Happy 2010

ဘေလာ့ေတြလည္း မလည္ျဖစ္ ဘာမွလည္း မေရးျဖစ္တာ ၾကာသြားတယ္။ ဘာျဖစ္ ေနတာလည္း ဆုိေတာ့ ကုိယ့္ ဘာသာလည္း မသိဘူး။ winter blue ေခၚမလား home sick ျဖစ္သလား စိတ္က်ေရာဂါ ၀င္ေနသလား ... လားေပါင္းမ်ားစြာ... ေခါင္းထဲ အေျဖ႐ွာလည္း အတိအက်ေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ႏွစ္သစ္ ေရာက္ၿပီဆုိေတာ့ တခုခုေတာ့ ခ် ေရးထားဦးမွပဲေလ လုိ႔လည္း ေတြးမိသား။ Grumpy woman ကုိလည္း ဆက္ေရးခ်င္တယ္။ ဒီေန႔ ေရးဖုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ေသး ပါဘူးေလ။ တႏွစ္လုံး grumpy ျဖစ္ေနရရင္ မေကာင္း ပါဘူး။

ခ်စ္ရ ခင္ရတဲ့ သူေတြ အားလုံး အတြက္နဲ႔ ကုိယ့္ အတြက္ပါ ၂၀၁၀ ကုိေတာ့ တကယ္ပဲ Happy year ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ မႏွစ္က အဆင္ မေျပမွဳမ်ား ႐ွိခဲ့ရင္ ဒီေန႔က စၿပီး ေခ်ာေမြ႔ပါေစ။ ႏွစ္ေဟာင္းမွာ အမုန္းတရားေတြ ပြားမ်ားထားမိရင္ ဒီေန႔က စၿပီး ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာေတြ တုိးပြား ႏုိင္ပါေစ။ ၂၀၀၉ မွာ မေခ်ာင္ မလည္ က်ဥ္းၾကပ္မွဳ ေတြ ႀကံဳခဲ့ ရရင္ ဒီေန႔က စၿပီး ေသာက ကင္းကင္း ေဘးရန္ ႐ွင္း႐ွင္းနဲ႔ ကုိယ္ေရာ စိတ္ပါ က်န္းမာ ခ်မ္းသာ ၾကပါေစ လုိ႔ အားလုံး အတြက္ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္း ေပးပါရေစ။

Grumpy woman

တီဗီက လာတဲ့ Grumpy old women အစီအစဉ္ကုိ သေဘာက် မိတာနဲ႔ ကုိယ့္ဖာသာ grumpy လုပ္ၾကည့္တာ။ old ကုိ မသိမသာေလး ျဖဳတ္ ထားခဲ့တာ သတိ ထားမိလား။ အဲ့ဒီ အစီအစဉ္ မွာ ပါတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြက ၅၀ ေက်ာ္ေတြ မ်ားတယ္၊ တခါ တေလ လည္း ၃၀ ေက်ာ္ေတြ ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း...

credit crunch ေၾကာင့္ လူေတြ က်ပ္တည္း ၾကတယ္ ဆုိတာ လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်း ၀ယ္သူေတြ ဆီက ခုိးတာေတာ့ လုံး၀ သည္းမခံ ႏုိင္ဘူး။ ကုိယ္တုိ႔ ႐ုံးနားမွာ စာေရး ကိရိယာ ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ တဆုိင္ ႐ွိတယ္။ ပစၥည္း ၂မ်ိဳး ၀ယ္တာ (၂+၂.၅၀) ကုိယ့္ဖာသာ ေပါင္းထား ၿပီးသား။ ၁၀ တန္ ေပးလုိက္တာ ၄.၅၀ ျပန္အမ္းတယ္။ လုိေသးတယ္ ဆုိေတာ့ လူကုိ ၾကည္႔ၿပီး က်ပ္ေစ့ တေစ့ ထုတ္ေပးတယ္။ ေျပစာ ေပးဦး ဆုိေတာ့ စက္ကေန ႏွိပ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ စာ႐ြက္မွာ ၃.၅၀ ဖုိးပဲ ႏွိပ္ထားတယ္။ ေစ်း ၀ယ္သူဆီက ၁က်ပ္ ဆုိင္႐ွင္ဆီက ၁က်ပ္ ခုိးတာ။ တခါလည္း မဟုတ္ဘူး။ ပုိက္ဆံ ျပန္အမ္းရင္ မၾကည့္ဘဲ အိတ္ထဲ တန္းထည့္ တတ္သူမ်ား သတိခ်ပ္ပါ။

