ္ လုိ႔ အ၀တ္အစား မ၀ယ္ခင္ ဆင္ေျခေပးၿပီး ၀ယ္တယ္။ အထည္မ်ား အယားေျပ ဆုိၿပီး ေစ်းေပါတာေတြ အမ်ားႀကီး ၀ယ္တယ္။ အျပင္သြားလုိ႔ တခုခု မ၀ယ္လာရလွ်င္ စိတ္ထဲ မေက်မနပ္ ျဖစ္တတ္တယ္။ မရမခ်င္း ေမႊေႏွာက္ၿပီး ေစ်းဆုိင္ေတြ လုိက္ပတ္ေနတာပဲ။ ဘာ႐ွာေနလဲလုိ႔ ေမးလွ်င္ ကုိယ္ ကုိယ္တုိင္လည္း မသိပါဘူး။ sales မွာ £5 ဆုိလွ်င္ မလုိလည္း ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ £1 ဆုိလွ်င္ေတာ့ ကုိယ့္ဆုိဒ္ မဟုတ္ေတာင္ လက္ေဆာင္ေပးရတယ္ ဆုိၿပီး ၀ယ္ထားတယ္။ အက်ႌေတြ ၀ယ္ရင္း သတင္းစာထဲ ပါတဲ့ အမ်ိဳးသမီး အေၾကာင္းကလည္း မၾကာခဏ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာၿပီး ေခၽြးေတြလည္း ျပန္လာတယ္။

ေနာက္ စဥ္းစားမိတာ တခုက ခုတေလာ အ၀တ္ အစားေတြ သိသိ သာသာႀကီး ေစ်းေပါလာတယ္။ ဖက္႐ွင္ ျပပြဲေတြ ကျဖင့္ မၿပီးေသးဘူး၊ အက်ႌ ဒီဇုိင္း အသစ္ေတြက ဆုိင္ေတြေပၚ ေရာက္ကုန္ၿပီ။ အင္အားနဲ႔ အခ်ိန္ ပုိစုိက္ရတဲ့ အ၀တ္အစားမ်ိဳး (ဇာထုိး ပန္းထုိး ပုတီးေစ့) ေတြကလည္း ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ၀ယ္လုိ႔ ရေနတယ္။ စီးပြားေရးကပ္ ဆုိဒ္ေနခ်ိန္မွာ လူေတြကလည္း ေစ်းေပါတဲ့ ဆုိင္ေတြက အေတာ္ေလး ၀ယ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ဆုိင္ေတြကလည္း တဆုိင္နဲ႔ တဆုိင္ အၿပိဳင္အဆုိင္ ေစ်းေလွ်ာ့ ေရာင္းၾကရတယ္။ ဆုိင္ေတြက အျမတ္အစြန္း အေလ်ာ့ မခံခ်င္တဲ့ အခါက်ေတာ့ အျခား အသုံးစရိတ္ေတြကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အသက္သာဆုံး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကတယ္။ အ၀တ္အစား ထုတ္လုပ္ စရိတ္၊ သယ္ယူခ၊ ထုပ္ပုိးခ စတာေတြ အျပင္ ဆုိင္၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ လခနဲ႔ ရပုိင္ခြင့္ ေတြပါ ထိခုိက္ကုန္တယ္။ ဆုိင္၀န္ထမ္းထဲမွာ ကုိယ့္မိသားစု ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပါတယ္။

ေစ်းေပါတုိင္း ေလာဘတက္ၿပီး လုိက္၀ယ္ေနတာ ဒီဂယက္က ကုိယ့္ကုိ ႐ုိက္ခတ္ ေနတာေတာင္ သတိမထားမိဘူး။ အက်ႌပုံထဲ ကုိယ့္ကုိ ႐ွာမေတြ႔မွာလည္း ေတြးၿပီးေၾကာက္တယ္။