တီဗီက လာတဲ့ Grumpy old women အစီအစဉ္ကုိ သေဘာက် မိတာနဲ႔ ကုိယ့္ဖာသာ grumpy လုပ္ၾကည့္တာ။ old ကုိ မသိမသာေလး ျဖဳတ္ ထားခဲ့တာ သတိ ထားမိလား။ အဲ့ဒီ အစီအစဉ္ မွာ ပါတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြက ၅၀ ေက်ာ္ေတြ မ်ားတယ္၊ တခါ တေလ လည္း ၃၀ ေက်ာ္ေတြ ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း...
credit crunch ေၾကာင့္ လူေတြ က်ပ္တည္း ၾကတယ္ ဆုိတာ လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်း ၀ယ္သူေတြ ဆီက ခုိးတာေတာ့ လုံး၀ သည္းမခံ ႏုိင္ဘူး။ ကုိယ္တုိ႔ ႐ုံးနားမွာ စာေရး ကိရိယာ ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ တဆုိင္ ႐ွိတယ္။ ပစၥည္း ၂မ်ိဳး ၀ယ္တာ (၂+၂.၅၀) ကုိယ့္ဖာသာ ေပါင္းထား ၿပီးသား။ ၁၀ တန္ ေပးလုိက္တာ ၄.၅၀ ျပန္အမ္းတယ္။ လုိေသးတယ္ ဆုိေတာ့ လူကုိ ၾကည္႔ၿပီး က်ပ္ေစ့ တေစ့ ထုတ္ေပးတယ္။ ေျပစာ ေပးဦး ဆုိေတာ့ စက္ကေန ႏွိပ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ စာ႐ြက္မွာ ၃.၅၀ ဖုိးပဲ ႏွိပ္ထားတယ္။ ေစ်း ၀ယ္သူဆီက ၁က်ပ္ ဆုိင္႐ွင္ဆီက ၁က်ပ္ ခုိးတာ။ တခါလည္း မဟုတ္ဘူး။ ပုိက္ဆံ ျပန္အမ္းရင္ မၾကည့္ဘဲ အိတ္ထဲ တန္းထည့္ တတ္သူမ်ား သတိခ်ပ္ပါ။
စူပါ မားကက္မွာ တခ်ိဳ႕ ပစၥည္းေတြ ၁ခုထက္ ပုိ၀ယ္ရင္ သက္သာတယ္ လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ အၿမဲတမ္း မမွန္ဘူး။ ေခါက္ဆြဲ တထုပ္ကုိ ျပား ၈၀၊ ၂ထုတ္ ၀ယ္ရင္ ၁.၇၀ တဲ့။ ဘယ္မွာ ပုိ သက္သာလုိ႔လဲ။ အိမ္သာသုံး စကၠဴ ၉လုံး ပါတဲ့ အထုပ္က ၅.၄၀၊ ၁၂ လုံးပါတဲ့ အထုပ္က ၇.၄၀။ ပုိ၀ယ္လုိ႔ ပုိေစ်း မသက္သာပါ။ သခ်ၤာ မတြက္ တတ္ရင္ေတာ့ သူတုိ႔ ေရးထားတဲ့ အတုိင္း ၀ယ္လုိက္ရင္ ေစ်းႀကီး ေပးဖုိ႔သာ ျပင္ေပေတာ့။
အလုပ္ထဲက ျဖစ္သမွ်ေတြ အိမ္မွာ ျပန္ ရင္ဖြင့္တာ အခုဆုိ သတိထား ေနရတယ္။ ခရစ္စမတ္ ပါတီမွာ ႐ုံးသူ ႐ုံးသားေတြရဲ႕ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳး သမီးေတြပါ ဖိတ္ေတာ့ မသိေသးတဲ့ ကုိယ့္အိမ္သူ အိမ္သားေတြနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ ကုိင္ဖက္ေတြကုိ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ေပးၾကတယ္။ ႐ွန္သီ က သူ႔ အမ်ိဳးသားကုိ မာရီယာနဲ႔ မိတ္ဆက္ ေပးတဲ့ အခါ ႐ွန္သီ့ အမ်ိဳးသားက အားရပါးရ ေျပာလုိက္တာက လူေတြနဲ႔ လုိက္ ရန္ျဖစ္တဲ့ တေယာက္လားတဲ့။ ၾကားတဲ့ လူေတြလည္း ဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ ခက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ထပ္ၿပီး ေျပာလုိက္တာက မင္းပဲ ေျပာတာေလ မာရီယာ ရန္ျဖစ္ၿပီး ခ်လုိက္တဲ့ အေၾကာင္း တဲ့။ အိမ္ကလူေတြ အိမ္႐ွင္မကုိ မ်က္ႏွာရေအာင္ ပံ့ပုိး ေပးပုံမ်ား တေယာက္ တမ်ိဳးစီ မ႐ုိး ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။