စူပါ မားကက္မွာ တခ်ိဳ႕ ပစၥည္းေတြ ၁ခုထက္ ပုိ၀ယ္ရင္ သက္သာတယ္ လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ အၿမဲတမ္း မမွန္ဘူး။ ေခါက္ဆြဲ တထုပ္ကုိ ျပား ၈၀၊ ၂ထုတ္ ၀ယ္ရင္ ၁.၇၀ တဲ့။ ဘယ္မွာ ပုိ သက္သာလုိ႔လဲ။ အိမ္သာသုံး စကၠဴ ၉လုံး ပါတဲ့ အထုပ္က ၅.၄၀၊ ၁၂ လုံးပါတဲ့ အထုပ္က ၇.၄၀။ ပုိ၀ယ္လုိ႔ ပုိေစ်း မသက္သာပါ။ သခ်ၤာ မတြက္ တတ္ရင္ေတာ့ သူတုိ႔ ေရးထားတဲ့ အတုိင္း ၀ယ္လုိက္ရင္ ေစ်းႀကီး ေပးဖုိ႔သာ ျပင္ေပေတာ့။

အလုပ္ထဲက ျဖစ္သမွ်ေတြ အိမ္မွာ ျပန္ ရင္ဖြင့္တာ အခုဆုိ သတိထား ေနရတယ္။ ခရစ္စမတ္ ပါတီမွာ ႐ုံးသူ ႐ုံးသားေတြရဲ႕ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳး သမီးေတြပါ ဖိတ္ေတာ့ မသိေသးတဲ့ ကုိယ့္အိမ္သူ အိမ္သားေတြနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ ကုိင္ဖက္ေတြကုိ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ေပးၾကတယ္။ ႐ွန္သီ က သူ႔ အမ်ိဳးသားကုိ မာရီယာနဲ႔ မိတ္ဆက္ ေပးတဲ့ အခါ ႐ွန္သီ့ အမ်ိဳးသားက အားရပါးရ ေျပာလုိက္တာက လူေတြနဲ႔ လုိက္ ရန္ျဖစ္တဲ့ တေယာက္လားတဲ့။ ၾကားတဲ့ လူေတြလည္း ဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ ခက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ထပ္ၿပီး ေျပာလုိက္တာက မင္းပဲ ေျပာတာေလ မာရီယာ ရန္ျဖစ္ၿပီး ခ်လုိက္တဲ့ အေၾကာင္း တဲ့။ အိမ္ကလူေတြ အိမ္႐ွင္မကုိ မ်က္ႏွာရေအာင္ ပံ့ပုိး ေပးပုံမ်ား တေယာက္ တမ်ိဳးစီ မ႐ုိး ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။

အိမ္လိပ္စာ ေျပာင္းလုိ႔ ဘဏ္ကုိ အေၾကာင္းၾကားတာ ၃မိနစ္နဲ႔ ၿပီးမယ္ ထင္လား။ လိပ္စာ အသစ္ကုိ မေျပာင္း ေပးေသးခင္ လိပ္စာ အေဟာင္းကုိ ေျပာရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေန႔ဘက္ နဲ႔ ညဘက္ ဆက္သြယ္ဖုိ႔ ေပးထားတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမးတယ္။ အေမ နံမည္၊ ဘယ္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးတာလဲ၊ ေလာေလာဆယ္ ခရီး သြားဖုိ႔ ႐ွိသလား၊ အေႂကြးကဒ္ ဘယ္ႏွစ္ခု ႐ွိလဲ၊ ဘဏ္ ေျပာင္းဖုိ႔ စိတ္ မ၀င္စားဘူးလား၊ အိမ္ ပုိင္သလား၊ အိမ္ ၀ယ္ဖုိ႔ အစီအစဉ္ ႐ွိလား........ မဆုံးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ လိပ္စာ အသစ္ ေျပာင္းဖုိ႔ ျဖစ္ႏိုင္ ဦးမွာလား လုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့မွ လိပ္စာ အသစ္ကုိ ေျပာပါတဲ့။ သူတုိ႔လည္း အလုပ္႐ွင္ ခုိင္းတာ လုပ္ၾကရတာ နားလည္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဆုိင္တဲ့ ကိစၥေတြလည္း ဆြဲထည့္တာ အစဦး ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတာင္ ေပ်ာက္မလုိ ျဖစ္သြားတယ္။

'customer comes first' 'customer is always important' ေရးထားလုိက္တာ ေနရာ အႏွံ႔။ တေန႔က ျပတုိက္ တခုကုိ ေရာက္သြားတယ္။ အိမ္သာထဲ အ၀င္ အေနာက္ ကေန ဆြဲထားလုိ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သန္႔႐ွင္းေရး သမ တေယာက္။ ငါ အဲ့ဒီ အိမ္သာကုိ ေဆးမလုိ႔တဲ့။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကုိ အေလွ်ာ့ေပးၿပီး ျပန္ လွည့္ထြက္ လာရတယ္။ အျပန္က်ေတာ့ ခရစ္စမတ္ အတြက္ အလွျပင္ ထားတာေတြ ေငးရင္း စတုိးဆုိင္ တခုထဲ ေရာက္သြားတယ္။ အက်ႌ တထည္ မ်က္စိ က်လုိ႔ လွမ္းအယူမွာ ျဖတ္ခနဲ ကုိယ့္ အေ႐ွ႕ကေန ေက်ာ္ၿပီး သူ႔ပစၥည္းေတြ ျပန္စီဖုိ႔ အေရးႀကီးေနတဲ့ ဆုိင္က အေရာင္း စာေရးမ ကုိ အသာေပး လုိက္ရတယ္။ စိတ္တုိတာနဲ႔ အဲ့ဒီဆုိင္က ဘာမွ မ၀ယ္ခဲ့ဘူး။ တကယ္ဆုိ ေစ်း၀ယ္သူက ၾကည့္ေနတာ ယဉ္ေက်းမွဳ ႐ွိရမွာေပါ့။ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ မညီပုံမ်ား။

ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ ပုိက္ဆံ ပုိ႔ၿပီးတုိင္း ေရာက္ေၾကာင္း သတင္း လာေလ့ မ႐ွိဘူး။ ကုိယ္က ဖုန္းဆက္ ေမးရတယ္။ အရင္လနဲ႔ ဒီလ ေစ်းကြာလုိ႔ ေငြ ပမာဏ နည္းေနရင္ေတာ့ အေၾကာင္းၾကားတယ္။ ေစ်းက တလနဲ႔ တလ မတူဘူး လုိ႔ ေျပာျပထားလည္း တခါပဲ။ နင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေပးတာပဲ လုိ႔ ေျပာတာ ႐ွိေသးတယ္။ တကယ္ဆုိ ကုိယ္က ပုိ႔တာ လစဉ္ ဒီ ပမာဏပဲ ဆုိတာ ပုိ႔တုိင္း ေျပာလည္း ပါးစပ္ အျမႇဳပ္ထြက္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ အိမ္တုိင္ ရာေရာက္ ပုိက္ဆံ သြားပုိ႔ေပးတဲ့ သူကုိလည္း တခါတေလ မဆုိင္တာေတြ သြား ေျပာေသးတယ္။ ဟုိလူေတြကျဖင့္ ကုိယ့္ကုိ ျမင္ဖူး တာလည္း မဟုတ္၊ နံမည္ပဲ ၾကားဖူးေနတာ။

ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေသးတယ္။ စီးရီး အလုိက္ သြားရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔။

မန္ေနဂ်ာ ပါ၀ါ

႐ုံးက ကြန္ျပဴတာကုိ သုံးလာတာ အလုပ္ စ၀င္ ကတည္းက ဆုိေတာ့ ၅ႏွစ္ ေက်ာ္ပါၿပီ။ ကုိယ့္ အေ႐ွ႕ကလူ သုံးခဲ့တဲ့ စက္ကုိပဲ ဆက္ သုံးတာပါ။ ဘယ္တုန္း ကမွ ဘာ ဒုကၡမွ မ႐ွိ ခဲ့ဘူး။ ကုိယ္ကလည္း သတိ ႐ွိ႐ွိနဲ႔ စက္ထဲကုိ ေပါက္ကရ မထည့္ဘူး။ မွန္မွန္လည္း backup လုပ္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ယုယု ယယ သုံးလာတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ပတ္ ေလာက္ကေတာ့ outlook သုံးရင္ စက္က ေၾကာင္ၿပီး ဘာမွ မတက္ ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ အုိင္တီ မန္ေနဂ်ာႀကီးကုိ အပ္လုိက္တယ္။ မနက္ကေန ညေနထိ စာမလာ သတင္း မၾကားလုိ႔ လုိက္ေမးၾကည့္ေတာ့ ကုိယ့္ ကြန္ျပဴတာ က သုံး မရ ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ဘာလုိ႔လည္း ဆုိတာလည္း အေျဖ မ႐ွိ ပါတဲ့။ မွတ္ကေရာ။ အဲ့သလုိ ျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ ကုိယ္ အလုပ္ စလုပ္ ကတည္းက ကုိယ့္စက္ကုိ ဘယ္ ဆရာနဲ႔မွ မျပဘူး။ သူ႔ဆီ မအပ္ခင္ ျပႆနာက outlook တခု ထဲရယ္။ IP address ေတြ ဘာေတြ ထည့္ရတာ ဆုိေတာ့ သူ႔ အလုပ္မုိ႔လုိ႔ လႊဲအပ္ လုိက္တာ တကယ့္ကုိ လြဲသြား တာပါပဲလား။