အိမ္လိပ္စာ ေျပာင္းလုိ႔ ဘဏ္ကုိ အေၾကာင္းၾကားတာ ၃မိနစ္နဲ႔ ၿပီးမယ္ ထင္လား။ လိပ္စာ အသစ္ကုိ မေျပာင္း ေပးေသးခင္ လိပ္စာ အေဟာင္းကုိ ေျပာရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေန႔ဘက္ နဲ႔ ညဘက္ ဆက္သြယ္ဖုိ႔ ေပးထားတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမးတယ္။ အေမ နံမည္၊ ဘယ္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးတာလဲ၊ ေလာေလာဆယ္ ခရီး သြားဖုိ႔ ႐ွိသလား၊ အေႂကြးကဒ္ ဘယ္ႏွစ္ခု ႐ွိလဲ၊ ဘဏ္ ေျပာင္းဖုိ႔ စိတ္ မ၀င္စားဘူးလား၊ အိမ္ ပုိင္သလား၊ အိမ္ ၀ယ္ဖုိ႔ အစီအစဉ္ ႐ွိလား........ မဆုံးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ လိပ္စာ အသစ္ ေျပာင္းဖုိ႔ ျဖစ္ႏိုင္ ဦးမွာလား လုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့မွ လိပ္စာ အသစ္ကုိ ေျပာပါတဲ့။ သူတုိ႔လည္း အလုပ္႐ွင္ ခုိင္းတာ လုပ္ၾကရတာ နားလည္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဆုိင္တဲ့ ကိစၥေတြလည္း ဆြဲထည့္တာ အစဦး ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတာင္ ေပ်ာက္မလုိ ျဖစ္သြားတယ္။
'customer comes first' 'customer is always important' ေရးထားလုိက္တာ ေနရာ အႏွံ႔။ တေန႔က ျပတုိက္ တခုကုိ ေရာက္သြားတယ္။ အိမ္သာထဲ အ၀င္ အေနာက္ ကေန ဆြဲထားလုိ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သန္႔႐ွင္းေရး သမ တေယာက္။ ငါ အဲ့ဒီ အိမ္သာကုိ ေဆးမလုိ႔တဲ့။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကုိ အေလွ်ာ့ေပးၿပီး ျပန္ လွည့္ထြက္ လာရတယ္။ အျပန္က်ေတာ့ ခရစ္စမတ္ အတြက္ အလွျပင္ ထားတာေတြ ေငးရင္း စတုိးဆုိင္ တခုထဲ ေရာက္သြားတယ္။ အက်ႌ တထည္ မ်က္စိ က်လုိ႔ လွမ္းအယူမွာ ျဖတ္ခနဲ ကုိယ့္ အေ႐ွ႕ကေန ေက်ာ္ၿပီး သူ႔ပစၥည္းေတြ ျပန္စီဖုိ႔ အေရးႀကီးေနတဲ့ ဆုိင္က အေရာင္း စာေရးမ ကုိ အသာေပး လုိက္ရတယ္။ စိတ္တုိတာနဲ႔ အဲ့ဒီဆုိင္က ဘာမွ မ၀ယ္ခဲ့ဘူး။ တကယ္ဆုိ ေစ်း၀ယ္သူက ၾကည့္ေနတာ ယဉ္ေက်းမွဳ ႐ွိရမွာေပါ့။ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ မညီပုံမ်ား။
ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ ပုိက္ဆံ ပုိ႔ၿပီးတုိင္း ေရာက္ေၾကာင္း သတင္း လာေလ့ မ႐ွိဘူး။ ကုိယ္က ဖုန္းဆက္ ေမးရတယ္။ အရင္လနဲ႔ ဒီလ ေစ်းကြာလုိ႔ ေငြ ပမာဏ နည္းေနရင္ေတာ့ အေၾကာင္းၾကားတယ္။ ေစ်းက တလနဲ႔ တလ မတူဘူး လုိ႔ ေျပာျပထားလည္း တခါပဲ။ နင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေပးတာပဲ လုိ႔ ေျပာတာ ႐ွိေသးတယ္။ တကယ္ဆုိ ကုိယ္က ပုိ႔တာ လစဉ္ ဒီ ပမာဏပဲ ဆုိတာ ပုိ႔တုိင္း ေျပာလည္း ပါးစပ္ အျမႇဳပ္ထြက္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ အိမ္တုိင္ ရာေရာက္ ပုိက္ဆံ သြားပုိ႔ေပးတဲ့ သူကုိလည္း တခါတေလ မဆုိင္တာေတြ သြား ေျပာေသးတယ္။ ဟုိလူေတြကျဖင့္ ကုိယ့္ကုိ ျမင္ဖူး တာလည္း မဟုတ္၊ နံမည္ပဲ ၾကားဖူးေနတာ။
ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေသးတယ္။ စီးရီး အလုိက္ သြားရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔။
credit crunch ေၾကာင့္ လူေတြ က်ပ္တည္း ၾကတယ္ ဆုိတာ လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်း ၀ယ္သူေတြ ဆီက ခုိးတာေတာ့ လုံး၀ သည္းမခံ ႏုိင္ဘူး။ ကုိယ္တုိ႔ ႐ုံးနားမွာ စာေရး ကိရိယာ ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ တဆုိင္ ႐ွိတယ္။ ပစၥည္း ၂မ်ိဳး ၀ယ္တာ (၂+၂.၅၀) ကုိယ့္ဖာသာ ေပါင္းထား ၿပီးသား။ ၁၀ တန္ ေပးလုိက္တာ ၄.၅၀ ျပန္အမ္းတယ္။ လုိေသးတယ္ ဆုိေတာ့ လူကုိ ၾကည္႔ၿပီး က်ပ္ေစ့ တေစ့ ထုတ္ေပးတယ္။ ေျပစာ ေပးဦး ဆုိေတာ့ စက္ကေန ႏွိပ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ စာ႐ြက္မွာ ၃.၅၀ ဖုိးပဲ ႏွိပ္ထားတယ္။ ေစ်း ၀ယ္သူဆီက ၁က်ပ္ ဆုိင္႐ွင္ဆီက ၁က်ပ္ ခုိးတာ။ တခါလည္း မဟုတ္ဘူး။ ပုိက္ဆံ ျပန္အမ္းရင္ မၾကည့္ဘဲ အိတ္ထဲ တန္းထည့္ တတ္သူမ်ား သတိခ်ပ္ပါ။
စူပါ မားကက္မွာ တခ်ိဳ႕ ပစၥည္းေတြ ၁ခုထက္ ပုိ၀ယ္ရင္ သက္သာတယ္ လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ အၿမဲတမ္း မမွန္ဘူး။ ေခါက္ဆြဲ တထုပ္ကုိ ျပား ၈၀၊ ၂ထုတ္ ၀ယ္ရင္ ၁.၇၀ တဲ့။ ဘယ္မွာ ပုိ သက္သာလုိ႔လဲ။ အိမ္သာသုံး စကၠဴ ၉လုံး ပါတဲ့ အထုပ္က ၅.၄၀၊ ၁၂ လုံးပါတဲ့ အထုပ္က ၇.၄၀။ ပုိ၀ယ္လုိ႔ ပုိေစ်း မသက္သာပါ။ သခ်ၤာ မတြက္ တတ္ရင္ေတာ့ သူတုိ႔ ေရးထားတဲ့ အတုိင္း ၀ယ္လုိက္ရင္ ေစ်းႀကီး ေပးဖုိ႔သာ ျပင္ေပေတာ့။
အလုပ္ထဲက ျဖစ္သမွ်ေတြ အိမ္မွာ ျပန္ ရင္ဖြင့္တာ အခုဆုိ သတိထား ေနရတယ္။ ခရစ္စမတ္ ပါတီမွာ ႐ုံးသူ ႐ုံးသားေတြရဲ႕ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳး သမီးေတြပါ ဖိတ္ေတာ့ မသိေသးတဲ့ ကုိယ့္အိမ္သူ အိမ္သားေတြနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ ကုိင္ဖက္ေတြကုိ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ေပးၾကတယ္။ ႐ွန္သီ က သူ႔ အမ်ိဳးသားကုိ မာရီယာနဲ႔ မိတ္ဆက္ ေပးတဲ့ အခါ ႐ွန္သီ့ အမ်ိဳးသားက အားရပါးရ ေျပာလုိက္တာက လူေတြနဲ႔ လုိက္ ရန္ျဖစ္တဲ့ တေယာက္လားတဲ့။ ၾကားတဲ့ လူေတြလည္း ဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ ခက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ထပ္ၿပီး ေျပာလုိက္တာက မင္းပဲ ေျပာတာေလ မာရီယာ ရန္ျဖစ္ၿပီး ခ်လုိက္တဲ့ အေၾကာင္း တဲ့။ အိမ္ကလူေတြ အိမ္႐ွင္မကုိ မ်က္ႏွာရေအာင္ ပံ့ပုိး ေပးပုံမ်ား တေယာက္ တမ်ိဳးစီ မ႐ုိး ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။