မန္ေနဂ်ာႀကီးက ကုိယ့္စက္ကုိ သိမ္းပုိက္ ထားလုိက္ၿပီး အရံ စက္တလုံး လာေပးထားတယ္။ ကုိယ့္ data ေတြေတာ့ မပါဘူးေပါ့။ ကုိယ့္တုိ႔ရဲ႕ ဆရာမႀကီးကေတာ့ အရမ္း စိတ္ပူၿပီး ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ ကြန္ျပဴတာပ်က္သြားတာ ဘယ္လုိ လုပ္ၾကမလဲ တဲ့။ သူ႔ အလွည့္ ေရာက္ၿပီေဟ့ ဆုိတဲ့ ေလသံနဲ႔ အုိင္တီ မန္ေနဂ်ာႀကီး ကလည္း ဒီ ကြန္ျပဴတာဟာ လဲဖုိ႔ သင့္ေနတာ ၾကာၿပီေပါ့ လဲခ်ိန္ တန္ခ်ိန္မွာ မလဲတာေၾကာင့္ အခုလုိ ျဖစ္ရတာ လုိ႔ ထပ္ေဆာင္း ေျပာေပးတယ္ (ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေျပာခ်င္ေနသလဲေတာ့ မသိဘူး)။ ကုိယ့္ data ေတြ မ႐ွိတဲ့ စက္ကုိ သုံးရတာ ကုိယ္လက္ အဂၤါ မစုံ သလုိ ပါပဲ။ မန္ေနဂ်ာႀကီး သိမ္းဆည္း လုိက္တဲ့ အတြက္ သူ႔ဆီမွာေတာ့ ကုိယ့္ data ေတြ ႐ွိေနတယ္၊ လုိခ်င္ရင္ သူ႔ဆီ ေတာင္းရတယ္။ ကိုယ့္ အရံ စက္ထဲကုိ အခု data ေတြ ထည့္လုိက္ရင္ ေနာက္ စက္ အသစ္ ေရာက္လာရင္ ေျပာင္းထည့္ရမွာ ႐ွဴပ္လုိ႔ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ျပခ်က္ နဲ႔ေပါ့။ အခု သုံးေနတဲ့ စက္ကုိပဲ ေပးပါ ဆုိေတာ့လည္း မရဘူးတဲ့။

ကိုယ္က ငုိမဲ့မဲ့ လုပ္ေလ သူက ပုိဆုိးေလပဲ။ စက္က ပုိးထိတာ လုိ႔ လည္း ေျပာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ကုိယ့္စက္မွာ anti-virus အသစ္ မ႐ွိသလဲလုိ႔ ေမးေတာ့ သူ႔ဘက္ လွည့္တယ္ ထင္ၿပီး ခုခံ ေျပာဆုိတာ နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာသြားတယ္။ ေနာက္ တခါ ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိ ကာကြယ္ ရမလဲ လုိ႔ ေမးတဲ့ အခါ က်ေတာ့ အက္ဖ္ဘီအုိင္တုိ႔ စီအိုင္ေအ တုိ႔ေတာင္ ကာကြယ္လုိ႔ မရဘူးဆုိပဲ။ ကုိယ္လည္း စိတ္ ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ႐ွင္ က ကိစၥေသးေသး မွန္သမွ်ကုိ ႀကီးႀကီး မားမား ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့ ေနရာမွ ပါရဂူပဲလုိ႔ ေျပာခ် လုိက္တယ္။ တခါမွ မေျပာဖူး ေပမယ့္ မခံ ႏိုင္လုိ႔ ေျပာလုိက္တာ။ ကုိယ္ အလုပ္ မျဖစ္ေလ သူ ပါ၀ါ တက္ေလ ျဖစ္ေန တာကုိး။ သူ လုပ္ေပးမွ ရမယ့္ သေဘာ။

ကုိယ္တုိ႔ ႐ုံးမွာ လူ အေယာက္ ၂၀ေလာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတလူ ငါတမင္း ပါ၀ါေတြ ျပၾကလြန္းလုိ႔ ဘယ္သူက ဆရာ ဘယ္သူက တပည့္လဲ ဆုိတာ မသိႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ကုိယ့္အလွည့္ ေရာက္တာနဲ႔ ရသေလာက္ တန္ခုိးေတြ ထုတ္ျပ ၾကတာပဲ။ အ႐ြယ္စုံ ဆုိဒ္စုံ ပါ၀ါစုံ အလုပ္ စ၀င္ ကတည္းက လွိမ့္ေနေအာင္ ခံရဖူးတယ္။ လုပ္သက္ ၾကာလာေတာ့ လူေတြရဲ႕ စိတ္ အေရာင္စုံ ေတြကုိလည္း ပုိသိလာတယ္။ တခ်ိဳ႕က ဘယ္သူ႔ကုိ မဆုိ တန္းတူ ဆက္ဆံ တတ္သလုိ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အထက္ဖား ေအာက္ဖိ ဆုိတဲ့ အထဲ ပါပါတယ္။ ၀င္စ ကေတာ့ အရမ္း စိတ္ညစ္တယ္။ ကုိယ့္ ကုိယ္ကုိ မခုခံ တတ္ဘူး။ အိမ္ျပန္လာၿပီး စိတ္ညစ္ရတာ အၿမဲပဲ။ ၾကာလာေတာ့ ဗုိလ္က် တဲ့သူ ဘယ္သူဆုိတာ သိၿပီး ခပ္ ေ႐ွာင္ေ႐ွာင္ပဲ ေနလုိက္တယ္။ အမွန္ကေတာ့ မဟုတ္ မခံ ဗုိလ္က် တဲ့သူကုိ ျပန္ခ်ဲ သင့္တာ။ ျပန္ မေျပာရဲတဲ့ အတြက္ အဲ့ဒါ ကုိယ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္လုိ႔ အလုပ္ထဲမွာ အၿမဲ ေ၀ဖန္ ခံရတယ္။ ျပန္ မေျပာ ရဲတာက အ႐ုိးစြဲေနၿပီး အလြယ္တကူနဲ႔ ေဖ်ာက္ပစ္ဖုိ႔ ခက္သား။ ကုိယ္မွန္ရင္ ျပန္ ေျပာ ရဲဖုိ႔ ေျဖးေျဖးခ်င္းေတာ့ ႀကိဳးစား ေနပါတယ္။

မန္ေနဂ်ာႀကီး ပါ၀ါျပခ်င္ေနတာကုိေတာ့ သိပါတယ္။ ကံေကာင္း တာက (သူ မသိ႐ွာ တာက) ကုိယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက အင္တာနက္ ကတဆင့္ သြားတာ ဆုိေတာ့ အိေႁႏၵ မပ်က္ အလုပ္ လုပ္လုိ႔ ရေနတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္လည္း စက္ႀကီး တခုလုံး ပ်က္သြားလုိ႔ ျပန္ မရေတာ့လည္း ဘာျဖစ္လဲ ဆုိတဲ့ ပုံစံနဲ႔ပဲ ေနလုိက္တယ္။ တကယ္လည္း သံေ၀ဂ ရပါတယ္။ ပစၥည္း သခၤါရ လူ သခၤါရ ပဲေလ။ ဒီေန႔လည္း ကုိယ္ အလုပ္ မသြားဘူး။ သတင္း ၾကားတာကေတာ့ ကြန္ျပဴတာကုိ dell က မွာတာ မရလုိ႔ တျခား ေနရာ က မွာရမယ္တဲ့။ ကြန္ျပဴတာ တလုံး ၀ယ္ဖုိ႔ ဒီေလာက္ ခက္ခဲ ေနတာ အခုမွပဲ ၾကားဖူးတယ္။ ခရစ္စမတ္ ႐ုံးပိတ္ရက္ မတုိင္ခင္ ေရာက္လာ မလားလုိ႔ ေစာင့္ၾကည့္ ရဦးမယ္။