အိမ္လိပ္စာ ေျပာင္းလုိ႔ ဘဏ္ကုိ အေၾကာင္းၾကားတာ ၃မိနစ္နဲ႔ ၿပီးမယ္ ထင္လား။ လိပ္စာ အသစ္ကုိ မေျပာင္း ေပးေသးခင္ လိပ္စာ အေဟာင္းကုိ ေျပာရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေန႔ဘက္ နဲ႔ ညဘက္ ဆက္သြယ္ဖုိ႔ ေပးထားတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမးတယ္။ အေမ နံမည္၊ ဘယ္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးတာလဲ၊ ေလာေလာဆယ္ ခရီး သြားဖုိ႔ ႐ွိသလား၊ အေႂကြးကဒ္ ဘယ္ႏွစ္ခု ႐ွိလဲ၊ ဘဏ္ ေျပာင္းဖုိ႔ စိတ္ မ၀င္စားဘူးလား၊ အိမ္ ပုိင္သလား၊ အိမ္ ၀ယ္ဖုိ႔ အစီအစဉ္ ႐ွိလား........ မဆုံးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ လိပ္စာ အသစ္ ေျပာင္းဖုိ႔ ျဖစ္ႏိုင္ ဦးမွာလား လုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့မွ လိပ္စာ အသစ္ကုိ ေျပာပါတဲ့။ သူတုိ႔လည္း အလုပ္႐ွင္ ခုိင္းတာ လုပ္ၾကရတာ နားလည္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဆုိင္တဲ့ ကိစၥေတြလည္း ဆြဲထည့္တာ အစဦး ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတာင္ ေပ်ာက္မလုိ ျဖစ္သြားတယ္။
'customer comes first' 'customer is always important' ေရးထားလုိက္တာ ေနရာ အႏွံ႔။ တေန႔က ျပတုိက္ တခုကုိ ေရာက္သြားတယ္။ အိမ္သာထဲ အ၀င္ အေနာက္ ကေန ဆြဲထားလုိ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သန္႔႐ွင္းေရး သမ တေယာက္။ ငါ အဲ့ဒီ အိမ္သာကုိ ေဆးမလုိ႔တဲ့။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကုိ အေလွ်ာ့ေပးၿပီး ျပန္ လွည့္ထြက္ လာရတယ္။ အျပန္က်ေတာ့ ခရစ္စမတ္ အတြက္ အလွျပင္ ထားတာေတြ ေငးရင္း စတုိးဆုိင္ တခုထဲ ေရာက္သြားတယ္။ အက်ႌ တထည္ မ်က္စိ က်လုိ႔ လွမ္းအယူမွာ ျဖတ္ခနဲ ကုိယ့္ အေ႐ွ႕ကေန ေက်ာ္ၿပီး သူ႔ပစၥည္းေတြ ျပန္စီဖုိ႔ အေရးႀကီးေနတဲ့ ဆုိင္က အေရာင္း စာေရးမ ကုိ အသာေပး လုိက္ရတယ္။ စိတ္တုိတာနဲ႔ အဲ့ဒီဆုိင္က ဘာမွ မ၀ယ္ခဲ့ဘူး။ တကယ္ဆုိ ေစ်း၀ယ္သူက ၾကည့္ေနတာ ယဉ္ေက်းမွဳ ႐ွိရမွာေပါ့။ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ မညီပုံမ်ား။
ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ ပုိက္ဆံ ပုိ႔ၿပီးတုိင္း ေရာက္ေၾကာင္း သတင္း လာေလ့ မ႐ွိဘူး။ ကုိယ္က ဖုန္းဆက္ ေမးရတယ္။ အရင္လနဲ႔ ဒီလ ေစ်းကြာလုိ႔ ေငြ ပမာဏ နည္းေနရင္ေတာ့ အေၾကာင္းၾကားတယ္။ ေစ်းက တလနဲ႔ တလ မတူဘူး လုိ႔ ေျပာျပထားလည္း တခါပဲ။ နင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေပးတာပဲ လုိ႔ ေျပာတာ ႐ွိေသးတယ္။ တကယ္ဆုိ ကုိယ္က ပုိ႔တာ လစဉ္ ဒီ ပမာဏပဲ ဆုိတာ ပုိ႔တုိင္း ေျပာလည္း ပါးစပ္ အျမႇဳပ္ထြက္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ အိမ္တုိင္ ရာေရာက္ ပုိက္ဆံ သြားပုိ႔ေပးတဲ့ သူကုိလည္း တခါတေလ မဆုိင္တာေတြ သြား ေျပာေသးတယ္။ ဟုိလူေတြကျဖင့္ ကုိယ့္ကုိ ျမင္ဖူး တာလည္း မဟုတ္၊ နံမည္ပဲ ၾကားဖူးေနတာ။
ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေသးတယ္။ စီးရီး အလုိက္ သြားရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔။